Amen Dunes :: Blue Rose

Welgeteld tien seconden heeft Amen Dunes nodig om ons te overtuigen van zijn nieuwe single. Alleen al de stem van Damon McMahon maakt van “Blue Rose” een bedwelmende luisterervaring.

De vier vorige platen van Amen Dunes werden steeds thuisgebracht in het obscure lo fi neofolk/psych-hokje, dat label is niet langer van toepassing. We horen minder folk en rammelende gitaren, meer pop en subtiele elektronica. McMahons stem reikt naar de hemel terwijl een hypnotiserend, repetitief ritme het nummer groovy en licht dansbaar maakt.

Amen Dunes is en blijft de perfecte wegdroommuziek, maar zijn invloeden gaan breder dan ooit. We horen de drone van Velvet Underground, het psychedelische kantje van de Canterbury-scene (denk Rober Wyatt en co), de elektronica uit David Bowies Berlijnse periode en een wollige sound die eigen is aan de jaren tachtig. McMahon is een unieke muzikant die dringend wat meer aandacht verdient.

“Blue Rose” is het bewijs dat Amen Dunes niet alleen breder maar ook toegankelijker klinkt, ondanks de donkere teksten waarin McMahon de complexe relatie met zijn vader bezingt. Na een eerste puike single, “Miki Dora”, zijn de verwachtingen voor de volgende plaat dus nog hoger gespannen.

Freedom verschijnt op 30 maart via Sacred Bones. Het is Amen Dunes’ tweede plaat op het toonaangevende label, na het schitterende Love (2014). Na een Amerikaanse tour met Fleet Foxes staat de New Yorkse band op 27 april in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 1 =