Sun Children (Khorshid)

Geselecteerd voor het festival van Venetië en daar ook winnaar van de kleinere ‘Lanterna Magica’ prijs, is Sun Children een beetje en terugkeer naar het grote internationale toneel voor regisseur Majid Majidi (Baran, Children of Heaven).

Sun Children opent met een tekst die de film opdraagt ‘aan alle 152 miljoen uitgebuite kinderen en diegenen die voor hun rechten strijden in naam van God’. Het is een directe boodschap, die al te vaak moet maskeren dat de film in kwestie ook meer boodschap dan film zal zijn. Meteen na die weinig veelbelovende zin, volgt echter een knappe evocatie van het leven van de jonge protagonisten, die mooi de contrasten uitspeelt tussen modern Iran en de onderste lagen van diezelfde maatschappij en die suggereert dat Majidi dan toch meer geïnteresseerd is in film dan in preek. Dat lijkt bevestigd te worden door wat volgt: een door een jachtig ritme gejaagde kijk op het leven van een groepje jongens die moeten kleine diefstallen uitvoeren om te overleven. Op een dag komt daar een zoektocht bij naar een wat vage ‘schat’ die verborgen zou liggen onder een begraafplaats en die enkel bereikbaar is via de waterleidingen van een plaatselijke school, waar de jongens zich dus zullen moeten inschrijven om hun jacht verder te zetten. Wat vervolgens een soort mix tussen avonturenverhaal en sociaal commentaar moet worden, helt vooral over naar een wat goedbedoelde blik op het dagelijkse leven in een onderwijsinstelling vol problemen en – vooral – naar een soort educatieve lezing die het project van de school in de verf moet zetten.

De combinatie van luchtiger verhaal en bezielde boodschap, hoeft geen slechte prent op leveren en Sun Children heeft zo zijn bescheiden kwaliteiten, maar de makers slagen er nooit echt in hun ideeën en concepten ook te vatten in boeiende filmtaal. Alles in dit stichtende filmpje – dat ons ook netjes leert over de weinig benijdenswaardige positie van Afghanen in Iran – staat immers in het teken van wat we moeten leren en elke filmisch element – cameravoering, esthetiek, mise-en-scene of beeldtaal – is daar volkomen ondergeschikt aan en in veel gevallen zelfs verwaarloosbaar. Sun Children ziet en voelt dan ook absoluut generisch en is daarmee inwisselbaar met elke andere ‘probleem-van-de-week’ film die op onpersoonlijke wijze bewegende plaatjes schiet die netjes de gekozen these moeten illustreren.

Laat ons duidelijk wezen: de wantoestanden die hier worden aangeklaagd zijn niet fraai en dit is een verhaal dat het waard is om verteld te worden. Een meer begenadigd cineast weet echter verontwaardiging, idealisme en sociaal commentaar ook echt te vertalen naar zijn of haar medium en dat is hier absoluut niet het geval. De Britse regisseur Peter Greenaway verzuchtte ooit dat zowat driekwart van de moderne cinema niets meer is dan het ‘illustreren van tekst’ en Sun Children is helaas precies het soort film dat beantwoordt aan die stelling. Een paar integere momenten die er wel in slagen filmkunst en onderwerp echt met elkaar te verzoenen én een redelijk geslaagde finale, zijn dan ook helaas niet genoeg om de meubelen te redden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vijf =