Een eigen showcasefestival dat moet helpen de internationale aandacht te vestigen op Poolse muziek en hopelijk ook de samenwerking met de Europese muziekindustrie en media zal bevorderen. Dat was de missie van de Music Week Poland, die voor het eerst plaatsvond in de laatste week van juni in Warschau.
Export is de centrale idee van het festival, maar net zo goed willen de organisatoren het Poolse publiek laten kennismaken met interessante artiesten van elders in Europa. Op het programma dus ook bands uit de Baltische republieken, Tsjechië en Oekraïne. Maar ook ons land was vertegenwoordigd, met de Brusselse (alt)violiste Cathérine Graindorge, die in het verleden al samenwerkte met John Parish en Iggy Pop, en met behulp van allerlei effectpedaaltjes haar jongste plaat Songs of the Dead kwam voorstellen.
De Noorse Hilma Nikolaisen, ooit nog lid van de shoegazerband Serena-Maneesh, had haar stofzuigersound van weleer ingeruild voor heldere songs die het midden hielden tussen die van Liz Phair en Suzanne Vega. Haar soloperformance stond vooral in het teken van haar soepele gitaarspel en voortreffelijke songs. Haar landgenoot Fig Tape speelde dan weer een set die het midden hield tussen intiem en euforisch. Samen met twee begeleiders vond hij de verbindende schakel van elektronische dansmuziek met melodieuze slaapkamerpop, wat hem recent nog schouderklopjes opleverde van BBC-dj Zane Lowe.
Matt Elliott ten slotte, die in het begin van deze eeuw de aandacht trok met zijn elektronicaproject Third Eye Foundation, verhuisde intussen van Bristol naar Frankrijk en maakt dezer dagen akoestische folk met mediterrane invloeden. Dat doet hij met een klassieke gitaar en een saxofoon waarmee hij, middels een loopstation, allerlei geluidslagen op elkaar stapelt. Die huisvlijt resulteert in uitgesponnen songs waarin hij met zijn stem een heel koor weet op te roepen.
Tien Poolse namen om te ontdekken
“En wat met de Polen zelf?”, hoor ik u vragen. Wel, onderstaand lijstje vonden wij alvast het onthouden waard.
JAVVA
Deze plaatselijke undergroundsupergroep, aangevoerd door een uitbundige zanger die alle hoeken van het podium verkent, put uit verschillende tijdperken, komt zowel noisy als psychedelisch uit de hoek en zweert bij gecontroleerde chaos. De nummers uit tweede lp Picaro zitten vol vervaarlijke draaikolken. De twee drummers zorgen voor aanstekelijke ritmes, terwijl de inventieve gitarist met allerlei uitdagende mathrockmotiefjes goochelt. Toch mijdt Javva gratuite moeilijkdoenerij. Er kan bijvoorbeeld ook gedanst worden.
- https://javva.bandcamp.com/album/p-caros
AGATA KARCZEWKA
Toegegeven, haar naam is een tongue-twister, maar deze dame brengt hoogst geloofwaardige Americana, die tussen het werk van, pakweg, Lucinda Williams en Patti Griffin niet zou misstaan. Haar sterke songs, gebracht met een Amerikaanse tongval, en leunend op folk en blues, gaan over afgunst, jaloezie en een liefdesleven dat niet bepaald over rozen gaat. Op het podium wordt de zangeres bijgestaan door een puike countryrockband, die subtiliteit en nuance niet schuwt.
- https://agatakarczewska.bandcamp.com
IZZY AND THE BLACK TREES
Bij dit luidruchtige postpunkgezelschap, dat afwisselend herinnert aan PJ Harvey en The Kills, hebben kronkelende gitaren het voor het zeggen. Blikvanger is zangeres Izabela Rekowska, die haar maatschappelijke engagement zeker niet onder stoelen of banken steekt. Daarvan getuigt bijvoorbeeld een uppercut van een lp als Revolution Comes in Waves.
