Faces on TV :: “Ik heb de neiging om alles levensbelangrijk te vinden”

Op een van de laatste mooie nazomerdagen schoven we op een terrasje aan bij Jasper Maekelberg van Faces on TV voor een gesprek over zijn nieuwe ep Keep Me Close, gitaarsolo’s uit de eighties en houten kikkers.

enola: De nummers voor het album zijn grotendeels ontstaan op tournee met Balthazar. Hoe is hun scheppingsproces verlopen?

Jasper Maekelberg: “Er was een groot verschil met de eerste plaat van Faces. Met Night Funeral hebben we veel live gespeeld. Die nummers zijn meer en meer een eigen leven gaan leiden en gaandeweg extraverter geworden. Dat gevoel nam ik gaandeweg over en de nummers voor Keep Me Close kwamen in diezelfde losse sfeer tot stand. Als ik er nu op terugkijk lijkt dat heel logisch, maar ik had niet op voorhand beslist: en nu ga ik eens lichtvoetige muziek maken.”

enola: Als invloeden horen we Talking Heads en David Bowie. Geluiden waarnaar je als muzikant bewust op zoek bent gegaan? 

Maekelberg: “Alle nummers zijn bepaald door het instrumentarium dat ik kon meenemen op tour: synthesizers, drumcomputers, gitaar, een resem percussie en loopstations. Daarmee moest ik het doen. Die stelde ik op in de backstage en ze bepaalden de grenzen waarbinnen ik me moest bewegen, en dat is interessant voor mij. Anders heb ik gewoon té veel mogelijkheden. Ik werkte met een specifiek soort drumcomputer, waardoor het meer die eightiesvibe kreeg. Ik luisterde toen wel veel naar Bowie, Prince en Talking Heads en achteraf hoor ik dat er dan ook wel in.”

enola: Voor je vorige plaat liet je de gitaar meer achterwege. Nu zijn er solo’s, en ze lijken zo uit de eighties te zijn weggelopen. Heb je de liefde voor de gitaar teruggevonden?

Maekelberg: “Niet per se, maar het komt ook weer door zoveel live te spelen met mijn gitaar dat de nummers nu zo klinken. Deze plaat is gegroeid uit de vele optredens die we hebben gedaan, uit de livefeel die we hebben opgebouwd.”

enola: Ook vocaal durf je nu verder te gaan dan op de vorige plaat. Voel je je nu meer comfortabel om op nummers als “Time After Time” met een falsetstem te zingen? 

Maekelberg: “Ik weet het niet zo goed. Misschien heb ik ook wel gewoon léren zingen (lacht). Of voelde ik me meer vertrouwd met m’n stem door zoveel op te treden. Ook hier weer is het niet dat ik op voorhand besliste dat ik nu eens anders zou gaan zingen.”

“als ik zou moeten stoppen met muziek, dan zou ik wellicht iets anders vinden om te doen. Koken, dat is best vergelijkbaar met mixen. Alle ingrediënten tegenover elkaar afwegen”

enola: Je hebt een voorliefde voor bijzondere instrumenten. 

Maekelberg: “Ik heb gebruikt wat in mijn koffer paste. Op tour kocht ik wel nog enkele dingen, zoals een houten kikkertje waarbij je met een stok over de rug gaat en die een ratelgeluid maakt. Ik heb de neiging om alles levensbelangrijk te vinden. Ik word telkens verliefd op zulke kleine details en als je die eruit zou halen, klopt het nummer voor mij niet meer. Als ik eerlijk ben zal het nummer daarmee niet staan of vallen. En toch moeten die dingen er voor mij dus in.”

enola: Vroeger was je een sportman, tot je wegens medische redenen moest stoppen. In hoeverre denk je dat je op prestaties gerichte sportcarrière invloed heeft gehad op jou als muzikant en producer?

Maekelberg: “Daar ben ik veel over aan het nadenken de laatste tijd. Het heeft best wel een grote invloed gehad denk ik. De noodzakelijke gedrevenheid, of zo? Dat tekent zich wel nog steeds af in mijn leven en ik weet niet of dat er ooit nog gaat uit geraken. Ik ga nu even obsessief op in mijn muziek als vroeger in mijn sport. Maar ik weet niet of dat in de genen zit, of dat dat door die sport komt.”

“Door de coronacrisis moest ik tijdelijk stoppen met spelen. In het begin was dat zalig: ik heb de hele tijd gelezen en de pauzeknop op de wereld was best indrukwekkend. Nu is het gewoon kut en is iedereen gewoon aan het aanmodderen. De crisis deed me in elk geval dit beseffen: als ik zou moeten stoppen met muziek, dan zou ik waarschijnlijk wel iets anders vinden om te doen. Koken, dat is nog wel vergelijkbaar met mixen. Alle ingrediënten tegenover elkaar afwegen.”

enola: Hoe gaat het touren er voor jou uitzien, de komende periode?

