Sweat

‘Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be Kind, always’.  De exacte oorsprong van deze wijze uitspraak is nog altijd voor discussie vatbaar (was het nu Plato of de Britse schrijver Ian MacLaren?), maar het zou in ieder geval de perfecte tag-line zijn voor Magnus von Horns’ tweede film Sweat, een Pools-Zweedse productie die reeds vorig jaar in de selectie van Cannes zat maar uiteindelijk pas een jaar later de weg naar de zalen vond.

Sweat is overduidelijk een product van de tijd: de mooie Sylwia (Magdalena Kolesnik) is als fitnessgoeroe een influencer op sociale media, maar desondanks haar popsterrenstatus en een leger van 600.000 trouwe volgers op Instagram diep ongelukkig.  Tegenover haar fans (de films opent tijdens één van haar fitnessdemonstraties in een winkelcentrum) is Sylvia één en al glimlach en bijzonder ontvankelijk voor alle aandacht die ze krijgt toegeworpen, gaande van presentjes tot de obligate selfieverzoekjes van haar fans.  De camera van haar telefoon staat dan ook zelden uit want – zoals u al dan niet weet – elke handeling van een influencer is een opportuniteit voor een verse Instagrampost en een karrevracht nieuwe volgers.  Van Horn schetst van dit fenomeen aanvankelijk nog een beeld zoals de maatschappij het vaak percipieert, namelijk één dat doorgaans verbonden is aan een ziekelijke obsessie voor aandacht en bijgevolg de uitlaatklep bij uitstek voor mensen met narcistische trekjes (getuige daarvan ook de muurgrote foto van Sylwia in haar appartement).

Dat is echter maar uiterlijke schijn en de Zweedse regisseur verspilt dan ook niet al teveel tijd om tot de essentie van de film te komen en Sylwias’ gevoel van eenzaamheid en existentiële twijfel onder haar masker te tonen.   Het personage dat ze op sociale media “speelt” is niet hetzelfde meisje dat ’s avonds na al haar promoactiviteiten in de zetel ploft.  Haar trouwe viervoeter Jackson buiten beschouwing gelaten, heeft ze geen echte vrienden, iets wat later in de film extra duidelijk wordt als ze zelfs van haar jarige moeder niet de verhoopte affectie en warmte krijgt.   Haar cadeaus, een riante bos bloemen en een LED-TV, worden lauw onthaalt (“zet maar in de slaapkamer”), en het verjaardagsdiner krijgt zowaar nog een lelijker wending als Sylwia opbiecht dat ze gestalkt wordt door een geobsedeerde fan die aan haar voordeur stond te masturberen.  Het is de venijnige reactie van haar moeder die Sylwia kort daarna tot een impulsieve daad drijft met nare gevolgen, en Sweat daardoor ook wat thriller-kantjes weet mee te geven.

Cameraman van dienst, Michal Dymek, wijkt geen seconde van Sylwia af en werkt met veel close-ups.  Op die manier wordt de kijker in dezelfde schoenen gedwongen als de fanatieke volgers, met dat verschil dat wij ook getuige zijn van de offline strubbelingen waardoor we ons net zo voyeuristisch kunnen voelen als haar stalker.  Het is een techniek die perfect werkt als narratieve ondersteuning, mede te danken aan de knappe prestatie van hoofdactrice Magdalena Kolesnik, die evenveel informatie weet over te brengen op momenten dat ze niet spreekt.   Von Horn trapt niet in de val om zijn prent al te moraliserend te maken maar vraagt wel empathie en nuance van mensen die te snel oordelen over anderen (ja, zelfs voor de perverse stalker moeten we uiteindelijk medeleven bekennen) .  In een maatschappij die, mede door sociale media, steeds verder afglijdt in verdeeldheid en hokjesdenken, is dat een even verfrissende als urgente boodschap.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 − 10 =