Fence doopt op zijn nieuwe album Hazy Mist of Rock de provincie Limburg om tot the sunshine state. Zet die Ray-Ban op je kromme neus, leren jack aan, en cruisen maar.
‘Goede wijn heeft tijd nodig om te rijpen. En goede jenever nog wat meer.’ Het zou een volkswijsheid kunnen zijn uit Limburg, dat gemoedelijk lapje grond waar ze kunnen rocken als geen ander. Iets wat Fence, één van de sterkhouders uit deze scene, duidelijk ter harte heeft genomen. Na een regelmatige stroom aan releases begin jaren 2000 vertraagde het tempo. Ze zouden er toch niet mee gekapt zijn, vreesden de Vlaamse indiezieltjes. Neen hoor, er komt nog steeds stoom uit de pijp van deze muziekmachine, ze wacht gewoon het juiste moment af. Na het laatste wapenfeit uit 2016, The Winding, duurde het inderdaad even tot de goesting er terug was; slechts in 2020 was er nieuw werk klaar. Toch werd toen niets uitgebracht, de heren deden namelijk netjes wat de Marc Van Ransten van deze wereld ons adviseerden: blijf in uw repetitiekot!
Maar eens komt een eind aan elke winterslaap, zo ook van deze dolle honden. Het blaffen, dat zijn ze duidelijk nog niet verleerd: deze nieuwste, Hazy Mist of Rock, druipt weer van het spelplezier. Een dik half uur raast de Limburgse tornado over ons heen, genoeg om ons tot moes te slaan als de betere vlaai.
Het begint nochtans rustig: in de opener, “The Music”, moeten we nog wat ontwaken van het feest de nacht ervoor. We wrijven de slapers uit onze kleine oogjes, en horen enkel vage zanglijnen als echo’s in de verte. Halflege flesjes Cristal verwelkomen ons naast het kopkussen. Snel herpakken we ons; we slaan we wat koud water in het gezicht en drinken dat restje gerstenat in één teug leeg. Tegen het einde van het nummer weten we weer waarvoor we gekomen waren: It is the music.
En hop, meteen wippen we op onze Harley om wat stroken snelweg met brandend rubber te plamuren. Net geen twee minuten horen we de betere Steppenwolf aan de Maas scheuren in de highway banger “Never a Dull Moment”, en dan is het weer voorbij. Even die spierballen tonen, en vervolgens het hart in de titelsong “Hazy Mist of Rock”: een radiovriendelijke popsong die seventies hippiefolk ademt. Het vervolg, “Easy on the Wheel”, bekent al snel: ‘We were cruising on the highway, listening to Pavement.’ Goed dat jullie erover beginnen, dan hoeven we het zelf niet te doen. De slackergoeroes klinken als vanouds door in Fence’s werk, al is het geen zielloze stijloefening; Stephen Malkmus en de zijnen worden het nakijken gegeven door onze scheurende landgenoten. Als een pijl uit een boog, vanaf het klaverblad in Lummen richting Woodstock.
Meer van dat! Jazeker, onze honger wordt gestild met “The Way it is To Be”, “Not the Same Old Song” en de garagerock van “We’re On It”. Hoekige classic rock snijdt door ons trommelvlies. Tim Vanhaemel, Cedric Maes, Zijne Rosheid Josh Homme: allen staan met open mond te gapen. Deze krachttoer wordt onderbroken door de vooruitgeschoven single “Julia”, die dan weer lieflijk van aard is. Het oudere werk komt bovendrijven, met die vertrouwde samenzangen en de wirwar aan ritmes. Vakmanschap, geblend tot mooie luistermuziek.
De plaat sluit af met “Praise the Love” en “King To the Blind”. Zowaar, na acht nummers flirten met de duivel worden nu de goden aanbeden met gospelvibes façon George Harrison. Al zou ik de bende nog niet meteen een wit gewaad omdoen, de keffende gitaren doen vermoeden dat de ziel finaal verkocht is aan de Gehoefde Meester. Een mooi slot van een intens half uur: de bende verlaat de stad, op om de volgende plat te leggen.
Laat het duidelijk zijn: er wordt resoluut gekozen voor ongelikte steroïdenrock, maar dankzij de uitzonderlijke kwaliteiten wat betreft songschrijven en samenspel kruipen de songs tot diep onder de huid. Waarom precies vullen andere acts Sportpaleizen en moet deze geniale bende het stellen met een cultstatus in het indiecircuit? Heren Festivalorganisatoren: grijp de telefoon, schop dit viertal op uw Groot Podium, en ziedaar: uw groene weide, voor een uurtje in Woodstock anno 1969.