Maekelberg: “Het ziet er allemaal niet goed uit. Het internationale luik van de tour kan niet doorgaan. Ik heb enkele shows voor een zittend publiek met mondmaskers gedaan, en dat is toch iets helemaal anders. Niemand kan of mag reageren. Het is een beetje zoals wanneer je een pannenkoek tegen de muur gooit en je ziet die langzaam naar beneden glijden. Niet altijd natuurlijk, maar het is niet hetzelfde. Normaal is er een wisselwerking, krijg je energie terug van je publiek en heb je het gevoel van samen naar een apotheose toe te werken – zonder al te zweverig te willen klinken.”

“Spelen voor een zittend publiek met mondmasker is een beetje zoals wanneer je een pannenkoek tegen de muur gooit en je ziet die langzaam naar beneden glijden”

enola: Je trad op tijdens het Artist Unlimited-streamfestival en kreeg lovende kritieken. 

Maekelberg: “Ik vond het leuk, want dat was nog redelijk in het begin van de lockdown en het was zalig dat er allerhande initiatieven kwamen. Net voor het begin van de lockdown had ik een hele soloset in elkaar gestoken en ik stond echt op het punt om die week op tour te vertrekken. Dus ik was wel nog heel blij dat ik via die streaming mijn show nog kon delen met de mensen. Maar het blijft natuurlijk spelen voor een camera. Je kruipt nog meer in je eigen wereld en je krijgt niks terug. Dat is niet de reden waarom ik muziek ben beginnen maken.”

enola: Waarom ben je dan wel muziek beginnen maken?

Maekelberg: “Mijn vader heeft altijd muziek gemaakt. Misschien is het wel omdat ik opkeek naar mijn vader (lacht). Ik zou niet zeggen dat het echt makkelijk is, maar ik vind het ook een manier om je gevoelens uit te drukken zonder erover te moeten praten en uitleg te geven. Tenzij in interviews (lachje). Voor mij voelt het logisch dat er veel van jezelf in je muziek zit. Anders krijg je gewoon een soort Tin Pan Alley-bedrijfsgevoel bij muziek en dat is niet hoe ik muziek wil maken.”

enola: Je hebt artiesten zoals Randy Newman of Nick Cave in zijn vroegere dagen die meer verhalende nummers brengen. Waag je je daar bewust niet aan?

Maekelberg: “Neen, dat is niet bewust. Als ik begin te schrijven zit er sowieso veel van mezelf in. Voor deze ep heb ik eerder vanuit situaties gewerkt en ik ben daar over beginnen schrijven, maar op een of andere manier is deze plaat misschien wel nog persoonlijker dan de vorige. Bij de vorige plaat dacht ik al dat ik veel had gedeeld, maar blijkbaar doe ik het nu toch weer.”

enola: Je hebt als producer duidelijk je stempel gedrukt op het Belgische muzieklandschap. Heb je soms de indruk dat andere groepen nu als jou beginnen klinken?

Maekelberg: “Goh, dat gebeurt wel eens, maar daar ben ik niet echt mee bezig. Waarom ook? Als iets dat je hebt gedaan inspirerend kan werken, is dat eigenlijk ook wel zalig. Maar ik ben er dus niet echt mee bezig. Als iets uitkomt, is dat ook al een tijd geleden gemaakt en zit ik ondertussen met mijn hoofd al ergens anders.”

“Bij Night Funeral dacht ik al dat ik veel over mezelf had gedeeld. blijkbaar doe ik het nu toch weer”

enola: Hoe verloopt de wisselwerking met de muzikanten als je producet?

Maekelberg: “Als ik een plaat produce, denk ik vaak in beelden. Muziek is voor mij een soort landschap waar ik dingen in plaats. Vaak heb ik tevoren een soort beeld in gedachten waar alles zich moet bevinden in dat landschap en vandaar begint de wisselwerking en toets je dat beeld met het beeld dat de muzikanten in hun hoofd hebben.”

enola: Ben je een controlefreak?

Maekelberg: “Dat zou weleens kunnen.”

enola: Vind je het moeilijk om je muziek uit handen te geven, zoals voor de remix van “Womba” door Pomrad?

Maekelberg: “Neen, ik vind dat zalig. Ik ben megafan van Pomrad, die trouwens ook meedoet op “Time After Time”. Als ik een nummer van mezelf heb afgewerkt luister ik er ook nooit meer naar. Dan geef ik het aan Pomrad en zeg ik: doe maar.”

enola: Je hebt je al meermaals laten ontvallen dat je geen interesse hebt om een bekend gezicht te worden. Vanwaar de naam Faces on TV?

Maekelberg: (Lacht) “Ik heb geen idee meer. Bandnamen zijn ook echt moeilijk om te bedenken.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × een =