Terwijl de meeste bioscoopzalen nog steeds zijn 3D-kunstenaarsbiografie Anselm op de affiche hebben staan, kan u vanaf deze week gaan kijken naar die andere Wim Wenders-film, die in de maand mei een warm onthaal kreeg op het festival van Cannes.
Perfect Days volgt Hirayama, een man van middelbare leeftijd die in de Japanse hoofdstad een onopvallend bestaan leidt. De minzame conciërge vult het grootste deel van zijn tijd met het reinigen van de openbare toiletten in het Shibuya-district van Tokio. In deze eentonige job – die hij tot in de perfectie uitvoert – vindt de protagonist een manier om anderen te helpen en zich ten dienste te stellen van de maatschappij. Hij lijkt ook volkomen vrede te hebben met de rigide structuur die hij dagelijks nastreeft, waardoor Hirayama telkens weer vanuit zijn sjofele flat goedgemutst de baan opgaat. Daarnaast komen we nauwelijks meer te weten over het hoofdpersonage, behalve dat de beschaafde man naar hartenlust geniet van oldies uit de seventies en een passie heeft ontwikkeld voor analoge fotografie en klassieke literatuur.
Er zal ongetwijfeld wel een reden zijn voor deze ascetische levensstijl (die dreigt verstoord te geraken wanneer Hirayama’s nichtje ineens bij hem op de stoep staat), maar dat is niet waar regisseur Wim Wenders zich om bekommert. Volgens de filmmaker staat Hirayama helemaal open voor alles wat op zijn pad komt, hoe klein of onbeduidend het ook is. Hij gaat spaarzaam om met z’n woorden en geeft de voorkeur aan de stroom van zijn gedachten. Tijdens zijn lunchpauze houdt hij even halt om één te worden met de natuur die hij vereeuwigt met zijn camera of om oog te hebben voor het warme zonlicht dat door het gebladerte van de bomen priemt.
Perfect Days ontstond eigenlijk geheel toevallig, nadat Wim Wenders werd benaderd om iets te doen rond de hypermoderne sanitaire voorzieningen in Tokio, die veelal zijn ontworpen door beroemde architecten. Hoewel dit niet bijster opwindend klinkt, werd vanuit dit idee een scenario opgesteld dat Wenders schreef met producer Takuma Takasaki. Met dit bescheiden kleinood weet de Duitse cineast een diepere betekenis te geven aan het alledaagse. Deze contemplatieve film, die alle ademruimte krijgt om open te bloeien, illustreert hoe bepalend keuzes en omstandigheden kunnen zijn. Voor de ene is het repetitieve Perfect Days mogelijk een monument van verveling, voor de ander een verademing. Wat mij betreft, is de enige valse noot in de prent de jonge onstuimige collega/stagiair van Hirayama, een karikaturaal personage dat veel ergernis opwekt en ook niet strookt met de rest van de film.
Welke ervaring Perfect Days voor u ook mag bieden, hij wordt bovenal gedragen door de vertolking van Kôji Yakusho (de veteraan uit Shohei Imamura’s Gouden Palm-laureaat The Eel), die in Cannes met de prijs voor beste acteur aan de haal ging en op voortreffelijke wijze gestalte geeft aan de terughoudende poetsman die schoonheid vindt in de kleine dingen des levens. Wenders laat ook de geest van Yasujirô Ozu doorheen Perfect Days waaien. Zijn bewondering voor de Japanse grootmeester leidde reeds in 1985 tot de documentairefilm Tokyo-Ga, en hier neemt hij de uitgebalanceerde stijl van Ozu helemaal over. Muziek speelt eveneens een cruciale rol als mooie omkadering van het verhaal, dat op smaak wordt gebracht door een van nostalgie doordrongen soundtrack, volgestouwd met ronkende namen als The Animals, Lou Reed, Patti Smith, The Kinks, Otis Redding en Nina Simone, tot Van Morrison, The Rolling Stones en The Velvet Underground.




Dag Dieter
Geen kleinood toch? Een juweel! Enorm genoten van deze tijdens het Filmfestival. Had van mij de publieksprijs mogen krijgen.