Soms zijn er zo van die artiesten van wie elk album weer net dat ietsje beter is dan de voorganger. Daniel Norgren is er zo eentje, en met Wooh Dang zet hij die reeks voort.
Voor iemand die muziek maakt die zo diep geworteld is in de Amerikaanse muziektraditie, is het parcours dat de Zweed Daniel Norgren tot op heden afgelegd heeft eerder opvallend te noemen. Maakte hij oorspronkelijk gebruik van zelfgemaakte instrumenten om rudimentaire blues te brengen, dan was zijn vorige album Alabursy (2015) een flinke muzikale stap vooruit naar een eigen geluid. Weg was de (te) zwaar door Tom Waits beïnvloede troubadour, en we kregen een muzikant te horen die eindelijk zijn eigen stem gevonden had. Sinds zijn debuut groeide zijn populariteit gestaag op in Europa, maar deze Wooh Dang is zijn eerste album dat ook in de Verenigde Staten een uitgebreide release krijgt van het kleine, Zweedse Superpuma label waar hij sinds zijn debuut trouw aan is.
Voor de opnames trok Norgren zich samen met zijn bandleden terug in een afgelegen boerderij in de uitgestrekte wouden van het Zweedse platteland. Een gebouw waar de tijd decennia lang stil leek te hebben gestaan en dat — mede door de oude piano die er stond en die Norgren op elk nummer bespeelt — de klankkleur van het album mee bepaalt. Door de combinatie van oude opnametechnieken en het gebruik van welgekozen field recordings ademt het album authenticiteit uit.
Het album opent met een lang, instrumentaal stuk (“Blue Sky Moon”) waar tussen het gekraak en gepiep langzaam een eenvoudige melodie komt geslopen en een unheimlich gevoel opgeroepen wordt. Doe je ogen toe en je waant je zo in die verlaten boerderij waar het album opgenomen werd. Wat volgt is een reeks nummers die een bloemlezing vormen van de Amerikaanse muziektraditie. Eenmaal komt er nog bluesstamper voorbij, het licht gejaagde “Dandelion Time”, maar verder zijn het vooral nieuwe paden die Norgren opzoekt.
Paden die hem vaak langs soulmuziek leiden. Klinkt “The Power” nog bedeesd met subtiele soulinvloeden, dan is “Rolling Rolling Rolling” onstuimige soul met een flinke scheut gospel. Maar bovenal is het knap hoe een blanke Zweed plots klinkt alsof hij uit het Diepe Zuiden afkomstig is. Ook “So Glad” is soul, maar wel van de minimalistische variant. Amper twee piano-akkoorden heeft Norgren nodig om er een hele beklijvende song van te maken.
“Let Love Run The Game” is dan weer eerder laidback country, terwijl de geest van Neil Young in nummers zoals “The Flow” en “The Day That’s Just Begun” huist. Eenmaal zoekt hij de grens met kitsch op, maar gelukkig steekt Norgren voldoende weerhaakjes — en subtiele Mexicaanse accenten — in de ballade “When I Hold You In My Arms” om aan de goeie kant van die scheidingslijn te blijven.
Wanneer het album eindigt met een instrumentaal nummer, zoals het begon, heeft Norgren de luisteraar meegenomen op een boeiende muzikale tocht. Die doorbraak in de VS is hem onderhand wel gegund, want Wooh Dang is misschien wel zijn beste plaat tot op heden.
Daniel Norgren staat op 21 mei in De Roma (uitverkocht) en op 1 augustus op Moods Brugge.
