Van ‘Wie is Guy?’ naar ‘Dit is Guy’. Iemand heeft zichzelf gevonden, en het is Gorik van Oudheusden. Op zijn nieuwste plaat rapt hij, nog altijd de enige echte Zwangere Guy, heden en verleden aan elkaar, en wordt er eindelijk schoon schip gemaakt. ‘Be the bigger man, dacht ik.’
Gorik Van Oudheusden heeft de dingen graag netjes. Dat mijn tas het witte gordijn van het hotel uit vorm haalt, stoort hem. “Ik ga dat toch even weghalen”, zegt hij. “Ik heb een esthetisch kantje, ik zie het graag juist hangen. Daarom zitten we ook hier, in dit nieuwe, veel te mooie hotel op nauwelijks een boogscheut van de lelijkheid aan de overkant van de sporen, waar ik woon. Heel gek, die grens.”
Omdat het vanzelfsprekend is, stel ik een vraag die een antwoord is.
enola: Dus dit is Guy.
Gorik Van Oudheusden: “Ja. (lacht) Ik ben daar waar ik wilde zijn: op een rustige plek, waar elke dag voelt als zondag en peace of mind centraal staat. En dat is van onschatbare waarde. Je hebt rust in je hoofd nodig om deze stad te overleven, want ze kan je opslorpen als geen ander. Maar Dit is Guy is veel minder een plaat over Brussel dan mijn ouder werk.”
“In deze nummers duiken we vooral in mijn hoofd, mijn wereld. Een paar jaar geleden speelde drank immers een veel te grote rol in mijn leven, en daar heb ik op een bepaalde dag komaf mee gemaakt. Een jaar later had ik nog altijd geen druppel gedronken: ik had een nieuwe levensstijl. Vandaag zijn we drieënhalf jaar verder en hoor je op Dit is Guy de Gorik die die veranderingen neerschrijft, en terugkijkt op apenstreken.”
enola: Je noemt het voorgaande apenstreken. Ik voel op Dit is Guy eigenlijk veel ambivalentie over de Guy van een paar jaar terug. Zelfs over de artiestennaam lijk je nu je twijfels te hebben.
Van Oudheusden: “Die was dan ook altijd als grap bedoeld. Sommige mensen weigeren nog altijd mijn muziek te beluisteren omwille van die naam. Ik heb mezelf iets aangedaan met dat alias, en vervolgens af te komen met “Gorik Pt. 1” en “Beter leven” waarin ik mezelf blootgaf. En toch kan het me niet schelen. Als ik mij ergens in vastbijt, ben ik een stier die doorgaat: lach maar, ik heb wél wat te vertellen. Zelfs al hou ik het speels, ook wanneer het een gesprek wordt met de kleine Gorik. Zo kennen mijn vrienden me ook. Ik maak graag plezier, ik lach veel. Ernst is goed, maar op het einde van de dag wil ik met een smile naar huis kunnen, hoe heavy het ook was. En dat is gelukt. Ik ben gelukkig, en dat is onbetaalbaar, man.”
enola: Hoe begon die nieuwe Guy zich te tonen?
Van Oudheusden: “Niet op één specifiek moment. Ik denk dat het gewoon evolutie is, een uitbreiding van mens zijn en ouder worden. Voor mij is dit het resultaat van de kleine Gorik die man moest worden en voor zichzelf moest zorgen. Zo is het speelse kwijtgeraakt. Hij heeft heel lang in overlevingsmodus geleefd, weinig tijd gehad om met dat kind in gesprek te gaan, er stond een muur tussen hen, en voor de man werd dat een harnas waar nauwelijks nog iéts door raakte. Ik heb moeten leren dat zelfs de sterkste ridder dat bij momenten moet kunnen afzetten om zichzelf te zijn.”
“Als je me twee jaar geleden had gevraagd of dit een verschuiving dan wel een plotse kanteling was, had ik het een honderdtachtig graden ommekeer genoemd. Ondertussen ben ik nog zachter voor mezelf geworden, en zie ik wat voorafging als goeie levenslessen die me tools hebben gegeven waar ik vandaag iets aan heb. Ik weet dat de komende dagen intens werken worden, ben me er van bewust dat ik niet in oude patronen mag vervallen waar ik net een plaat over heb gemaakt. En ik sta sterk genoeg in mijn schoenen om dat niet te doen.”
