Eindejaarslijstje 2011 van Joris Vanden Broeck

The White Stripes gesplit, Monotonix idem, Amy Winehouse en Gerry Rafferty overleden, JJ Records dicht, Silo opgedoekt, R.E.M. dat ermee kapt, het drama op Pukkelpop, Sonic Youth in (huwelijks)crisis: 2011 was niet bepaald een triomfantelijk muzikaal jaar.

En toch. Ondanks al het voorgaande, verscheen de ene ferme plaat na de andere, leek het wel. ‘This is my time and I am thrilled to be alive’, klinkt het ergens in een van onderstaande albums. Je zou het nog gaan geloven ook.

  1. The Bony King Of Nowhere :: Eleonore           Mooier dan dit werd het niet. Negen luisterliedjes en een jaar vol haren die rechtop komen te staan.
  2. Danger Mouse & Daniele Luppi :: Rome           Tragiek! Glamour! En dat allemaal op een soundtrack waar je de beelden zelf bij mag kiezen. Hopelijk is dit geen oneshot, maar wordt de samenwerking, waar ook Jack White en Norah Jones bij betrokken zijn, verdergezet.
  3. The Kills :: Blood Pressures           Ondanks de uitstapjes – Dead Weather, Kate Moss – nog steeds heftig, intens en stijlvol: het meest tot de verbeelding sprekende duo sinds Bonnie & Clyde.
  4. The Beach Boys :: Smile           Het is onaf en het is, zeker in de boxset-versie, zelfs té veel. Maar de schets van een plaat is een juweeltje.
  5. PJ Harvey :: Let England Shake           Een eeuw of drie maakt PJ Harvey al muziek, maar pas met deze plaat kwam de klik, vreemd genoeg.
  6. Austra :: Feel It Break           In de sector van de elektronische klanken leek 2011 een mager jaar, of we moeten een en ander gemist hebben, ook altijd een mogelijkheid. De even ingenieuze mix van beats met opera-achtige stemmen van Austra hebben we gelukkig wel opgemerkt.
  7. R.E.M. :: Collapse Into Now           Geen tour, tot daar aan toe. Maar dan ook nog eens splitten, na het uitbrengen van de beste plaat sinds 1996? Neen, dat zijn geen manieren van R.E.M.
  8. The Black Keys :: El Camino           Ze rammelen niet meer, maar blinken des te meer uit in het afleveren van soulvolle, warme songs.
  9. Sonic Youth :: SYR9 – Simon Werner A Disparu           Een buitenbeentje, en toch ook niet: experiment en songs gaan hand in hand op deze soundtrack, die een heel sfeervol Sonic Youth laat horen.
  10. Shimmering Stars :: Violent Hearts           De kracht van glorieuze popsongs. Ook in de 21ste eeuw blijft de Spectoriaanse aanpak, mits voorzien van stevig songmateriaal, vruchten afwerpen.
  11. My Morning Jacket :: Circuital           Nog zo’n veel te late ontdekking. Het gat in de cultuur is nu wel dicht, dat in de bankrekening is weer een tik groter geworden.
  12. Oscar & The Wolf :: Imagine Mountains           Vijf liedjes amper, maar wel onmisbare werkstukjes. De meest beloftevolle band uit eigen land.
  13. Girls :: Father, Son, Holy Ghost           Het gaat er nog intenser aan toe dan op debuut Album, maar dat kan alleen maar worden toegejuicht. Schoon en pakkend. Punt.
  14. Thurston Moore :: Demolished Thoughts           Nog meer dan op voorganger Trees Outside The Academy zoekt Moore hoe ver je met een akoestische gitaar kan gaan. Het post-Sonic Youth-tijdperk zou wel eens boeiend kunnen worden.
  15. Cults :: Cults           Complexloze pop. Als inspiratie halen bij krankzinnige sektes tenminste als complexloos kan worden beschouwd. Hoe dan ook: Cults verzoent een donkere aanpak met gouden popklanken, genoeg om van een blijvertje te spreken.
  16. Smith Westerns :: Dye It Blonde           T. Rex en Mott The Hoople in een hedendaags jasje. De gitaarjongens en -meisjes durven eindelijk weer schaamtevol glamoureus uit de hoek te komen. Zolang de plateauzolen achterwege blijven, een zeer goede zaak.
  17. Black Joe Lewis & The Honeybears :: Scandalous           “Een gezonde interesse in complexloze seks is mooi meegenomen”, schreef (gp) over deze fraaie tweede elpee van Lewis, een stelling die eigenlijk op de checklist van élke goede plaat zou moeten staan.
  18. Washed Out :: Within And Without           Live een tegenvaller van jewelste, maar op plaat zo verslagend als wat: de zweverige halve kitschklanken van Washed Out, waarin het fijn verdrinken is.
  19. Still Corners :: Creatures Of An Hour           Bloedmooi, dromerig, en dan gaat het niet enkel over frontvrouw Tessa Murray, maar over de manier waarop Au Revoir Simone, Belle & Sebastian, Boards Of Canada en Beach House door elkaar worden gedraaid.
  20. Low :: C’Mon           Een schoontje, die nieuwe Low. Zo eentje voor na het vallen van de duisternis, wanneer het niet zeker lijkt of de donkerte ooit zal wegtrekken.

