Eindejaarslijstje 2016 van Joris Vanden Broeck

2016, je was gruwelijk. Waar muziek doorgaans een tegengif kan bieden voor de verschrikkingen in de wereld, werd de muziekwereld zelf door de ene verschrikking na de andere getroffen. Gelukkig waren er toch nog enkele lichtpuntjes te vinden.

  1. Cullen Omori :: New Misery      Waar Whitney country plots aanvaardbaar maakte bij hipsters, bleef voormalig Smith Western-maatje Cullen Omori enigszins onder de radar hangen. Ten onrechte, want met New Misery leverde de jongeman opnieuw een melancholisch glammeesterwerkje af.
  2. Car Seat Headrest :: Teens Of Denial      Een lange rit, maar met Will Toledo aan het stuur komt ‘n mens als eens ergens. Nozemplaat van het jaar? Check!
  3. Lemon Twigs :: Do Hollywood      Het is vermoedelijk niet heel erg serieus bedoeld, wat de D’Addario-broertjes hier uitsteken, maar desondanks heeft het duo, onder de hoede van Foxygen, een klepper van een debuut afgeleverd.
  4. Leonard Cohen :: You Want it Darker      Weer een vaste waarde minder, nog wat meer verweesd achterblijven, het gevoel een houvast in een dolle wereld kwijt te zijn rijker. MetYou Want it Darker biedt Cohen zelf een troostende hand.
  5. Iggy Pop :: Post Pop Depression      Eindelijk speelt Josh Homme nog eens mee op een goeie plaat. Eentje waarmee Iggy Pop opnieuw aansluit bij zijn betere soloplaten.
  6. The Lemons :: Hello, We’re The Lemons      Hallo Lemons, jullie liedjes klinken heel erg leuk, kunnen jullie binnenkort eens in de buurt optreden? Kusjes, enola.
  7. Cat’s Eyes :: Treasure House      Schaamteloos romantisch, de soundtrack van softporno, noem het wat je wil, maar de laatste Cat’s Eyes is ook maanden na z’n release nog steeds heerlijk bedwelmend.
  8. PJ Harvey :: The Hope Six Demolition Project      PJ Harvey blijft hoge toppen scheren. Na Let England Shake opnieuw een klepper, waarmee Harvey zich als een rots in een brandende wereld positioneert.
  9. The Frightnrs :: Nothing More To Say       Old school vibes die, ondanks de donkere schaduw die over de muziek hangt, licht in het duister brengen.
  10. Michael Kiwanuka :: Love & Hate       Nog meer donkerte, zelfs in zo’n intense dosis dat met de tweede Kiwanuka spaarzaam omgegaan moet worden. Waardoor de parels op Love & Hate des te feller oplichten wanneer het album weerklinkt.
  11. Bob Dylan :: Fallen Angels       Dylan does Sinatra, pt. II. In het vervolg op Shadows In The Night wordt ons wederom een fraaie selectie songs aangereikt om stijlvol de nacht door te komen.

Zorgden op het podium voor een blijvende impact:

Henry Rollins, Het Depot, 20 januari Een mokerslag, zonder dat er een woord gezongen wordt. En zelfs zonder dat Rollins écht verrassend uit de hoek komt. Maar Henry Rollins bijna drie uur horen praten, werkt tegelijkertijd als schouderklop, schop onder de kont en shot adrenaline.

Naomi Shelton, Trix, 15 februari Kippenvel, dat veroorzaakte deze soul survivor die in niet bepaald benijdenswaardige omstandigheden een gloedvol en groovend concert gaf.

Lydia Lunch Retrovirus, Het Bos, 9 maart Ze was bijna gewelddadig. Haar bassist ontving een lsd-trip van een figuur die weggelopen leek uit een Mötley Crüe-song. Een jong koppel in het publiek liep een trauma op. Maar fuck, Lunch kickte zo hard ass dat zelfs de herinnering hieraan doet duizelen.

The Mystery Lights, ABClub, 26 mei Op plaat klinkt het nogal dertien in een dozijn, maar duw deze jongelingen op een klein podium en de zaal licht op als een kerstboom die vlam vat.

PJ Harvey, Primavera Porto, 10 juni Het mag dan meer dan een half jaar geleden zijn, deze zindert nog stevig na. PJ Harvey die, na een carrière van bijna twintig jaar, beter is dan ooit.

Car Seat Headrest, Primavera Porto, 11 juni

Of hoe ook anno 2016 er rockbands in de spotlights blijven verschijnen die een groot gevoel van “het maakt niet uit, alles komt goed” uitstralen. Kan aan de bijbehorende biertjes liggen ook, natuurlijk.

Paul McCartney, Rock Werchter, 30 juni Een kwart van The Beatles live zien is beter dan geen Beatles live zien. Zeker wanneer die ene Beatle de wei vanaf de eerste noot uit z’n hand doet eten.

Iggy Pop, Flow Festival, 12 augustus Hij mankte een beetje. En het publiek liet zich niet overhalen tot een raid op het podium. Maar Iggy had schuim op de lippen en vuur in de stem. Searchin’ to destroy!

Kamasi Washington, Flow Festival, 14 augustus Onder een grote, lichtgevende bal (waarom ook niet) werd een van de meest indrukwekkende platen van 2015 tot leven gebracht.

Garfunkel & Simon, resp. Stadsschouwburg Antwerpen, 18 februari en Vorst Nationaal, 1 november. Beetje lullig om twee keer deels dezelfde songs te horen, met telkens een leemte in de zangpartijen. Desondanks twee maal indrukwekkend, dus, heren: doe het voor de songs, doe het voor het pensioen, of doe het voor ons, maar doe die laatste gezamenlijke tour, voor het niet meer kan.

Thurston Moore, Les Ateliers Claus, 17 november. De voormalige sonische jongeling doet het helemaal alleen, met een (twaalfsnarige) akoestische gitaar en vindt kampvuurmuziek opnieuw uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + zestien =