Voor Splitsville keerden regisseur Michael Angelo Covino en co-scenarist Kyle Marvin terug naar Cannes, waar ze anno 2019 binnen de nevensectie Un Certain Regard furore maakten met The Climb.
In hun nieuwste prent gaat de bal aan het rollen wanneer de aantrekkelijke lifecoach Ashley (Adria Arjona) aan haar partner opbiecht dat ze hem bedriegt en de scheiding wil aanvragen – hoewel de twee elkaar nog maar iets meer dan een jaar geleden eeuwige trouw beloofden. De goedhartige Carey, die hierdoor volledig van de kaart wordt gebracht, hoopt vervolgens troost te vinden bij zijn beste maat Paul en diens charmante vrouw Julie (Dakota Johnson), van wie hun geluk is gebouwd op een open relatie. Maar door Careys aanwezigheid wordt dit harmonieuze evenwicht op z’n kop gezet.
Splitsville past in het rijtje van kleine studiofilms die hedendaagse relatieproblemen aan de kaak stellen en illustreert tot welke chaos een open huwelijk kan leiden. Met de film, die in slechts vierentwintig dagen gedraaid werd en daardoor weinig ruimte liet voor improvisatie, vegen Michael Angelo Covino en Kyle Marvin op ongewone wijze de vloer aan met de regeltjes van de traditionele romcom. Covino en Marvin (die zelf ook de twee mannelijke hoofdrollen invullen) wilden het genre terugbrengen tot zijn essentie, waarbij ze volgens eigen zeggen heel bewust te werk gingen. Het duo vond het naar verluidt geweldig om de dingen op een heel speelse, fantasierijke manier te benaderen en de emoties te versterken – wat zich vertaalt in een reeks bonte taferelen vol bizarre situatiehumor en gekke misverstanden.
De meest geciteerde passage uit de film (een minutenlange vechtpartij tussen beide mannen, waarbij niet alleen het interieur maar ook alle huisraad het moet ontgelden) zal u ongetwijfeld bijblijven. Het is een sleutelscène en ankerpunt, waarrond de rest van het scenario zit verweven, maar ook een vette knipoog naar de hilarische capriolen van Buster Keaton en Charles Chaplin die niet toevallig een grote invloed uitoefenden op de filmmakers (verderop in Splitsville zit trouwens nog een vage referentie naar The Party van Blake Edwards).
De vele absurditeiten vallen tot op een zeker punt nog wel te smaken, maar gaandeweg hebben we het beste toch gehad en loopt het allemaal nogal uit de hand. Waar het Splitsville ontbreekt aan komische timing en finesse, wordt er alleszins moeite gedaan om op louter stilistisch vlak enige creativiteit aan de dag te leggen. De gebruikte korrel en de textuur van de film (opgenomen in 35 mm) moest symbool staan voor dit verhaal over imperfectie. Terwijl in komedies vaak wordt gebruikgemaakt van brede establishing shots, moest de camera hier middenin het moment staan. Deze inspanningen ten spijt dient het gezegd dat Splitsville zo licht is als een zomerbries en de film hoogstens zo nu en dan een beetje amusant is, maar nooit het verbale vuurwerk oplevert dat tijdens Hollywoods gouden jaren hoogtij vierde.
