Geen debuutplaat; gewoon een derde EP en dat is dat. Met de Metanoia-EP is Gurli Octavia aan een volgende fase belandt. Als een slang die vervelt, is dit een stap weg van de klassieke folk, en een dichterbij een eigen stem.
Bijna anderhalf jaar had Gurli Octavia nodig voor deze derde EP, het sluitstuk in haar meesterplan dat drie EP’s beloofde voor ze haar eerste album zou uitbrengen. En je begrijpt waarom. Na Philophobia en Lunacy zijn we toe aan Metanoia; de wedergeboorte na een louterende crisis. Twee jaar nadat ze haar eerste single op de wereld losliet, is de Deense niet meer wie ze toen was.
Het meisje met de gitaar is een songschrijver geworden die verder ging kijken dan de folk die haar vormde. Eerste single “Clone” liet het al horen: een meer jazzy kantje, een instrumentenarsenaal dat nu ook sax in de rangen telt, maar slechts spaarzaam wordt ingezet. Alle focus mag op de zang, die stem die zacht-hees streelt, langs woorden en noten dartelt met een flexibiliteit die imponeert. Octavia heeft de onhebbelijke neiging voor duur Engels te kiezen – een zin als “I can’t validate my acclamation” schrijft ze neer zonder blozen — maar ze dwingt het bewonderenswaardig vlot, zonder enig struikelen in haar metrum. Alsof dat soort hoogdravendheid de normaalste zaak van de wereld is.
Metanoia danst verder op het ritme van dat eerste nummer. “Lest I Lose Myself” baadt in dezelfde sfeer, trippelt net iets meer op een tikkende snaredrum, en krijgt in zijn slot een licht Oosters tintje. Slotnummer “We Cannot Stay Here Forever” heeft eenzelfde gemoedelijk tokkelend gevoel; onderkoeld maar niettemin warm.
Drie keer grijpt Octavia terug naar het melodieuze geluid van de eerdere EP’s. In opener “Ghost” horen we opnieuw de smachtende zangeres van op Philophobia, de prachtige hoge uithalen van “Copenhagen”. “When The Light’s Off” is een weemoedig wiegeliedje met discrete strijkers en blazers; misschien wel het meest directe dat ze al schreef. En in “Thorn” is de harde, eerlijke tekstschrijver in de zangeres ook terug. “I did to you what you did to me / Only to discover I aim to kill”. Had hij dat ook maar gedaan, de arme kerel.
En dat is het dan. Afgelopen maand werden de drie EP’s voor het eerst ook fysiek uitgebracht op knap vormgegeven vinyl. Wat het plan nu voorschrijft, is onbekend. Ons Deens is roestig, en veel interviews zijn er sowieso niet te vinden met Gurli Octavia. Dat de Deense een hoogst fascinerende stem in het Scandinavische folklandschap is geworden, is in elk geval duidelijk. Moge haar nog vele EP’s zijn gegund.