“Er is dus veel veranderd, en tegelijk ook weinig. Ik ben zachter én sterker geworden. Het een voor mezelf en mijn omgeving, het ander enkel voor mezelf: als drank niet goed voor mij is, dan ga ik niet meer drinken. Want ik heb geen remmen, dus dan is het beter om te zeggen ‘even niet’ en die energie in andere dingen te steken zoals sporten, of mijn gezin. Ik ben zo blij dat ik die rustige pa kan zijn die ik wil zijn, en niet meer de zatte Gorik op café ben van vier-vijf jaar geleden. Als ik foto’s van toen zie, dan zie ik een Gorik die heel hard bezig was met in het toen te leven, en met de toekomst, maar die het nu vergat. Dat omarm ik tegenwoordig wel.”
enola: “Zes maanden Costa Rica zonder iets op mijn socials te delen”, rap je in “Leven beter”. Dat was deel van de self-healing?
Van Oudheusden: “Ja. Het voelde als rijkdom dat ik kon beslissen dat ik thuis niets te doen had, en elders in de wereld kon leven, eten, en werken aan mezelf om de Gorik die je nu ziet klaar te stomen voor het volgende hoofdstuk. Daar ben ik gestopt met de drank. Op karakter, geen afkickkuur, in een hut in de jungle waar de eerste winkel op een uur rijden lag, maar naast me wel een café was.”
“Soms moet je gewoon opnieuw de connectie met de natuur vinden, en dat is gebeurd in Costa Rica. Ik vond het belangrijk om daar niet mee uit te pakken op social media. Ik weet dat veel jongeren mij volgen, ik vind niet dat ik dan moet delen dat ik in Dubai of waar dan ook zit omdat ik rapper ben. Neen, maak van mij maar de yogi en lach maar. We zullen binnen twintig jaar wel zien als ik in handstand en kleermakerszit zonder pijn of iets – goed gestretcht – de gekke hippie uithang.”
Zwangere Guru.
Van Oudheusden: (lacht) “Precies. Dat komt er nog van.”
Dunne grens
enola: Wanneer is dat inzicht gekomen dat je af en toe je harnas moet afzetten?
Van Oudheusden: “Ergens na een goed jaar niet-drinken, intense therapie en sporten voelde ik plots die verbazing dat ik dat allemaal kon. Dat motiveerde me nog geen beetje. De eerste nummers voor Dit is Guy zaten toen net in een beginstadium: “Soms vraag ik mij af”, een stuk “Papucho”, … Dus ergens toen ik besefte dat ik een vervolg aan Zwangere Guy moest maken. Het is mooi wat ik heb opgebouwd, en ik heb het bijna overhoop gesmeten door me in dat rock-‘n-roll-leven te verliezen. Dat mocht niet de bedoeling zijn. Ik wilde niet zelf verkloten waar ik zo hard voor gewerkt had.”
“Het schone was ervan af. Ik had drie, vier katers en alles was hetzelfde. Drank was een roesmiddel geworden. Dat was belangrijker dan de smaak. Dat vind ik het spijtigste, dat ik niet meer met liefde en passie zo’n lekker glaasje wijn kan drinken, of één keer in de twee weken een flesje kan kraken. Maar het is zo’n dunne grens om op te dansen als je ook nog moet presteren op een bepaald level. Het is voor elke mens anders, maar voor deze Gorik mag drank geen plaats meer hebben, want ik verloor er te veel tijd mee die ik niet creatief kon besteden. Ik ging zuipen, moest uiteindelijk gaan slapen maar sliep heel slecht, waarna ik moest recupereren, … dat was zo tijdrovend voor mijn kunst, en mijn lijf, geest en omgeving begonnen ervan af te zien. Ik moest dus even in de spiegel kijken en de realiteit facen. En ja, dat was een zware beslissing in een maatschappij waar veel draait rond even iets gaan drinken. Mijn job? Gaan spelen, en alsjeblief hier zijn zes flessen champagne, en nog een flesje rum. Pintjes? De frigo steekt vol, en dat zijn in België de beste ter wereld. Boter noemden we het. Als je bier daarmee begint te vergelijken, dan moet ik er geen tekening bij maken. Ik ben een Bourgondiër.”
enola: Heeft het daarom best lang geduurd heeft voor er een nieuw Zwangere Guy-album kwam?
