Adrian Crowley kan je moeilijk lui of gemakzuchtig noemen: bijna vier jaar na The Watchful Eye of the Stars kunnen we ons opnieuw laven aan een album vol mysterieuze teksten en sfeervolle arrangementen.
Ondertussen zijn we bij album nummer tien beland, de Ier is dus goed op weg zich een lijvig oeuvre bij elkaar te zingen en spelen. Measure of Joy heet de nieuweling, en ook nu zit producer John Parish achter de knoppen. “Never change a winning team”, maar wie denkt dat de elf songs een doorslagje zijn van het vorige album, is eraan voor de moeite: Crowley weet als geen ander hoe hij een vertrouwd recept onder handen moet nemen zodat er een nieuw gerecht op tafel staat.
John Parish beperkt zich deze keer niet tot producen, hij is ook te horen op allerlei andere instrumenten, zoals piano, drums en vibrafoon. En ook Nadine Khouri tekent opnieuw present als achtergrondzangeres, ongetwijfeld zal ze live een aangename meerwaarde betekenen voor Crowleys intieme songs.
Mysterieuze en intrigerende teksten, dat is zowat Crowleys handelsmerk. Rechtlijnige en mooi afgewerkte verhalen, daarvoor hoef je bij hem niet aan te kloppen. “Lost At Last” is daar het perfecte voorbeeld van, met korte zinnen en observaties maakt hij de goede verstaander duidelijk dat liefde nog zo slecht niet is. Titelsong “Measure Of Joy” is het buitenbeentje op het album, vrolijk en opgewekt en met een extraverte en verfrissende uitbundigheid die we van Crowley niet gewoon zijn. En ook “Cherry Blossom Soft Confetti” heeft een lichtvoetig ritme en brengt zo de lente wat dichterbij.
“Swimming in the Quarry” is dan weer een ijskoude douche: Crowley als observator, diegene die ondergaat, een gevoel dat versterkt wordt door die ijzige Mellotron op de achtergrond, en het gefluister van Nadine Khouri. Hetzelfde instrument is ook te horen op “Deep Dark Blue”, maar dan als dreigende ondertoon in een vat vol treffende observaties (“I am the bouncing ball on a quiet street, I am the ghost wind in the weather vane, I am the flicker in the candle flame”). “Brother Was A Runaway”, dichter bij het concept van een verhaal kom je niet op dit album. En alweer is Crowley de eeuwige observator, diegene die achtergelaten en vergeten wordt.
Measure of Joy is een album dat best beluisterd wordt in het (half)duister, vlak voor de nacht zijn intrede doet. Niet vrolijk en upbeat, zoals The Watchful Eye of The Stars, maar intiem, bezwerend en troostend. Met deze intrigerende en duistere songs weet Crowley ook nu weer de luisteraar aan zich te kluisteren.
Wie live van al dat moois wil genieten, rept zich op 17 maart naar de Roma of op 18 maart naar het Cactus Café in Brugge. En wie zich niet kan inhouden, en al eens wat verder wil reizen, kan ook in Nederland terecht (Den Bosch, Utrecht, Middelburg en Leiden). Of spring de Eurostar op richting Parijs, voor een ongetwijfeld onvergetelijk concert op 10 maart. Op al deze concerten zal ook Nadine Khouri aanwezig zijn, absoluut een meerwaarde in het Adrian Crowley-universum.
