Uit films als Home, Mommy en We Need To Talk About Kevin bleek al dat een puberzoon opvoeden geen koud kunstje is. In Cobain probeert Mia het onder invloed van drugs, drank en nicotine. Probeert, weliswaar. Door haar zelfdestructieve kantje moet zoonlief zijn jeugd doorbrengen in een instelling. Nanouk Leopolds zesde film is het relaas van de schrijnende zoektocht van een gehavende jongen naar een warm nest.
Cobain start nochtans hoopvol: op 15-jarige leeftijd krijgt Cobain (Bart Keizer) de kans om opnieuw te beginnen. Hij komt terecht in een warm pleeggezin met een charmante moestuin en twee jonge, muzikale broers. Die knusheid laat hij al snel achter om zich te ontfermen over zijn hoogzwangere moeder. Om zijn toekomstige broer of zus te behoeden voor hetzelfde lot, doet hij er alles aan om zijn moeder weer op het rechte pad te krijgen. Intussen zoekt hij een job bij Mia’s vroegere pooier Wickmayer (Wim Opbrouck), die misschien wel een rotzak is, maar hem wel van onderdak en geld voorziet.
Rotterdamse vergezichten en close-ups van Bart Keizers bedrukte gezicht wisselen elkaar voortdurend af. Niets wijst erop dat hij vrijwel letterlijk van de schoolbanken geplukt is voor Cobain, zonder enige acteerervaring. Cobains naïviteit en maturiteit vallen samen in zijn blik. Zijn enigmatische, stilzwijgende houding, zijn hippe Nikes en zijn strakke man bun geven hem een rijp pantser, dat echter snel wegvalt in de bitterzoete en soms schrijnende ontmoetingen met zijn moeder.
“Gij moet u geen zorgen maken om mij, maak ik mij soms zorgen om u?”, snauwt zijn moeder. De pinten en de heroïne blijven binnenstromen, terwijl dokters Mia waarschuwen dat haar baby in gevaar is. Enkel één of andere intuïtieve moeder-zoonband kan verklaren waarom Cobain al die bagger blijft slikken. Toch noemt hij haar nooit “ma” of “moeder”, maar steeds “Mia”, alsof het uitspreken van de moederband zou bevestigen dat de enige familie die hij heeft een uitgemergelde, zelfzuchtige junk is.
Cobain is allesbehalve een bloedstollende trip, het is eerder een sobere, traag voortdobberende zondagmiddag waarop je de koers bekijkt: af en toe gebeurt er iets – demarreren, enkele wielrenners tegen het dek – maar doorgaans is het slechts meer van hetzelfde. Veel scènes in Cobain lijken inwisselbaar en het duurt even voor er iets wezenlijks op het scherm gebeurt. Het eerste hoogtepunt wordt bereikt als Cobain make-up van een van de prostituees met wie hij samenwoont op zijn gezicht smeert. In zijn hoedanigheid van chauffeur voor een hoop dames van lichte zeden, zou je bijna vergeten dat Cobain ook maar een experimenterende puber is. Dat hij vijf minuten later een van de vrouwen chanteert, zegt dan weer veel over Cobains tragische ambivalentie. Het is een kind, maar het is duidelijk dat hij van jongs af geleerd heeft dat als hij wil meedraaien in The Great Chain of Being, hij het spel maar beter vuil speelt.
Ondanks de vele tragische elementen, mist Cobain zijn doel wat. Bart Keizer draagt de film, maar hij wordt omgeven door onuitgewerkte, stereotiepe personages: Opbrouck speelt een vieze pooier en de drie onverschillige prostituees zijn niet te onderscheiden van elkaar. Zelfs Mia krijgt niet veel andere eigenschappen toebedeeld dan verslaafd aan drank en drugs: “Het is mijn focking baby!”, “Ik ben niet meer te redden!”. Leuke kijktip: een shotje heroïne telkens als Mia een clichématige junkie-uitdrukking gebruikt!
Frank van den Eedens cinematografie compenseert waar de plot stokt. Zijn impressionistische stijl – in combinatie met Harry De Wits soundtrack – maakt van Rotterdam een idyllische stad, ondanks het verderf dat het verhaal uitstraalt. Uiteindelijk kristalliseert Cobain in een dramatische climax, die de één zal ontroeren en de ander de zaal uit zal sturen. In de periode rond Moederdag is het toch niet slecht om die onvoorwaardelijke liefde voor je moeder eens in vraag te stellen.
