Om afscheid te nemen van 2020 (Good Riddance, bitch) presenteert in december elke dag één enolamedewerker zijn of haar song van het jaar.
In een jaar waarin coveralbums en live-albums de leemte vervingen van de talrijke uitgestelde albumreleases, waagden het olijke duo Julien Ehrlich en Max Kakacek zich aan John Denvers vermaledijde kampvuurklassieker Country Roads, Take Me Home. Een song waarop weleens de titel ‘schijtnummer’ geplakt werd, transformeerde plotsklaps in een bloedmooie parel van weemoed.
Zij die al eens de kans hadden om Whitney live mee te maken, weten dat covers evenzeer deel uitmaken van hun oeuvre als “No Woman”. Ze zijn er nu eenmaal best goed in, wat hun cover-album Candid dit jaar nogmaals in de verf zette. Een warm bedwelmend album zoals we ze kenen, waarin ze zich vooral stortten op vergeten nummers van The Roches, Damien Jurado en David Byrne. Maar het was het de vreemde eend in de bijt, de onvergetelijke all-time-classic, die ons verrassend genoeg werkelijk naar de keel greep.
In “Country Roads, Take Me Home” strippen Whitney en Waxahatchee het nummer van het jolijt en de ‘lalala heyhey’s waarmee het doorgaans gepaard gaat. Waarin het in John Denvers versie nog klinkt alsof dat ‘West-Virginia’, die bijna-hemel binnen handbereik is, weerklinkt er in de melancholische slidegitaren en Ehrlichs immer bitterzoete falsetstem veeleer een complex verlangen dan een werkelijke mogelijkheid om ooit nog die bergen, rivieren en thuisplek nog op diezelfde manier te ervaren. Waxahatchee staat hen bij in die nostalgietrip, en klinkt doorleefd wanneer ze teruggrijpt naar die misty taste of moonshine.
2020 kreeg de titel schijtjaar, en deze cover was het juiste nummer op het juiste moment om jezelf te wentelen in de alomtegenwoordige heimwee naar vergane tijden. En soms is dat exact wat je nodig had.