- https://izzyandtheblacktrees.bandcamp.com
YANA
Yana is het pseudoniem van componiste Joanna Bienkowska, die haar neoklassieke composities op piano en analoge synths laat bijkleuren door een celliste. De dromerige, introspectieve stukken uit haar jongste plaat Daydreamer verschenen op het label van Ólafur Arnalds en worden ook door iemand als Nils Frahm naar waarde geschat.
RESINA
Resina is een celliste die vooral aansluiting zoekt bij experiment en avant-garde. In haar schrapende, soms speelse nummers, bouwt ze een eigen wereld op waarin ze verscheidene partijen op en over elkaar speelt en in dialoog gaat met een beslagen jazzdrummer. Het resultaat is niet altijd easy listening, maar dat Resina’s eigenzinnige aanpak de zintuigen prikkelt, kunnen we na haar performance probleemloos bevestigen.
- https://resina.bandcamp.com
KLAWO
Zelf kunnen we trots zijn op de New Wave of Belgian Jazz, maar ook in Polen zijn talloze bandjes actief die vrolijk buiten de lijntjes kleuren. Klawo, een sextet waarin vooral een trompet en dwarsfluit de aandacht opeisen, wisselt trage, poëtische passages af met swingende en slaat zo een brug tussen Chet Baker en Herbie Hancock. Het resultaat is toegankelijke fusion met latin-invloeden en een zangeres die liever zalft dan slaat.
- https://klawo.bandcamp.com
TOMASZ MAKOWIECKI
Dat deze singer-songwriter ook producer is, merk je aan zijn goed geconstrueerde, door keyboards gedomineerde popliedjes. Vrouwenmagneet Makowiecki is een smooth operator die afwisselend doet denken aan Steve Winwood, Leon Bridges en Sébastien Tellier. De gepolijste maar smaakvolle sound van de artiest dwingt ontzag af, maar met zijn Poolse teksten en moeilijk uitspreekbare naam zal hij in het buitenland wellicht niet ver komen. Pas op de momenten waarop hij zich van het Engels bedient, voel je dat zijn talent best grensoverschrijdend kan zijn.
- https://appaixantonin.bandcamp.com/album/cactus-boy
KRÓLÓWCZANA SMUGA
De prijs voor de bizarste show op de Music Week Poland gaat naar Adam Pietal, die met zijn eenmansleger lijkt weggelopen uit een horrorfilm. De man draagt een wit gewaad dat geënt lijkt op het uniform van de Ku Klux Klan en een masker, laat zich op het podium flankeren door griezelig ogende paspoppen en houdt er een theatrale act op na die het midden houdt tussen voodooritueel en grimmig sprookje, waar we door de taalbarrière geen snars van begrijpen. Maar zijn stem verwijst naar die van Max Cavalera van Sepultura, zijn roestige gitaarspel lijkt ingeslapen geesten wakker te maken en zijn set ontvouwt zich als een beklemmend ritueel, vol sinistere humor.
- https://krolowczanasmuga.bandcamp.com
DOM ZLY
De naam verwijst naar een Poolse low-budgetfilm uit 2009, maar ook de gelijknamige band, die Donker Huis betekent, is niet wars van extremen. De lage, door merg en been snijdende grafstem van zangeres Ania Truszkowska, is geknipt om de depressieve hardcore en black metal van Dom Zły als een harpoen door je hersenpan te jagen. Of dat weldadig aanvoelt, is louter een kwestie van smaak.
- https://domzly.bandcamp.com
JANKA
Ook in Polen is dezer dagen een generatie elektronische wizzkids actief. Met hun laptops en elektronische machines dagen deze heren, respectievelijk afkomstig uit Kraków en Gdansk, elkaar voortdurend uit. Dat levert beenharde, overweldigende techno op die gaten in de dansvloer schroeit en tegelijk een aanslag op je trommelvliezen vormt.
- https://janka-dub.bandcamp.com