Vergaarbak #8 :: zestien en ziek

Nu millennials en Gen X’ers eindelijk aan het opgroeien zijn, brengen ze massaal hun cd’s naar de tweedehandswinkel. Wij geven die met veel liefde een tweede thuis en fietsen aan de hand van onze vondsten elke maand door de alternatieve muziek van 1990 tot 2010.

00000001

Afgelopen winter waren wij nog eens ziek zoals we dat al even niet meer waren geweest. Stevige koorts, verkleumd in de zetel, tussen koude en rillingen. Eens de zwaarste koorts begon op te trekken, konden we toch al wat muziek beluisteren. Eerder bij toeval kwamen we bij Ida uit, zachtjes pulserende slowcore die goed bij pijnstillers, een verstopte neus en een pot gemberthee past. Meteen waren wij zestien en ziek, met de walkman in de zetel van het ouderlijk huis. Indierock was een leidraad voor het leven – en de kleerkast. Wij blijven muzikaal verder dromen. Met Idaho is het maar twee letters verschil van Ida. Sebadoh lag toch op dezelfde stapel. Enzovoort. De zieke namiddag kreeg toch nog wat muzikale kleur. De kat keek toe en dacht er het hare van.

Flanellen hemden en combats

Wij scoorden de laatste maanden een dwarsdoorsnede bij elkaar van muzikanten die weerspiegelden van wat wij denken dat het was om jong en verlegen te zijn in de jaren ’90. We waren er zelf niet bij, maar wat waren wij graag jong geweest zoals wij denken dat mensen in de jaren ’90 jong waren. Toen de beste bands in de kleinste kelders speelden en de gammelste busjes bestuurden. Elke avond een andere living van een al even verlegen fan om te slapen. Jong zijn zoals Ida dat ten tijde van hun debuut, Tales Of Brave Ida uit 1994, was. Die albumcover: het toen nog duo indringend kijkend, cool maar zonder geld – dus cool in tweedehands jurk en flanellen hemd. Gerafeld liefdevol, ietwat zelfzeker, klaar om die donkere combats op de muziekwereld te drukken. Tegelijk verlegen: Ida waren muurbloempjes, Kurt Cobain binnenstebuiten gekeerd. Ze debuteerden in hetzelfde jaar als Elliott Smith, maar minder lofi en meer studentiekoos. Een band voor filosofiestudenten met naast Elliott Smith ook posters van Unwound aan de muur. Jonge bandjes, is er iets mooiers op deze aardkloot?

Ah die jaren ’90, toen indierock even het belangrijkste genre ter wereld was. Ida werd bij ons pas echt een beetje bekend toen ze met hun meesterwerk Will You Find Me (2000) ook de playlist en compilaties van Duyster begonnen te halen. Maar ook hun vroegste platen zijn zeer de moeite. Hun andere meesterwerk, I Know About You uit ’96, werd recent heruitgegeven door Numero Group. Ten Small Places, een restjesplaat van een jaar later, vonden wij onwaarschijnlijk genoeg in de tweedehandsbak van een platenzaak met smaak. Luister naar “Dream Date” en zie het ene muurbloempje met lood in de schoenen een ander muurbloempje uit vragen. Gevonden naast The Braille Night uit 2001, waar dat schone “So Long” opstaat. De soundtrack bij de betere verstilling, delicaat als een adam die een wassen wolkje tussen je lippen blaast op een winterdag. Een winterdag waarop je ziek tussen de dekens ligt als een puber die niet naar school hoeft.

“So Long” van Ida is te beluisteren enkel tijdens de meest verstilde momenten van de dag, de maand, het jaar. Of nog beter, de nacht. Die momenten waarop spijt zich naast je komt neervleien, je zachtjes aankijkt. “I’ll be waiting”, zingt de band zachtjes, alsof je nog tweede kansen hebt voor alles wat gepasseerd is. Zachtjes krast een gitaar in je ziel. “Herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil”, schreef Cees Nooteboom ooit. Hij vermeldde er niet bij dat dat soms ook bij je in de zetel kan zijn terwijl je siddert van de koorts. Of wat die hond je op dat moment dan allemaal kan doen herinneren. Dat het vrijdag is en dat je thuiskomt van school op de tonen van Belle & Sebastian, Gravenhurst of The Triffids. Dat het zaterdag is en dat je aan de keukentafel van het ouderlijk huis zit, zo rond het middaguur, boontjes te snijden die straks met boter en een uitje gebakken zullen worden. Dat het zondag is en donker buiten, dat de radiator tikt terwijl je huiswerk maakt met Yo La Tengo op de achtergrond. “No one knows the world is upside-down”, maar jij wist het wel. Je wist niks en alles tegelijkertijd.

