André van Noord :: Godverdomme Godverdomme de liefde Godverdomme de dood

Er zijn artiesten die zich door het leven begeven als een warme ijsschepper door een homp Stracciatella-ijs: goed voorbereid, tref- en zelfzeker. En dan zijn er ook voor wie het een onophoudelijk innerlijk tumult is, alsof het hen ontbreekt aan een beschermende opperhuid. Het heeft er alles van dat André van Noord tot die laatste groep behoorde.

Behoorde. Verleden tijd, want van Noord, die een internationale carrière uitbouwde als fotomodel, overleed in 2018 aan de gevolgen van kanker. Maar niet nadat hij ook bewees een begenadigd muzikant te zijn. Eentje die z’n gebrek aan formele opleiding compenseerde met een markante persoonlijkheid. De twaalf songs op Godverdomme Godverdomme de liefde Godverdomme de dood klinken rafelig, soms zelfs half afgewerkt, maken dankbaar gebruik van heel wat gemeenplaatsen uit de singer-songwriter- en blues-tradities, maar zijn ook vitale expressies van een artiest voor wie mate geen optie was: hij zingt en speelt met een gulzige, onbeheerste overgave.

En wat een verhaal. Van Noord woonde op een steenworp van Terrie Hessels en bood z’n buurman aan om te ‘chauffeuren’ tijdens een paar ‘Ex festivals’ in het begin van 2014. Snel bleek dat het fotomodel met de witte Mercedes nu en dan ook muziek speelde. Hij nam muziek op bij Corno Zwetsloot, die later dat jaar onverwacht overleed, maar ook met Arnold de Boer en natuurlijk thuis. Hij ging mee de hort op en er werden plannen gesmeed. Maar dan sloeg het noodlot toe: van Noord kreeg kanker, maar bleef intussen muziek spelen. “Godverdomme Godverdomme de liefde Godverdomme de dood”. Dat was waar volgens van Noord z’n songs over gingen. Het werd de titel van zijn postuum verschenen album.

12 songs, 26 krappe minuten. Een combinatie van studio- en thuisopnames. Zelfs in z’n meest gepolijste vorm, de songs die hij opnam met Zwetsloot, voel je hoe van Noord een ongewoon maar authentiek geval was. Van de eerste aarzeling van “Alleen en verlaten” tot het manisch herhaalde “Ik ben het niet eens met je” in “De gracht”: je hoort hier een spontaniteit en heftigheid die de rudimentaire structuren en volstrekt eigen vocale cadans nog eens in de verf zetten. Hij moet de liefde en het leven benaderd hebben zoals zijn songs. “Echt zijn met jou, dat doe ik alleen.”

Verderop wordt het donkerder: “Tien” (de enige song waarin de stem en gitaar van Van Noord aangevuld worden met toetsen) is een murder ballad die zich afspeelt aan de Amsterdamse walletjes, terwijl “Dodenlied” start met een een lugubere instructie – “Je neemt een koord, doet het om je nek, dan om de deurknop en je trekt” – die voor de duidelijkheid ook nog eens herhaald wordt. Maar het is meer dan morbiditeit, want “Mijn zoon” is ondanks het slepende tempo gevuld met warme herinneringen en “Lieve Kitty” barst van levenslust en verlangen. “Ik heb twee gezichten, dat weet je toch / Een voor de liefde en een voor de vrede.”

Mooist van al is dat het album in al z’n vormen consistent blijft, of het nu gaat om de nostalgie van “Huis van Willemijn” of die van het prachtige, aan Zwetsloot opgedragen “Zandkasteel”. Helemaal aan het einde ruist en knettert het. “Eenzaam zonder jou” is zevenenzeventig seconden kervende blues, “Nooit verga jij” een laatste ode aan wat ooit was. En dat geldt dan ook voor Godverdomme Godverdomme de liefde Godverdomme de dood. Een mens en een leven kan je niet zomaar vatten met een half uurtje muziek, maar dit intense en verrassend pakkend document heeft een impact die aankomt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in