Van Oudheusden: “Sommige flessen wijn moet je wat laten liggen. Een goed plan haal je uit de kast als je denkt dat het tijd is, en als dat niet zo is, dan steek je het er terug in. Zo was het ook met Zwangere Guy. Het heeft geen zin te rijmen om te rijmen. Het verhaal had eerst body nodig. Natuurlijk kon ik sneller werken, en als ik het met één ding moeilijk heb, dan wel geduld. Tegelijk is ook niets zo mooi als dat, en dus heb ik mezelf op de proef gesteld. Het plan was om niets te doen, om in dat niets te komen tot de essentie: dagelijkse dingen vastgrijpen, in de studio springen en die neerschrijven.”
“Het was te gemakkelijk om opnieuw een plaat te maken over mijn lievelingsfles Italiaanse wijn, de beste mode, of mijn favoriete ingrediënten om mee te koken. En die Gorik komt nog, want de passie voor de schoonheid van die dingen is er nog altijd. Vandaag moest het eerst gaan over de jongen die man werd, de man die vader werd en vragen stelt aan dat kind en botst op de muur die hij tussen die twee heeft gebouwd. Ik heb ze eindelijk, steen per steen, afgebroken, heb er een bank van gemaakt waarop we zijn gaan zitten om het gesprek aan te gaan. En de jonge Gorik heeft zijn dromen opnieuw uitgelegd aan die van nu. Zo heb ik beseft dat het draait om fun in de studio, het speelse.”
The bigger man
enola: We kijken die kleine Gorik ook in de ogen, net voor “Gorik Pt. 2”. Een heel ongemakkelijk moment.
Van Oudheusden: “Dat is gek, hè. Die bevreemding is volledig de bedoeling. We gaan full-Interstellar want dat is inderdaad de échte jonge Gorik die je daar hoort in de radioshow van Peter Hoogland. Destijds kon je die gewoon betalen om iemand op te bellen, en mijn grootvader had dat voor mijn verjaardag gedaan.”
enola: Het gesprek voelt bijna als een voorafschaduwing van wat gaat volgen. Hoe hij benadrukt hoe jij de man in huis bent nu je papa er niet is, en voor mama moet zorgen.
Van Oudheusden: “What the fuck, ja. Dat was er toen al. Sommige zaken zijn gewoon meant to be.”
enola: Wilde je “Gorik Pt. 2” niet vanuit het standpunt van je moeder schrijven?
Van Oudheusden: “Klopt, maar dat is veranderd, want ik ken haar standpunt niet. Ik zou dingen schrijven die niet echt waren, hoe ik had gedaan als ik haar was geweest. Dat mocht niet, en daarom heeft dat tweede deel ook zo lang op zich laten wachten. Die sample van “Je t’attends” is overigens wel degelijk de Axelle Redversie, maar dan bewerkt. Het klopte, want mijn moeder luisterde altijd naar haar muziek toen ik jong was, en was op mij aan het wachten. Toen Chuki die beat had gemaakt, wist ik dat het “Pt 2.” zou worden. Toen heb ik mijn moeder gebeld: we moeten praten. Zo is onze toenadering begonnen.”
“Ik was net een jaar nuchter, en toen pas kon ik haar vragen hoe het ging, delen met haar waar ik stond. Ik heb daarvoor bepaalde emotionele kwaliteiten ontwikkeld waarvan ik denk dat het goed is dat ik ze nu heb. Ik geef haar nu een veilig gevoel, en daar gaat het over in relaties. Als je iemand het gevoel kunt geven dat ze zichzelf kan zijn, en zelf voelt dat het safe is om de deur op een kier te zetten, dan is dat genoeg.”
enola: “Sorry dat ik vertelde dat ge stuk waart gemaakt”, rap je. Spijt dat je het verhaal op straat gooide?
