Von Plastik :: ep Slow/Cars/Rock Me Amadeus

Wereldklasse uit Hasselt met een lichtjes verontrustende beat. Dat is, in een notendop, wat Von Plastik op volstrekt eigenzinnige wijze doet met overbekende songs uit het collectieve geheugen: ze dermate naar hun hand zetten dat er voorwaar volgens henzelf een nagelnieuw genre uit voortspruit. Newest wave als dansen in wel zeer trage slow motion, de blik op oneindig.

De drie heren – Herr Amadeus von Krank, Admiral von Genial en Ludwig von Wahnsinn – delen een heftige passie voor elektro, avant-garde en new beat met elkaar en besloten in een onbewaakt ogenblik om bekende songs van uiteenlopende pluimage aan 100 beats per minuut uit te proberen op de mensheid. Sinds 2014 hebben ze zo al meerdere keren opgetreden in het bekende, inmiddels jammerlijk gesloten kunstencentrum Belgie in Hasselt en ook Marcel Vanthilt heeft hen al gedraaid in zijn radioprogramma. Gepokt en gemazeld in het Hasseltse alternatieve circuit dus.

Toch mag u wat op deze tot in de puntjes verzorgde debuut-ep staat niet botweg reduceren tot hoogst originele covers. Op de keper beschouwd schillen de heren, haast als een ajuin, laag per laag van het origineel – ‘Slow’ van Kylie Minogue, ‘Cars’ van Gary Numan en ‘Rock me Amadeus’ van Falco – en timmeren ze de desbetreffende songs om tot briljante auditieve molotovcocktails waar u en ik voorlopig niet van terug hebben. Nog nooit klonk bijvoorbeeld een song van Kylie Minogue, van origine zo kitscherig als een Barbiepop in een knalroze kamer, in de versie van Von Plastik zo dreigend en toch zo vol als een maaltijdsoep. Denk aan een meesterlijk getimed, griezelig perfect horrormeesterwerk als The Shining van Kubrick; met Herr Amadeus von Krank als sinistere offscreen stem, en u beseft dat we inmiddels mijlenver verwijderd zijn van de kitsch en camp van Minogue en consoorten.

Makkelijk zat, denkt u nu: een icoon uit de mainstream popcultuur transformeren in Waarachtige Kunst in voorpaginaletters; is wellicht al eerder gedaan. Akkoord; helemaal subliem wordt het pas wanneer het trio zich waagt aan een song die op zich al met secondenlijm vastgeplakt is in de newwavecultuur die tot eind jaren tachtig de alternatieve muziekscene beheerste. ‘Cars’, oorspronkelijk van Gary Numan, voelt haast alsof je in pyjama tijdens de ochtendspits, middenin de Brusselse ring, vertwijfeld de overkant en het einde van deze succulente song probeert te bereiken. Om maar te zeggen dat volgens ons deze versie – en we wikken onze woorden – het origineel haast overtreft. Een dikke pluim voor Ludwig von Wahnsinn en Admiral von Genial die waarlijk een voortreffelijk geluid uit hun synths, laptops en mengtafel tevoorschijn toveren.

Maar de absolute ereplaats van deze beresterke debuut-ep moet toch gereserveerd blijven voor ‘Rock me Amadeus’, destijds een niemendalletje van een song, hopeloos verloren gelopen in de diepe jaren tachtig. Jongens toch, wat een verbazingwekkende facelift heeft deze song wel niet gelopen! Haast alsof je lood in goud verandert, inderdaad. De schitterende geluidjes masseren op een weldadige manier de oren van de argeloze luisteraar terwijl zijn benen haast een eigen leven leiden en resoluut zwalpen naar de dichtstbijzijnde dansvloer. Kers op een overheerlijk bliepende taart: het lekker minimale artwork dat als een tweede huid past bij von Krank en de zijnen. Zowel de felgekleurde vinylplaat zelf als de insleeve met groepstekening zijn om door een bontgekleurd ringetje te halen.

Het trio heeft er, zo moge duidelijk wezen, kilometers zin in en kan het wel eens ver gaan schoppen. Op je dooie eentje met overbekende songs een kraakvers genre uitvinden – wat dat dan ook moge zijn; het is niet elke debuterende band gegeven. Von Plastik heeft het allemaal: de wandelende contradictie, de tonnen energie en vooral het lef; aan u om deze sublieme groep nu naast groots ook groot te maken. Aanrader van de zomer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − twee =