Dido Drachman :: Zwanendrifters

Nieuw talent komt piepen. Dido Drachman debuteert sterk met het oogstrelende en imposante Zwanendrifters, verslag van een kindertijd die niet volgens de boekjes verliep.

De jaren 90, ergens in het rurale Nederland. Een meisje groeit op in een gezin met haar tienerbroer en hun vader. Op het eerste gezicht geen wereldschokkende situatie, maar elk huis heb z’n kruis en als dat maar omvangrijk genoeg is, wordt het enigszins moeilijk dragen voor jonge schouders. Bettie, zoals het brave kind heet, doet wat een kind van haar leeftijd doet: ze kijkt met verwonderde blik naar de wereld. En stelt de vragen die in haar opkomen. Bijvoorbeeld over de grote afwezige in het gezin: haar mama. Is ze écht dood zoals broer Luuk zegt, of ervandoor met een ander zoals de geruchten het willen?

Wat geen gerucht is, maar een feit dat Bettie dagelijks met eigen ogen kan aanschouwen, is de manier waarop haar vader in het leven staat: als een bier en kwalitatief weinig hoogstaand voedsel naar binnen werkende man wiens interesse in het reilen en zeilen van zijn kroost bijzonder klein is. Dat er vaders zijn die een actieve bijdrage leveren aan het gezinsleven, is iets dat Bettie pas ontdekt wanneer ze bij een leeftijdgenote op bezoek is.

Dat aan opgroeien in dergelijke omstandigheden flink wat nadelen verbonden zijn, mag duidelijk zijn. Er is het gefluister van kinderen én volwassenen. Je krijgt de zoektocht te zien naar warmte en geborgenheid, die Bettie bij haar tante brengt en er is de arm der wet, die Luuk op een fraaie dag een lift naar huis geeft. Voor een kind zijn dergelijke omstandigheden veel om te verwerken en je ziet de worsteling tussen trouw blijven aan de eigen disfunctionele familie of zich nestelen in de beschutting die een vroom gezin uit de buurt biedt, het soort keuze waar geen kind voor gesteld zou moeten worden.

Het klinkt als een hoopje ellende dat Drachman bij elkaar geharkt heeft, maar de debutante weet zeer goed hoe een verhaal te doseren. Bovendien hanteert Drachman een tekenstijl die het verhaal karakter geeft. Haar geschilderd werk doet wat denken aan Brecht Evens, zonder dat ze echter in zijn vaarwater komt. Het is een beetje als Tardi en Hergé, die met een gelijkaardig fundament een heel ander gebouw recht zetten. Door handig gebruik te maken van warme en koude kleuren, zorgt Drachman op ingenieuze wijze voor de juist sfeerzetting.

Of Zwanendrifters als een echte autobiografie gezien kan worden, wordt in het midden gelaten. Maar wanneer Dido Drachman het verhaal van Bettie vertelt, heb je meer dan eens het gevoel dat je als lezer een inkijk gegeven wordt in een zeer persoonlijk verhaal. Waarheid of fictie: Zwanendrifters is hoe dan ook een indrukwekkend debuut. De jonge auteur werkt momenteel als illustratrice, hopelijk staat dat haar werk in de negende kunst niet in de weg en is Zwanendrifters het begin van een rijk oeuvre.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − negen =