Van Oudheusden: “Ik zat in de studio en besloot ’the bigger man’ te zijn. We waren nog niet in gesprek, en toch heb ik het gedaan. Het voelde als de logische keuze als je opnieuw naar je moeder toe groeit. De tekst is er uit gevloeid, het was zo bedoeld. Ik kijk er naar uit om haar het nummer te laten horen. We hebben ondertussen zo’n goeie band opgebouwd, besloten het verleden achter ons te laten. En zo is het goed. Het is van onschatbare waarde dat ze er nog is, dus mijn boosheid mag niet meer functioneren als leidraad van onze relatie.”
“Ik kan niet boos blijven over wat er twintig jaar geleden is gebeurd. Ik heb nu een dochter van één jaar, toen zij zo oud was als ik nu, had ze een zoon van achttien. Respect. Ik ben nu pas aan het leren wat het is om een ouder te zijn, en ik heb het nu zelfs nog moeilijk. Voor sommige mensen komt het vroeg, dan is er geen tijd om te leren.”
enola: En toch heb ik het gevoel dat “Gorik Pt. 2” eigenlijk part drie of vier had moeten zijn. Het voelt alsof we stappen in het verhaal hebben overgeslagen.
Van Oudheusden: “Ja, we zijn heel snel vooruit geschoten met dat nummer. Ik wilde het ook niet uitmelken – dat is voor de film die ik er later wel eens over maak, want dat zal gebeuren. Mijn 8 Mile? (grijnst) Get rich or die tryin’, ja.”
enola: Je hebt ook de band met je vader opnieuw aangehaald.
Van Oudheusden: “En dan haast ik me altijd te zeggen dat het vanzelfsprekend niet gaat om de stiefvader uit “Gorik Pt. 1″, maar mijn echte vader. We hebben een speciale band. Hij is een goeie vriend geworden, maar ik voel dat er toch nog veel werk aan de winkel is. Dat is voor later, want hij is erg ziek op dit moment. De vierde chemo is nu aan de gang, er komt nog een stamceltransplantatie aan, en dan is het hopen. Ik probeer er nu dus te zijn voor hem, te genieten van wat er wel is en uit te spreken wat ik denk en voel. Ik wil vooral omarmen dat we allebei nog op deze aardkloot rondlopen, en hij een kleindochter en ik een dochtertje heb dat een glimlach op ons gezicht brengt.”
“De dans tussen leven en dood is even heel dichtbij gekomen. Dat is intens, want je kunt maar één moeder, maar één vader verliezen, en iedereen moet daar onvermijdelijk ooit door. Ik voel dus dat ik daar nog veel muziek over ga schrijven, want we zijn er nog niet.”
Haar hartslag
enola: Met zijn ratjetoe aan stijlen lijkt Dit is Guy me ook vormelijk meer de spiegel van Wie is Guy? dan van opvolger Brutaal.
Van Oudheusden: “Exact. Bij Brutaal waren er krijtlijnen getrokken, volgden we regels die het brutalisme als architectuur weerspiegelden: functioneel, no-nonsense. Wie is Guy? was meer een zoektocht: vier nummers die begonnen met “fuck it”, experimenteren, een losse Guy, een diepe Guy, een verloren Guy. En daarom ook een wazige Guy op de cover. Op Dit is Guy wordt dat een Gorik in bloot bovenlijf en jeans, kaal en kort geschoren. Niemand heeft me in die tijd gezien, enkel op die foto besta ik zo. En het is die zachtheid die Chuki en ik in de plaat wilden steken”
“Chuki en ik nemen onszelf niet al te serieus, maar we menen het wel. En het is in die dunne schemerzone – zoals dit (pakt dat gordijn vast) – dat we werken. Het is zoeken naar het moment waarop we grooven, en dat doen we naar mijn gevoel wel. We hebben iets gemaakt dat je kunt opleggen in de sportzaal, op de fiets, of bij het werken. Die eerste vier nummers, die gaan er voor. En dan is het even landen met “Gorik Pt. 2”. Eigenlijk had de plaat daarna ook rond kunnen zijn, maar dan duiken we pas echt mijn wereld in. We kijken in mijn hoofd, we checken het hart en onderzoeken de buik, gaan in de voeten. En soms schrijf je ook in functie van iets groots of iets kleins. “Waiting For Zaza” is gemaakt de dag voor en na onze allereerste echografie. Haar hartslag, en die van de mama, is erin verwerkt.”
