Earl Sweatshirt :: Sick!

Op Some Rap Songs was Earl Sweatshirt nog te vinden in de donkerste krochten van experimentele lo-fi hiphop. Sick! daarentegen is een iets luchtigere hap die nog geen halfuur duurt, maar nogmaals bewijst dat de rapper niet veel tijd nodig heeft om zijn lyrisch meesterschap te tonen.

Het is ondertussen al twaalf jaar geleden dat de wereld de jongste van de Odd Future-kwajongens leert kennen. Een young prodigy die in zijn tienerjaren al gekroond wordt tot een nieuwe soort MF DOOM. Met Doris in 2013 lijkt Earl ook commercieel succes gevonden te hebben, maar al snel wordt duidelijk dat hij de rest van zijn carrière enkel muziek wil maken waar hij zich comfortabel bij voelt. Hij zal zijn eigen carrière bewust saboteren om het pad van depressierap op te gaan met albums als I Don’t Like Shit, I Don’t Go Outside en Some Rap Songs. Dat laatste album heeft voor een volledige shift gezorgd in Earls fanbase: diegenen die I Don’t Like Shit al te desolaat vonden, haken hier al volledig af, de rest zal het album net tot zijn magnum opus kronen.

Earl is slechts een residu geworden van de artiest die hij in het begin was, maar op Sick! lijkt hij wel terug de goesting in het leven wat gevonden te hebben. Niet dat deze nummers ook maar enig moshpitpotentieel bevatten, maar een paar drums op sommige tracks doen al wonderen. Het internet en musicboards kunnen het al niet laten om deze plaat Some Trap Songs te noemen, maar dit album een trapalbum noemen omdat er wat meer drums te horen zijn, zou het oneer aandoen. “I had to use some drums, because you can’t be floating right now”, is Earls verklaring hiervoor. Er mocht wat meer schwung in en weer een album volledig gebaseerd op jazzsamples en speeches van burgerrechtenactivisten had wat te veel geweest misschien.

Nochtans, echt 100% verteerbare muziek is deze plaat niet. Zelfs als deed leadsingle ‘2010’ blijken dat we ons aan een iets optimistischere Earl mochten verwachten. Productioneel gezien is dit enorm opwekkend inderdaad, tekstueel dan weer iets zwaarmoediger met lyrics over rotte situaties uit het leven en hoe ermee te leren omgaan. Hij kijkt in ieder geval vooruit, terwijl op zijn vorige platen nog volop in rouwperiode zat.

Hij lijkt ook wel in zijn opzet te slagen van nummers te maken die nog geen twee minuten duren en ze toch afgewerkt te doen klinken. Dat ‘Lobby’ per se een interlude genoemd wordt tussen andere nummers die feitelijk even lang duren, houdt weinig steek. Als de tracks dan eens wat langer duren, zijn het ineens posse cuts met Armand Hammer en Zelooperz. Earl zet al eens graag anderen in de spotlight.

Tussen de bangers hier en daar is er toch nog ruimte voor introspectie en reflectie op het verleden. ‘I did some dirt with the clique. Went and got cliqued by myself / Couldn’t belittle myself. Couldn’t be all weak-as-hell’. Voor interpretatie vatbaar, maar hoogstwaarschijnlijk verwijst Earl op ‘Vision’ naar zijn Odd Future-dagen. Ook het familiale aspect vanop zijn vorige albums komt eens bovendrijven, met lyrics als ‘My grandfather spoke thirteen languages /Somehow never had nothing to say to Boot Raymond’. Some Rap Songs diende deels als rouwproces voor zijn overleden vader, de gelauwerde Zuid-Afrikaanse poëet Keorapetse Kgositsile, wat Earls affiniteit met taal verklaart. Een situatie waar hij meer vrede mee lijkt te hebben gevonden, nu hij zelf ook onlangs vader geworden is.

Sick! is wat gepolijster, maar Earl-puristen zullen eerder the weirder shit op Some Rap Songs verkiezen. Toch is er hier zeker genoeg materiaal dat de harde kern ook kan bekoren en voor de gematigdere fans zal dit ook meer hun cup of tea zijn. Benieuwd waar Earl met zijn volgende driejaarlijkse check-up in het leven zal staan, nu hij de 30 nadert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in