L’Engloutie is een sensuele winterfabel die zich afspeelt rond de eeuwwisseling van 1900. De jonge onderwijzeres Aimée arriveert in een afgelegen, ingesneeuwd dorp in de Franse Alpen, vastberaden om haar kennis en republikeinse moraal over te brengen aan een gemeenschap die diep verankerd zit in traditie en bijgeloof. Terwijl haar stadsmentaliteit steeds heviger botst met het ruwe bergleven, brandt er een woelig vuur in haar onderbuik.
Dat vuur wordt meteen expliciet. Op de eerste avond in het dorp masturbeert Aimée in bed bij een afbeelding van Descartes – een spectaculaire scène die de toon van de film zet. Haar kennis en ontluikende seksualiteit vormen al snel een bedreiging voor de dorpsorde. Als enige jonge vrouw tussen de mannen en ouderen – de moeders overwinteren als dienstmeisjes in het dal – voorspelt Aimées aanwezigheid niet veel goeds. De dorpelingen bespotten haar, spreken Occitaans om haar uit te sluiten, en laten haar slapen en lesgeven in een koeienstal, afgesneden van de andere huizen door een lang, besneeuwd pad. Die isolatie voedt echter alleen haar verlangen en opstandigheid.
Galatéa Bellugi levert een indrukwekkende vertolking van de vurige Aimée, die minder onschuldig is dan haar uiterlijk doet vermoeden. Vastbesloten om de dorpskinderen op te voeden tot rationele en vrije burgers, daagt ze voortdurend de idealen van hun grootouders uit. Of het nu gaat over hygiëne in de strijd tegen bacteriën of het neerpennen van mondelinge verhalen op papier, telkens krijgt ze hen op haar dak. Letterlijk zelfs, wanneer de doodskist van de overleden opa Jupiter op haar dak wordt geplaatst, in afwachting van de lente om hem te kunnen begraven. Tegelijkertijd stelt de film Aimées morele en intellectuele superioriteitsgevoel in vraag. Zij is immers de enige die ziek wordt, en wanneer ze beschuldigd wordt van het ‘stelen’ van verhalen, blijkt haar rationalisme even indringend als koloniserend.
Documentairemaker Louise Hémon keert in haar eerste fictiefilm – geïnspireerd door foto’s en verhalen uit haar eigen familiegeschiedenis – terug naar een primitieve cinema. Via symbolische montage, een heldere beeldtaal en de klassieke 4:3-beeldverhouding ontvouwt ze een gelaagd verhaal over bijgeloof, natuur en verlangen. Hémon wisselt af tussen betekenisvolle natuurshots en intense close-ups van Aimées gezicht. De besneeuwde berg representeert een alziende, morele aanwezigheid die seksuele overtredingen zowel echoot als bestraft. Zo wordt het gekreun van de dorpsjongens in hun verborgen grot versterkt zodat Aimée hen kan begluren en volgen lawines telkens wanneer ze met een van hen het bed deelt.
Hoewel L’Engloutie oogt als een folkloristische thriller, is er ook ruimte voor humor en absurditeit terwijl vooroordelen over homoseksualiteit en vrouwelijke sensualiteit worden uitgedaagd. Versterkt door de bevreemdende soundtrack sleept Louise Hémon de kijker mee in een mysterieuze wereld waarin verlangen nooit onopgemerkt blijft in de schaduw van de berg. Met de Prix André Bazin en de Prix Jean Vigo terecht op zak, brengt Hémon een prikkelende en spraakmakende winterfilm om het jaar mee af te sluiten.