“Dat was het plan: laten zien wie Gorik is. Want ik kan het wel uitleggen in interviews, of op televisie, maar de echte kunst is om dat in je tracks te doen. Ik wilde vertalen wat er in mijn hoofd leefde, daarmee bangers maken, verder een verhaal vertellen, en iets creëren waarmee ik live te gekke shows kan geven. Ik zat toen al met de ING Arena in mijn hoofd, en toen ik iets schreef als “Soms vraag ik me af” met dat (rapt) “Nee, neen, ik weet niet meer wat doen / We willen meer meer meer” was dat met die energie in gedachten. Dit is Guy-de-performer-op-hoog-niveau die een uur en driekwart zal spelen in die gigantische zaal, die de hoogste plekken wil op Rock Werchter en Pukkelpop zodat hij in het donker kan optreden.”
enola: Qua Belgisch erfgoed doe je in “Vecht voor papier I” iets heerlijk vunzigs met “Black Fuel” van Channel Zero.
Van Oudheusden: (grijnst) “Legendary, niet? Toen we dat hadden, dacht ik echt “no way I did that”. Ik ga er van uit dat er backlash van komt, maar Franky (De Smet-Van Damme, zanger van Channel Zero – red.) is trots, en dat is het belangrijkste. Chuki, hij en ik voelden het: BAAAM!”
“De plaat was driekwart klaar, en ik zat in de studio met veel vragen over de toestand van de wereld. “Vecht voor papier” gaat over meer dan illegaliteit. Het gaat over leven tout court, geld nodig hebben om dat te doen. Asielzoekers vechten voor papier, maar drugdealers ook. En al die oorlogen zijn ook voor geld. Over die dubbelzinnigheid in betekenis gaat het wel. Ik heb ook moeten vechten voor papier, om het einde van de maand te halen. “Vecht voor papier II” volgde eruit, omdat ik het gevoel had dat er nog iets niet klopte. De machteloosheid waarmee ik worstelde als artiest, de vraag of ik als artiest permanent ergens voor moest staan op mijn social media, of dat het oké was als ik het op mijn manier aanpakte en die kwetsbaarheid en pijn, die vragen in muziek omzette. Die twijfels zijn wie ik ben. Ik heb geen oplossingen, zo slim ben ik niet, maar ik kan wel iets maken over mijn gevoel, en delen waar ik voor sta. Uiteindelijk zou vijftien nummers enkel en alleen over mezelf ook maar een shitshow zijn.”
enola: Over shitshows gesproken: op Pukkelpop nam je geen blad voor de mond over de Brusselse politiek.
Van Oudheusden: “Het is hier een vuilbak, een open stort dat niet functioneert. De PS heeft haar machtssysteem opgebouwd met te veel postjes, bullshit, gezever en regels. Hier worden te veel mensen betaald om alles vierkant te laten draaien, en ondertussen wordt de kloof groter en de put dieper en zichtbaarder. Overal is er miserie te zien. We zitten hier op de scheidingslijn tussen het arme en rijke Brussel. Ik breng mijn dochtertje in deze wijk naar de crèche, en dit is de dagelijkse situatie in de buurt daarrond (toont me een foto van een verslaafde die in een afgeleefde zetel zit). Dit is het New York van de eighties. Mensen dumpen meubels op straat, en dat worden dan drugsplekken. Daar gaat “Vecht voor papier” ook over. Het draait al lang niet meer om links versus rechts, maar om beneden tegen boven. Te veel mensen kijken neer op wat onder hen rondloopt, en pissen erop zonder iets op te lossen.”
enola: Wat moet er volgens jou gebeuren?
Van Oudheusden: “We moeten blijven babbelen, ons blijven blootstellen, en de mensen die betaald worden met ons geld om dit op te lossen duidelijk maken dat ze niet goed bezig zijn.”
Zwangere Guy staat op 20 november in de ING Arena en op 4 maart in Vorst Nationaal.
