“You’re about to be amazed,” belooft illusionist J. Daniel Atlas (Jesse Eisenberg) in de openingsscène, maar zelden klonk een zin zo ironisch. Bijna tien jaar na de eerste film uit de reeks probeert Now You See Me: Now You Don’t de goochelaars van The Horsemen nieuw leven in te blazen, dit keer met een jongere garde illusionisten aan hun zijde. Regisseur Ruben Fleischer (Zombieland, Venom), inmiddels de derde die de franchise in handen krijgt, houdt zich braaf aan het vertrouwde recept: illusie, onthulling, twist. De bekende catchphrase ‘niets is wat het lijkt’ houdt stand — en ja, de diefstallen zijn nog steeds slim opgebouwd — maar waar zijn voorgangers Louis Leterrier (Lupin) en Jon M. Chu (Wicked) hun films nog een zekere flair meegaven, blijft hier weinig vlees over aan het bot.
Opnieuw komt de Robin Hood-achtige goochelaarsgroep The Horsemen samen op initiatief van The Eye, de mysterieuze stem van bovenaf die hen via tarotkaarten nieuwe opdrachten toewerpt. Ditmaal moeten ze de machtige Vanderberg-familie ontmaskeren, diamantmagnaten die hun rijkdom te danken hebben aan corruptie en bloedgeld. De diefstal van hun pronkstuk moet een netwerk van witwassers blootleggen. Atlas ontmoet door zijn kaart drie jonge illusionisten — ambitieus, slim en iets te zeker van zichzelf — die zich bij The Horsemen voegen. Wat volgt is een wereldreis van New York tot Antwerpen (met het Centraal Station en de Grote Markt als achtergrond), via Frankrijk tot Abu Dhabi. Onderweg duiken oude bekenden op, zoals Lula (Lizzy Caplan) en Thaddeus Bradley (Morgan Freeman), terwijl een nieuwe tegenstander zich aandient: Veronika Vanderberg (Rosamund Pike), erfgename van het diamantimperium en toonbeeld van kapitalistisch kwaad met een opvallend geforceerd Duits accent. Haar personage is een eendimensionale antagonist met als enige drijfveer zelfbehoud en macht, zelfs wanneer een derde anonieme partij iets uit haar verleden dreigt te onthullen, blijft haar rol vlak en leeg.
De nieuwe generatie — Ariana Greenblatt (Barbie), Justice Smith (Jurassic World) en Dominic Sessa (The Holdovers) — moet verjonging brengen, maar zorgt vooral voor chaos. Tien Horsemen zijn er zes te veel: de groep voelt aan als een ensemble zonder centrum. De typetjes, een bratty opstandige tiener, nerveuze fanboy en de betweterige cynische Gen Z’er blijven binnen hun stereotyperend gedrag omdat er geen ruimte is voor hun persoonlijkheid om door te komen. De flinke dosis nostalgie en de blijvende charme van oorspronkelijke leden zorgen er wel voor dat je de film het voordeel van de twijfel blijft geven, maar echt tot zijn recht komt hij nergens. Door te veel te willen, geven ze uiteindelijk te weinig, en de unieke kenmerken van elk personage vervagen in de overvolle cast waar zelfs de humoristische accenten van de vorige films ontbreken.
Het decor daarentegen is ingenieus en speelt meer met magie dan de personages zelf. Een uitgebreid segment in een Frans kasteel — waar Bradley de groep ontvangt — speelt met spiegels, valstrikken en illusies die aan Escher doen denken. De achtervolging door het kasteel, vol draaiende muren en visuele trucs, ziet er fraai uit maar voelt uiteindelijk als een stilistisch rookgordijn om de leegte van het verhaal te verbergen. De sequentie balanceert tussen goochelshow en escape room, maar mist ritme en dreiging. Wanneer Morgan Freemans rol dan plots uit de film verdwijnt — zonder emotioneel gewicht of narratief nut — blijft vooral het gevoel over dat de film geen weg meer weet met al zijn personages. Er wordt niets nieuws gebracht: het verhaal volgt opnieuw hetzelfde stramien, met een personage dat niet is wie hij beweert te zijn en een grote onthulling aan het einde die zogezegd alles verklaart. Voor een film die het spektakel van goochelen als uitgangspunt neemt — een show op zich — en zich uitleeft in optische illusies, mag je op z’n minst verwachten dat het plezierig is om naar te kijken.
De film flirt nochtans met interessante ideeën. In een van de eerste scènes gebruikt een van de jongeren, Charlie, AI en holografie om Daniel Atlas digitaal op te voeren — een moment dat heel even een relevante vraag oproept: Hoe nog een film over magie maken in een tijd dat digitale tools zoals AI de realiteit kunnen herinterpreteren waardoor we ons constant de vraag moeten stellen wat echt is en wat niet?
Tegen het einde verschijnt Daniel (Mark Ruffalo) als hologram, met een aankondiging naar een mogelijk vervolg, wat het geheel op een lege toon laat afsluiten. Now You See Me: Now You Don’t had de kans om zichzelf opnieuw uit te vinden, maar met zijn eenvoudige verhaal en herhaalde trucs wekt de film nauwelijks nog nieuwsgierigheid op. Waar de voorgaande delen opvielen door spectaculaire ontsnappingen, vingervlugge trucs en een gevoel van echte magie, blijft dit derde deel steken in een flauw afkooksel van wat de franchise ooit zo charmant maakte. Uiteindelijk is het een onderhoudende, maar niet memorabele toevoeging aan de reeks.
