Leyla McCalla :: The Capitalist Blues

Een Amerikaanse multi-instrumentalist van Haïtiaanse afkomst die zich in New Orleans heeft gevestigd en daar synergie tussen creolité en de warme folkgeluiden van de South zoekt. Heeft u al genoeg om te watertanden van The Capitalist Blues?

Het is bijna tien jaar geleden dat het Amerikaanse kabelnetwerk HBO de eerste aflevering van Treme vertoonde, een verhaal over muzikanten, Mardi Gras-indianen en gewone inwoners van New Orleans na de verwoesting door de orkaan Katrina. Treme gaf zicht op een boeiende mengeling van Franse, creoolse, indiaanse en Afrikaanse invloeden en hoe de stad via muziek een manier vond om zijn droefenis en verlies te verwerken. Sindsdien is New Orleans aan de beterhand en blijft de stad een trekpleister voor muzikanten. In de eigentijdse muziekwereld is er jazztrompettist Christian Scott aTunde Adjuah die zich sterk met het stadsverleden verwant voelt, maar sinds enige jaren duikt de naam van Leyla McCalla regelmatig op. Oorspronkelijk was ze een celliste voor de Carolina Chocolate Drops uit North Carolina, maar de Amerikaanse (met een Haïtiaanse achtergrond) woont nu al geruime tijd in The Big Easy (een referentie naar het gemak waarmee muzikanten vroeger aan de slag konden in New Orleans).

Leyla McCalla’s eerste soloalbums waren al gekenmerkt door haar unieke zang, een zemig stemgeluid met creoolse tongval, alsook het gemak waarmee ze zowel met een cello, banjo en gitaar uit de voeten kan. Met The Capitalist Blues kiest McCalla voor de eerste keer voor een breder concept dat eveneens de invloed van haar thuisomgeving verraadt. Voor het nieuwe album werkte ze samen met producer Jimmy Horn en de r&b-groep King James and the Special Men (die ook hun thuisbasis in New Orleans hebben). Vanaf openingsnummer ‘‘The Capitalist Blues’’ valt het rijke, verzadigde geluid van het orkest meteen op, ook al steekt de heldere en elegante zangstem van McCalla er meteen bovenuit.

The Capitalist Blues bood aan de Amerikaans-Haïtiaanse zangeres de kans om haar ongenoegen over sociale onrechtvaardigheid in woorden en muziek om te zetten. “You keep telling me / To climb this ladder / I’ve got to pay my dues / But as I rise / The stakes get higher / I’ve got the capitalist blues”McCalla kan zich moeilijk vinden in een wereld die steeds meer van haar productieve werkmieren vergt, zonder enige verpozing of kans op beterschap. Gelukkig is er The Capitalist Blues om een veertigtal minuten onderuit te zakken of zelfs een paar dansbewegingen in de woonkamer aan te durven. ‘‘Money Is King’’ is een calypso die lekker swingt op het strijken van een viool, zonder overheersing van de melancholische thematiek.

Het merendeel van de composities blijven rond een gemiddelde van drie minuten, waardoor een breed gamma aan stijlen en melodieën zich opvolgt, met weinig ademruimte tussenin. Je hoort McCalla’s creoolse geboortetaal met een elektrische gitaar op ‘‘Lavi Vye Neg’’ terwijl ‘‘Heavy As Lead’’ zich eerder door soulmuziek laat leiden. The Capitalist Blues laveert tussen het vrolijke moederschap (‘‘Me And My Baby’’) en maatschappijkritiek (‘‘Aleppo’’), zonder de luisteraar veel kans te geven om over de boodschap van de nummers te mijmeren. Op muzikaal vlak klinkt het prima, zonder echt omver te blazen. ‘‘Ain’t No Use’’ is een ontwapenende compositie die vanaf de opening kippenvel geeft en gevolgd wordt door het creoolse experiment getiteld ‘‘Settle Down’’. Het meest verrassende nummer, een Haïtiaanse rara, is ook ineens het einde van het album en voelt eerder aan als een uitsmijter dan een podium voor verdere ontwikkeling. Spijtig, want in het bijna-spirituele ‘‘Settle Down’’ zit een veelbelovende, frisse mix van creolité, Caraïbische ritmes en carnaval in New Orleans.

Met The Capitalist Blues bevestigt Leyla McCalla dat er toekomst in haar nog jonge solocarrière zit. De samenwerking met King James and the Special Men is een uitstekende zet, die haar bijzondere mix van Haïtiaanse en Amerikaanse folk met meer overtuiging omkadert. Alleen zonde dat de thematiek van het album ietwat verloren gaat in de snelle opeenvolging van composities. Dat weet McCalla ondertussen misschien ook: “Our moments of perfection are so fleeting / But when we get things right / that’s what keeps my heart beating”.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + 12 =