Tien jaar al vliegt Noel solo met z’n High Flying Firds. Als laatste lokkertje voor zijn verzamelalbum brengt hij vandaag de mooie single “Flying on the Ground” uit.
Sinds Oasis in 2009 splitte, is het verschil tussen de twee broers die hun oude groep zulke grootse dynamiek verleende alleen maar duidelijker geworden. Liam zwalpt als bijna-vijftiger nog steeds met swagger door het leven en hunkert naar de liefde van de massa door te teren op het verleden en met zijn misthoorn van een stem te zingen alsof hij in de pub staat te brallen. Daar is niks mee, en de slinger van de populariteit is momenteel in zijn richting doorgeslagen.
Noel daarentegen heeft geen klok van een stem, maar weet dat gebrek al tien jaar te verhullen door te blijven schaven aan zijn ambachtelijke songsmederij. Bovendien weigert hij te teren op het verleden, wat soms leidt tot minder geslaagde experimenteerdrif. Maar in “Flying on the Ground” heeft hij de toon helemaal juist. Zachte blazers en glockenspiel injecteren de juiste portie weemoed in een nummer dat geschreven is voor een retrospectieve. Noel weet met zijn zogezegd gebrekkige zang melodieuze intimiteit mooi af te wisselen met intensiteit. Daardoor landt het nummer perfect tussen de soul van Richard Hawley en de gedrevenheid van Richard Ashcroft. Er zijn slechtere plaatsen om te vertoeven.
Sommigen zullen het laatdunkend afdoen als flauwe dadrock, maar wij vinden deze zomerbries van een song alleen maar mooier worden.