Die rare knul

Je was een tiener toen, die nog niet wist dat hij jaren later lang gemiste cd’s zou opvissen bij de s van Sebadoh en Sentridoh. Lou Barlow met zijn krullen en zijn brilletje en zijn rammelende songs over hoe het allemaal neerkwam op “soul and fire”. Twintig jaar later staan wij na een vruchteloos namiddagje bladeren door cd’s van Dire Straits, Sade en George Michael opeens oog in oog met Harmacy van Sebadoh. Niet meer zien aankomen, dubbel zo blij mee. Een tijdscapsule naar lang geleden, zowel in de muziek als ons eigen leven. Dat prachtige “On Fire”, ooit ook de opener van een duystercompilatie, dat het karakter van Barlow in twee zinnen vangt: “And now it feels like I’m on fire/ And it’s burning the world through”. “Beauty Of The Ride” blijft een van de beste songs uit de jaren ’90, een van de beste indierocksongs ooit gemaakt. Het is episch en intiem, groots en verlegen tegelijkertijd. Een grote mond van een nummer dat tegelijkertijd geen meisje durft aan te spreken. Want zo was Lou Barlow wel: een vat vol contradicties, een verlegen snul die Dinosaur Jr. mee liet imploderen uit onvermogen om over zijn gevoelens te praten. Die vervolgens platen vol van de meest naakte ontboezemingen maakte – en een paar snedige uithalen naar J. Mascis. Humeurig, liefdevol, puberaal, open, zacht, hard: Barlow was het allemaal.

Sebadoh en Ida zitten nog aan de vriendelijke kant van lofi en indierock. Iemand is ook een doos met weirde shit komen afzetten. Zo’n doos waar je The Mountain Goats en June of 44 rug aan rug tegenkomt. Die laatste band bestond uit oudgedienden van posthardcore- en slowcorebands als Rodan, Lungfish, HiM, Rex en Hoover – meteen vijf punten op de volgende alternatieve muziekquiz binnen. Beetje dubby gedrum, beetje geschreeuw maar niet te hard – de apenjaren zijn gaan liggen, het mag al eens wat experimenteler. Aan de andere kant van het spectrum: de eenmansband van John Darnielle, The Mountain Goats. Evenzeer een held van de muzikaal verworpenen der aarde, een van die ultieme cult outsider figuren die in de jaren ’90 troost bood aan jongens en meisjes met een verlangen om te verdwijnen. “My garden will grow so high/ That I will be completely hidden”. Geen idee waar de kale en rauwe songs op The Coroner’s Gambit echt over gaan, maar wij zijn blij dat we ze hier af en toe kunnen laten klinken.

Tegenwoordig kan Darnielle al wat meer lachen, net als Barlow. Ida tourt weer en wordt in mooie boxsets opnieuw uitgebracht. De jaren ’90 zijn dertig jaar geleden, de muurbloempjes van ooit zijn dan toch de wereld ingelopen. “Yesterday’s gone and will be forgotten/ And today is where every new day starts/ Got to be free like the leaves in Autumn/ You may be sad but it never lasts: dat zingt Yo La Tengo hier vanavond in hun cover van Sandy Denny, al dan niet tweedehands te vinden op die fantastische Prisoners of Love compilatie.

En het is een wijsheid in indierockland: Yo La Tengo heeft altijd gelijk.

I Know About You van Ida viert deze herfst zijn dertigste verjaardag en is heruitgegeven door Numero Group, bij ons verdeeld door Konkurrent. Op 20 november komt dan weer een deluxe versie van Harmacy van Sebadoh uit op Sub Pop. Luister hieronder naar een alternatieve versie van “Beauty Of The Ride” of naar de playlist van dit artikel.

Konkurrent
Sub Pop

recent

Heysel 85

Teodora Ana Mihai is een Belgisch-Roemeense die eind de...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Camembert

Zet een bont allegaartje van personages tegenover elkaar in...

Soudain

Soudain, de nieuwe film van Ryûsuke Hamaguchi, klinkt als...

Foo Fighters, Iggy Pop en The Hives op Werchter Parklife

Het is niet al droefenis in het nieuws op...

verwant

Vorig artikel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in