Was het soms zoeken naar tijd om al de platen beluisterd te krijgen, dan vertoonde de concertkalender zich grillig, dit jaar. De hoogtepunten:

Monotonix, 22 februai, Magasin 4. Muzikaal verre van hoogstaand, maar een van die bands die je live ondergaan moet hebben. Liefst in kledij die tegen een stootje kan.
Band Of Horses, 24 februari, AB. Infinite Arms was niet hun meest geïnspireerde plaat, maar op het podium zorgde Band Of Horses desondanks voor een klein wow-momentje.
Kyuss Lives! & Queens Of The Stone Age, resp. 27 maart & 3 mei, AB. Nostalgie deel 1 en 2: de Kyuss-doorstart en QOTSA dat zijn eerste plaat opnieuw opvoerde. In de jaren negentig maakten ze nogal eens muziek, meneer!
The Herfsts, 30 april, Stuk. Ze zijn nog jong. Maar hun enthousiasme zorgde voor het juiste concert op het juiste ogenblik. In de gaten houden, die nozems!
Mercury Rev, 22 mei, Koninklijk Circus. Nostalgie deel 3: Deserter’s Song is 13 jaar na zijn release nog steeds een bloedmooi en bloedstollend meesterwerkje.
Bob Dylan, 25 juni, Volkspark, Mainz. Ja, in het najaar zorgde Dylan eindelijk voor een fraai concert in het Sportpaleis, maar in dat Duits park deed hij net iets meer: groots zijn, zich laten opmerken als een gedreven performer. En enkele persoonlijke favorieten spelen, dat helpt ook natuurlijk.
The National & Arcade Fire, 2 juli, Main Square Festival: Waarom Arcade Fire niet op Rock Werchter stond, is nog altijd een groot vraagteken. In Arras bleek nochtans dat die band, in combinatie met The National, voor een magische zomeravond kan zorgen.
Grinderman, 3 juli, Rock Werchter. Wie had dat kunnen voorspellen: de verbluffende prestatie uit de AB in 2010 overtreffen in het daglicht? De volumeknop naar rechts draaien bleek de sleutel te zijn om een ingedommelde wei een genadeloze trap in het kruis te bezorgen. Voor het laatst, bleek echter ondertussen jammer genoeg.
The Japanese Popstars, 15 juli, Dour. Dat weten we dan ook weer: beats in de morgen, dag zonder zorgen.
Melvins, 30 oktober, De Kreun. Veteranen, maar nog steeds relevant, zelfs als ze gladatiorenkleding aantrekken en Russische vocalen door hun muziek strooien.
My Morning Jacket, 10 november, Trix. De ontdekking van het jaar. Het was duidelijk hoog tijd.
Girls, 15 november, Trix. Niks op aan te merken: simpelweg een van de mooiste van het jaar.

The Kills, 26 november, Koninklijk Circus. Met vier percussionisten nog net dat tikje scherper en harder dan als duo.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 14 =