Heisa maakt heisa, en Heisa is daarvan het bewijs. Da’s gemakkelijk gezegd? Ja, toegegeven, maar het is ook gewoon waar. Kenners volgen de Limburgse band al enkele jaren en keken reikhalzend uit naar een debuut van het trio. Het wachten loont.
Dat de naam Heisa al snel gebruikt zou worden om de muziek van de band te omschrijven, moeten de Limburgers — all the way from Hoeselt — wel hebben zien aankomen. Ja, de vlag dekt meer dan eens de lading, welteverstaan dat het woord “heisa” niet gewoon hersenloos lawaai impliceert, maar eerder een staat van alarm voor doordenkers. En Heisa toont zich dan ook de hele plaat lang zo. De songs zijn meer flashbangs en rookgranaten dan moordende explosies.
Neem nu opener “Listen/Lie”, die heel even de schijn lijkt te willen opwekken dat wat zal volgen al bij al nog mak zal verlopen. Niets van aan, getuige de dreigende vocale uithalen en die snijdende gitaar naar het desoriënterende einde. Op de tonen van “Bassenge” — naar de ex-Limburgse gemeente Bitsingen die nu aan de andere kant van de taalgrens ligt — moet het best, euh, fijn zijn om op oorlogspad te trekken nog voor een shot te lossen. ’t Moet aan die bijna militaristische strijdkreten helemaal vooraan liggen.
Soms lijkt het ook alsof de drie leden elk iets anders in gedachten hadden. Die tempo- en toonwissels maken van Heisa bijwijlen een extreem uitdagende plaat, vooral dan voor ongeoefende oren. De songs laten zich ook nooit inpakken in een dwangbuis van traditionele structuur. Dat alles desondanks toch werkt, is het resultaat een sterk staaltje muzikaal-technisch vernuft. Heisa’s repetitiekot moet haast een laboratorium zijn om zo’n pijnlijk strakke, bijna wetenschappelijk perfect afgemeten noise te verkrijgen. Soms klinken ze alsof de bastaardneefjes van Maynard James Keenan dachten: fijn zo, dat Tool, maar dat kan snediger ook. Met zeven nummers raast Heisa dan ook voorbij als een sneltrein.
Het ontregelende gitaargeweld en quite frankly verbluffende drumwerk is aangedikt met bijna hopeloos onontcijferbare teksten. Soms in gemompelde mantra’s (“Mangata”, Zweeds voor “maanstraat”), soms in schelle zang en een roes van effecten (“Beehive”), soms in oerschreeuwen (“Bassenge”) en soms gewoon alles door elkaar: spannend is het wel. Het zijn er misschien maar zeven, maar er staat geen song te veel op Heisa (het mochten er gerust zelfs meer zijn). “Cutting Isn’t Cutting It Anymore” en “You’re Just Water With An Opinion” zijn zoveel meer dan alleen leuke vondsten van titels. De bezwerende riff van die tweede is geruggesteund door een orgel dat daar vreemd genoeg op zijn plaats zit. “Mangata”, dat het album mag afsluiten, heeft zowaar iets relaxerend, tot dat loden refrein de zenuwen opnieuw een flinke rammeling geeft.
Heisa’s debuut is niet zozeer een brutale kopstoot, eerder een zwaard van Damocles. Beschouw het als volgt: een kamer binnenstormen in de hoop er veilig te zijn, maar eens de deur dicht is, beseffen dat het gevaar in de kamer zelf zit. Spek naar de bek van wie bij de vage omschrijving “sfeervol” denkt aan paranoia, koortsdromen en dreiging. Of gewoon aan heisa.
Heisa speelt nog volgende album release shows: op woensdag 18 april in de Afsnis in Gent, op vrijdag 20 april in JH Pand in Genk en op vrijdag 27 april in La Capsulerie in Hannut.
