Dwalm is de zelf uitgevonden term waarmee The Shovels zijn opbeurende muziek nog het liefst definieert. Wat het precies betekent, is niet honderd procent duidelijk, maar het moet in ieder geval iets met veel feesten en een eindeloze adoratie voor sixtiesmuziek te maken hebben. En dat mag uit The Shovels’ feestelijke Dig It! alvast perfect blijken.
Ofschoon The Shovels nu pas in heel het land wat meer aandacht lijkt te krijgen, begint het verhaal van de groep reeds midden jaren negentig. In dat tijdperk deed Erik Debny voor de eerste keer met Tim Brown van Starfighter wat hij het liefste doet: fijne revivalmuziek maken waarbij je in een teletijdmachine naar de jaren zestig flitst en waarbij je zelfs vergeet dat je naar een Belgische groep aan het luisteren bent.
Helaas konden The Shovels’ twee eerste platen Plastic Fantastic Generation en Time Machine wegens een minder goede productie op niet al te veel bijval in het radiowereldje rekenen, waardoor de groep zijn leden al vlug naar andere projecten zag vertrekken. Het hart van de groep — de zeer getalenteerde singer-songwriter Erik Debny — weigerde echter op te geven en begon zijn ideeën met Niels Hendrix’ fijne gitaarwerk nieuw leven in te blazen. Dat leidde tot zeer mooie resultaten, zodat een reünie van The Shovels niet langer op zich kon laten wachten.
De eerste resultaten van de nieuwe inspanningen waren twee jaar geleden reeds hoorbaar op de demo Arena, waarop The Shovels er met poppy songs als "Four Leaf Clover", "Late" en "Not In A Buying Mood in slaagden om tegelijkertijd bijzonder fris en toch heel vurig te klinken. Het plaatje telde zeven tracks en zeven instant hits. Het is dus niet verwonderlijk dat de nummers integraal op Dig It! terecht zijn gekomen — weliswaar in een veel fijnere productie, de groep heeft lessen getrokken uit de fouten van het verleden.
Dat een dergelijke productie een lichtjes vertekend beeld geeft van waar The Shovels live voor staat, is een klein minpuntje, maar dat nemen we er graag bij. Op de podia is The Shovels nu eenmaal een heel levendige feestgroep die er zelfs in slaagt om het publiek tot een dansje te dwingen, op Dig It! is daar niet zoveel van te merken. De songs staan echter nog altijd als stevige huizen en hier en daar bereiken de oude nummers zelfs nieuwe hoogtepunten. "Not In A Buying Mood" bijvoorbeeld wordt veel meer dan op Arena een luistersong dankzij de hemelse koortjes op het achterplan.
Of wat dacht u van de nieuwe versie van "Late"? In de versie op Dig It! heerst er in het liedje een gezellige drukte à la The Small Faces waarbij je moet terugdenken aan een paar pure klassiekers als "Itchycoo Park" en "Lazy Sunday". Welke Belgische groep heeft al ooit zulke resultaten weten te bereiken? Bedenk daar nog even de lekkere magie bij van een groep van vijf totaal verschillende mensen die op een zonnig festival fout feesten en je weet perfect waar The Shovels voor staan.
The Shovels het Belgische antwoord op The Kinks noemen, is bijgevolg allerminst een overdosis eerbetuiging. Met de nieuwe plaat van The Shovels na Fence’ The Woolf lijkt het er in ieder geval niet op dat Limburg zijn naam als het meest tropische deel van het land vlug kwijt zal geraken. En wie zouden wij wel zijn om de feestvarkens in een dergelijke tendens een halt toe te roepen?
