Na een lange en nog steeds lopende carrière als acteur – The Hangover en sequels, American Hustle, American Sniper – nam Bradley Cooper in 2018 zoals veel van zijn collega’s ook voor het eerst plaats in de regiestoel. De nieuwe remake van A Star is Born die hij afleverde was bijzonder succesvol en hoewel Maestro minder potten brak aan de kassa, viel niet te ontkennen dat Cooper uiterst degelijk werk had afgeleverd. Ook deze derde proeve blijft in de wereld van de showbizz spelen, zij het dan een kant met meer beperkt en intiem succes. De acteur Bradley Cooper is hier dit keer trouwens zelf minder prominent aanwezig dan in zijn vorige plaatsnames in de regiestoel, hij vult slechts een van de kleine bijrollen in als een vertolker met de onwaarschijnlijke naam “Balls” die geobsedeerd is door de rollen die hij instudeert en er maar niet genoeg van krijgt erover te praten.
Will Arnett speelt dan weer hoofdpersonage Alex Novak (vaagweg geïnspireerd door het leven van de Britse komiek John Bishop) die in een scheidingsproces zit met zijn echtgenote (Laura Dern) en op het podium in een amateur stand-up routine zijn uitlaatklep en uiteindelijke roeping vindt. De trailer zette die transformatie nogal dik in de verf en hoewel de optredens een wezenlijk deel vullen, is dit voor een groot stuk eigenlijk toch veeleer een relatie(tragi)komedie is die een soort moderne versie wil zijn van een Woody Allen film, inclusief het New Yorkse decor (het artistieke milieu van kleine kroegen en bars roept ook echo’s op van het merkelijk superieure Inside Llewyn Davis). En dus krijgen we veel navelstarende personages en zelfanalyses van de onvermijdelijke midlife-crisis, met name dan van Alex die in zijn grappen zijn eigen relaties en tekortkomingen fileert terwijl hij in het echte leven de zaken die ertoe doen nauwelijks gezegd krijgt. Arnett is in ieder geval perfect gecast en zet een meer dan uitstekende vertolking neer (en Laura Dern is sterk als altijd), maar de rest van de prent is helaas niet van hetzelfde niveau. De beste Woody Allens uit de late jaren negentienzeventig en vroege jaren tachtig (Annie Hall, Manhattan) wisten het New York waarin de personages vertoefden perfect visueel te vatten, iets wat de vlakke digitale fotografie hier echt niet weet te evenaren. Het gevolg is
dat dit iets te veel een zwak in beeld gezette praatfilm is, eerder dan een echt doorleefde moderne versie van het soort voorbeeld dat hier wordt nagestreefd. Wel moet je Cooper nageven dat hij erin slaagt de emoties afstandelijk te houden en niet te veel in te zetten op goedkoop sentiment – er is een knap opgezette scène waarin Alex zijn kinderen opzij schuift om te kunnen gaan optreden – maar een al te geforceerde finale haalt ook die kwaliteit eigenlijk grotendeels onderuit.
