Ti West draaide in de vroege jaren tweeduizend een aantal films (onder andere Cabin Fever 2: Spring Fever, The Inn Keepers en The House of the Devil) die wel al veelbelovende elementen bevatten maar daarom nog niet echt een heel groot talent deden vermoeden. Na een lange periode waarin de regisseur vooral televisiewerk deed, dook hij begin 2022 plots weer op met het verrassende X. Die film werd een bescheiden hit en met een budget van rond de 1 miljoen dollar dus ook meteen een vrij lucratief project. Om de kosten zo laag mogelijk te houden, werd bijna tegelijkertijd ook een tweede deel gedraaid, meteen de reden waarom Pearl nauwelijks zes maanden later al in de Amerikaanse zalen te zien was. Pearl kreeg in België niet eens een release in de zalen, maar is nu gelukkig wel te zien via streaming/vod, waardoor u alsnog de kans krijgt een van de meest creatieve films van vorig jaar te bekijken.
Waar X een geslaagd spel was met genre-elementen uit de horrortradities van de jaren negentienzeventig (The Texas Chainsaw Massacre voorop) en daar een geheel eigen gezicht wist aan te geven, is Pearl een film die die piste helemaal verlaat. West en hoofdrolspeelster Mia Goth die ook meeschreef aan het script, stoppen hun film nog steeds vol referenties (van The Wizard of Oz tot Carrie) maar bouwen hun prent nu niet langer op als een speelse slasher. Waar we ditmaal naar kijken is dan ook eerder een donker absurd melodrama met horrortrekjes. Vormgegeven als een flamboyante ‘mélo’ uit de grote Technicolorperiode van de jaren vijftig (je kan er niet omheen geregeld te denken aan de films van Douglas Sirk) bouwt Pearl aan een totaal andere sfeerschepping dan de voorganger. De hele film is traag en statig opgebouwd en waar moordpartijen in X de kern vormden van de intrige, zijn ze hier eerder incidenteel (wat niet wil zeggen dat er niet genoeg bloedige mutilaties te zien zijn) en gaan ze op in het bevreemdend surrealistische drama dat gesponnen wordt rond Pearl (Goth), de jonge Texaanse vrouw van wie we weten dat ze zal eindigen als het schrikwekkende oudje uit het origineel. Hier leeft ze nog anno 1918 met haar dominante moeder en hulpbehoevende vader op dezelfde boerderij, terwijl ze ervan droomt om te zijn ‘like the girls in the pictures’. Die pictures bekijkt ze in de plaatselijke bioscoop, een plaats die haar doet dromen en steeds meer in botsing brengt met haar omgeving, met alle moordzuchtige gevolgen van dien.
Het mooie aan dit alles is dat de film op alle mogelijke manieren weigert om onze verwachtingen in te lossen. Alles ontaardt niet in een groteske slachtpartij (zelfs aan het eind krijgen we in wezen nog steeds donkergrappig drama eerder dan pure horror) en tussendoor trakteert Pearl ons op allerlei inventieve terzijdes zoals een muzikaal nummer of een creatieve manier om iets heel anders te maken van de Wizard of Oz-knipogen.
Buiten die narratieve kwaliteiten is dit in de eerste plaats ook een bedwelmende esthetische ervaring. De kostumering en art direction zijn bijzonder verzorgd en de kleurenfotografie is ronduit somptueus. En ook al komt er behoorlijk wat digitale color grading te pas aan dat laatste element, het resultaat mag zeker gezien worden. Ook cameratechnisch is dit een pareltje en schudden West en zijn terugkerende fotografieleider Eliot Rockett soms verbluffende kleine momenten uit hun mouw, zoals een prachtige boogvormige beweging die een scène in een kleine projectieruimte op heel mooie manier zoveel meer glans en kracht geeft.
