De creatieve put waaruit Bert Dockx zijn emmertje ophaalt lijkt wel bodemloos te zijn.
Nu Bert Dockx’ eerste soloplaat uit 2018, Transit, stilaan aan de peuterjaren begint, mag de doopsuiker wederom bovengehaald worden: in maart laat hij zijn jongste creatuur op ons los, die Safe zal heten. Al zijn we nog niet zo zeker van die titel, na het beluisteren van de vooruitgeschoven dubbelsingle, “Palmares/Pit”.
Op den duur vraag je je bijna niet meer af of de man nog eens met nieuw werk komt, maar wel in welke gedaante. Soms solo (als Strand, of onder eigen naam), dan weer in notoir gezelschap (Flying Horseman, Dans Dans, Ottla) ontbindt de Antwerpse gitarist zijn duivels. Het getuigt van een oerdrang, een beest dat eruit moet; zoveel is duidelijk.
Op “Palmares/Pit” klinkt het zoals we van hem gewend zijn. De songs sluipen je lijf binnen, geduldig, tot in het diepst van je vezels. Door gebruik te maken van een kale setup enkel bestaande uit gitaar en zang gaan de songs nog meer aan je botten kleven. Elke noot beleef je intens, geen enkele is te veel. Neem daarbij Dockx’ karakteristiek bevende zangstem en de spookachtige echo’s van mede-Flying Horsemen Loesje en Martha, en je hebt het perfecte recept voor een intense muzikale trip.
Waar “Palmares” pretendeert je te willen geruststellen – kom hier, je bent veilig – word je in “Pit” na een kalm begin machteloos meegesleurd in een turbulente chaos, richting het illustere slot: wegdeemsterende klanken, als het doven van een kaars.
Nu, het dient gezegd: echt veel nieuws horen we niet. De tracks leunen qua sfeer en stijl dicht aan bij het eerder solowerk, alsook enkele Flying Horseman-songs. Maar hoeft dat een probleem te zijn? Niet echt. Nog steeds komen we afgemat terug van elke luisterbeurt: zweet op het voorhoofd, uitpuilende oogbollen. Wij nemen er alvast een extra handdoek bij, hongerig wachtend op de rest van dit album.
