De enola-filmrecensenten lichten de komende dagen elk hun tien favoriete titels van 2025 toe en op 31 december krijgt u de samengestelde top 10 van de hele filmredactie. (Om in aanmerking te komen voor deze rangschikking moet een film gedurende het afgelopen jaar een Belgische release hebben gekregen in de bioscoopzalen of via VOD/streaming. Titels van op festivals die pas volgend jaar verschijnen, werden dus niet opgenomen in de lijstjes en verhuizen naar 2026.)
- The Secret Agent/O Agente Secreto (K. Mendonça Filho – Braz/Nl/Fr/D)
Het gemak waarmee Mendonca Filho schakelt tussen politiek drama, satire, exploitation en thriller bewijst nogmaals, na sterke voorgangers als Neighbouring Sounds en Bacurau, zijn kennis van filmtaal en liefde voor cinema. The Secret Agent, waarin we een ondergedoken professor volgen tijdens de militaire staatsgreep in Brazilië, is thematisch dermate rijk en kundig in beeld gezet dat het een feest is voor elke cinefiel.
- Vermiglio (M. Delpero – I/Fr/Bel)
Met stille observaties en een bijzonder oog voor detail schetst Maura Delpero een uiterst beheerst portret van een Italiaans gezin ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. De mise-en-scène en de schilderachtige fotografie van Mikhail Krichman zijn zodanig sterk dat de onuitgesproken verlangens, angsten en geheimen in de familie nauwelijks uitgesproken dienen te worden.
- Black Bag (S. Soderbergh – Usa)
Steven Soderbergh serveert met deze geslaagde spionagethriller over intriges en machtsspelletjes binnen de Britse geheime dienst een indrukwekkende masterclass in efficiëntie. Door de economische speelduur, het messcherpe scenario van David Koepp en het knappe acteerwerk raast Black Bag aan een rotvaart voorbij. Een genre-oefening die briljant is in al zijn eenvoud.
- The Brutalist (B. Corbet – Usa/Uk/Can)
Brady Corbets drieënhalfuur durend epos is, net als de architectuurstroming waar de titel aan refereert, imposant om te aanschouwen. Enkele critici haalden als minpunten aan dat Corbet een tikkeltje overambitieus is, en het verhaal op emotioneel vlak vaak te kil en afstandelijk, maar is dat niet net de bedoeling?
- Eddington (A. Aster – Usa)
Heerlijk vermakelijke neo-Western waarin Ari Aster sociale verdeeldheid en kleinzieligheid van een gemeenschap onder de loep houdt ten tijde van de COVID-uitbraak. Joaquin Phoenix speelt de pannen van het dak als sheriff die op een hilarische manier het burgemeesterschap wil opeisen. Het gewelddadige kat-en-muisspel op het einde is briljant opgezette suspense die herinnert aan Coen-klassiekers als Blood Simple en No Country For Old Men.
- One Battle After Another (P.T. Anderson – Usa)
Losjes gebaseerd op Thomas Pynchons Vineland levert Paul Thomas Anderson een opwindende en explosieve brok cinema af over de groeiende polarisatie in de Verenigde Staten, tegencultuur en de grijze zones van revolutionaire actie. Multi-instrumentalist Jonny Greenwood levert zoals verwacht een op maat gesneden soundtrack af die perfect tegemoet komt aan de paranoia van de personages en de chaotische plot. Onvergetelijk is de spectaculaire autoachtervolging die ten volle profiteert van het gekozen VistaVision-formaat.
- Sirât (O. Laxe – Es/Fr)
Bezwerende en onvoorspelbare woestijntrip waarin de sterke synergie tussen beeld en geluid het constante gevoel van dreiging extra in de verf zet. Olivier Laxe hield ons moeiteloos twee uren op het puntje van de stoel. Er nadien uit geraken was dankzij enkele welgemikte mokerslagen wel een ander verhaal.
- Dry Leaf (A. Koberidze – D/Ge)
Zonder twijfel behoort Dry Leaf tot een van de meest bizarre kijkervaringen van het jaar. Dat is niet zozeer te wijten aan de plot – een vader bezoekt verschillende (of zijn het telkens dezelfde?) voetbalpleinen op zoek naar zijn dochter – of het feit dat sommige scènes meerdere keren herhaald worden, maar wel de keuze om alles te filmen met een sterk verouderde Sony Ericsson-telefoon uit 2005. De lage resolutie van het beeld dwingt ons om zelf op zoek te gaan naar betekenis in de contrasten, schaduwen en geometrische vormen die de aandacht telkens opnieuw weten te trekken en waarmee Koberidze het concept ‘kijken’ aan een interessante denkoefening lijkt te onderwerpen.
- Train Dreams (C. Bentley – Usa)
Door trouw te blijven aan de poëtische toon van Denis Johnsons boek uit 2011 is deze verfilming niet louter een hartverscheurend verhaal over een spoorwegarbeider die werkelijk alles verliest, maar ook een parabel over de relatie tussen mens en natuur in een snel veranderend Amerika aan het begin van de twintigste eeuw en de opofferingen die daarvoor gemaakt werden. Een doodzonde dat een pareltje als dit niet op het grote scherm te zien was.
- The Shrouds (D. Cronenberg – Can/Fr)
In deze macabere meditatie over rouw verzint zakenman Karsch (een uitstekende Vincent Cassel) met behulp van artificiële intelligentie een manier om contact te blijven houden met de doden. De inmiddels 82-jarige Cronenberg bewijst hiermee dat hij de relatie tussen mens(-zijn) en technologie nog steeds kan vertalen naar interessante concepten.