Gurli Octavia :: I Could Be Blossoming Instead

‘Ik had ook kunnen bloeien’; maar neen. Ondanks drie puike EP’s schoot Gurli Octavia toch van het pad. Er werd het afgelopen jaar gerouwd, geworsteld met verslaving, en een kapotte relatie moest doorgeslikt. Het resultaat van dat alles is een debuutalbum waarop de Deense haar ziel blootlegt, maar dat soms ook te behaagziek de pot vernis over zich heen trekt.

Het ging dus niet goed met Gurli Octavia, en dat besefte ze ook. ‘Ik had het gevoel met de traagste zelfmoord ter wereld bezig te zijn. De titel van mijn plaat is dan ook een herinnering dat ik verkies dat niet te doen, en dat dat ook een keuze is die ik kan maken.’ En dus pikt de zangeres met haar debuut de brokstukken van de vloer, om er kintsugi-gewijs iets schoons en nieuws van te maken, zonder de barsten en spleten te verbloemen.

Weg met de poëzie. I Could Be Blossoming Instead doet het met rauwe eerlijkheid. In opener “Chain” gaat het van “If it’s either love or freedom and I can’t have both, then there is no doubt in my mind I’d rather walk alone”. “Yes i am running away, and can you blame me? / You’ve seen how I’ve lived, there’s nothing to save” klinkt het in “Party”. Nog een song later is het gedaan, en valt het verdict: “I wasn’t ready”.

Nummer vier is “Slow Life” en daarin rollen de flessen leeg over de vloer. Goed gaat het niet, maar ze zou wel willen. En het is daar dat Octavia ons eindelijk bij ons nekvel heeft. Klonk ze in die vorige nummers wat te gepolijst koffiehuizig, tikje Dido in die rokerige stem, dan zit ze hier weer zo alleen als in het begin van haar carrière: akoestische gitaar op schoot, met die prachtige fluisterstem die prevelt “let me dance on rivers, let me try some more / let me walk the line, maybe I won’t fall”.

Dit is echter niet meer de Gurli Octavia van vier jaar geleden, toen ze Kopenhagen en Arhus inpakte met dit soort warme folksongs. Een mistroostig “I ain’t healing” doet het nummer aanzwellen, en laat haar band van de ketting voor het soort warmbloedige finale waarbij Coldplay Pavlovgewijs confetti ziet verschijnen. Pop? U stelt het zelf vast. Op I Could Be Blossoming Instead kiest Gurli Octavia resoluut voor een duurder, rijker en – durven we het zeggen? – commercieel geluid.

Is al die overdadige productie ook een goede keuze? Wanneer halverwege voor “Most Of All” een oude live-opname wordt bovengehaald, steekt toch de heimwee naar dat meisje van weleer de kop op. “Dear father”, begint de brief, en wat volgt over die kale, echoënde piano is niet echt vrolijkmakend: “I wish I had better news, but to be honest I’m not doing great”. Tegen de finale “And I hate myself most of all” hangt zowel haar als uw hart in repen uit elkaar.

Ook vandaag blijft Gurl Octavia zo op haar best, maar al te vaak wordt die sobere sfeer slechts gereserveerd voor korte interludes als “Night” of “Vulnerable”. Liever laat Octavia haar soms te perfecte muzikanten de songs inkleuren tot ze vanzelf naar alweer een dramatische instrumentale finale opbouwen. “Tomorrow I’m A Man” is er nog zo eentje, maar waar dat in “Slow Life” nog geweldig werkte, voelt het hier bijna mechanisch. In “Drinks” schurkt ze tegen ouderwetse triphop aan, en dat voelt al helemaal te glad.

De eindspurt van I Could Be Blossoming Instead is het rechtkrabbelen. In “Lilac Rose” hangt de vraag “How can I choose this road again?”, het bloedmooie “We Leave The Night Young” is een wedergeboorte: “as we come of age, dreams change”. De band haalt alle orkestrale toeters en bellen boven, zonder dat daarom in uw gezicht te duwen: die trompet houdt zich discreet. De echte fanfare wordt gereserveerd voor het slot, wanneer Octavia in “X-Ray” een laatste keer terugblikt op wat was, en in de schoenen van haar ex gaat staan: “good for you, showed your heart on an x-ray: looking broken to me, what can i say?”. Het is opnieuw pop, deze keer van superieur niveau.

Het schetterende trompetje, de militaire drum die de song naar zijn triomfantelijke einde stuwen zijn nogmaals een eresaluut aan het collectieve muzikale talent achter Octavia, maar ook aan de songschrijfster die zichzelf opnieuw heeft teruggevonden. Het is een lange, soms wat verwarrende zit geworden, maar zo wilde Octavia het want I Could Be Blossoming Instead moest alle facetten laten horen van haar muzikale zijn. Zoveel veelzijdigheid is ontegensprekelijk lovenswaardig, maar het tekent voor een plaat die eerder een catalogus van stijlen is dan het overrompelend debuut dat ook in haar zat.  Daar kan over gesakkerd worden, maar dat is net zo goed verspilde energie. Octavia heeft tijd en talent zat om alsnog die classic te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + zeventien =