In Heldin schetst regisseur Petra Biondina Volpe het portret van een toegewijde verpleegster (glansrol van Leonie Benesch), werkzaam op de afdeling chirurgie. De film volgt hoe haar late shift langzaam maar zeker ontaardt in een race tegen de klok.
Volpe ensceneert de gebeurtenissen met een welhaast documentaire-achtige precisie. We zien alles vanuit het gezichtspunt van Floria (Benesch), die door onderbezetting en gebrek aan tijd haar prioriteiten moet stellen, maar toch probeert tegemoet te komen aan de noden van haar patiënten. Zo is ze nog maar net gearriveerd in het hospitaal, of we worden al meteen meegesleurd in de hectische actie.
Petra Biondina Volpe orchestreert dit alles bijna in real time en voert de druk op die rust op de schouders van de protagoniste. De dynamische camera van Judith Kaufmann (Die Fremde, Corsage) volgt de vrouw op de voet en blijft voortdurend in haar directe omgeving. Daarbij wordt niets aan het toeval overgelaten: de ritmiek en choreografie die daaruit voortvloeien, werden tot in de puntjes gerepeteerd. Volpe wou met Heldin niet alleen een fysiek tastbare film maken – missie geslaagd! – maar er daarnaast ook een duidelijke politieke boodschap mee overbrengen.
Haar prangende film drukt ons met de neus op de harde realiteit: een zorgsysteem dat door het nijpend tekort aan personeel nu al onder immense druk staat en dreigt af te stevenen op een globale medische crisis (naar schatting zouden tegen het jaar 2030 dertien miljoen plaatsen in de sector niet ingevuld geraken).
Heldin brengt hulde aan het verplegend personeel, dat ook in de moeilijkste omstandigheden, wanneer ze voor onoverkomelijke uitdagingen worden geplaatst, het beste van zichzelf blijft geven. Het is een helder geregisseerde film die een realistisch beeld geeft van hoe het er in een ziekenhuis aan toe gaat, en dit doet zonder de sentimentele toer op te gaan of de dramatiek breed uit te smeren.
De kleinschalige Zwitsers-Duitse co-productie, die er veelal in slaagt om ook de op de loer liggende clichés te omzeilen, werd voorafgegaan door een grondige research. Petra Biondina Volpe verdiepte zich in de ervaringen van verschillende verpleegkundigen, sloot zich tijdelijk aan bij de staf van een ziekenhuis, en vond de basis voor haar film bij het autobiografisch non-fictieboek Unser Beruf ist nicht das Problem – Es sind die Umstände, waarin Madeline Calvelage haar dagelijks werk als verpleegster beschrijft. Maar ook meerdere specialisten uit de sector werden nauw betrokken bij de totstandkoming van de film, zowel aangaande de ontwikkeling van het script als het productieproces dat ze van dichtbij meemaakten. 
Heldin wordt echter gedragen door een alweer ijzersterke vertolking van Leonie Benesch. De in Hamburg geboren actrice (die zich eerder liet opmerken in Das Lehrerzimmer, September 5 en de televisieserie Babylon Berlin) stortte zich met volle overgave op deze rol. Haar portrettering van Floria geeft niet alleen opnieuw blijk van Benesch’ veelzijdig talent, maar getuigt ook van een groot inlevingsvermogen en professionaliteit. Ze speelt de verpleegster met een mengeling van intensiteit en ingetogenheid, en weet daarbij zoveel in haar gezichtsexpressie te leggen dat die met één blik meer zegt dan duizend woorden.
