Muziek uit Brazilië, daar wil een mens misschien al eens iets anders bij voorstellen dan psychedelische rock. Boogarins nam het enkele jaren terug als een persoonlijke missie om daar iets aan te doen, en heeft nu een tweede langspeler uit. Voor de volledigheid heet de plaat Manual Ou Guia Livre De Dissolução Dos Sonhos, of “handleiding of gratis gids voor de oplossing van dromen”: dat belooft!
As Plantas Que Curam (“planten die genezen” voor ons), het debuut van de Braziliaanse bende beroepstrippers, was een rommelig, rammelig klankfestijn, precies nog een beetje klam van de LSD. “Lucifernandis” en “Erre”, singles van die eerste plaat, vallen niet uit de toon in top-tiens van spannendste debuutsingles van 2013. Manual pleegt dat trucje nog eens over te doen. Met opnieuw een albumtitel die complexloos naar psychedelische toestanden knipoogt, zijn de Brazilianen met hun tweede alvast op de goede weg.
Eerst en vooral de open deur intrappen met de gemakkelijkste vergelijking: daar hebben we Tame Impala weer. Ook op het debuut klonken de Brazilianen rond jeugdvrienden Dinho Almeida (stem en gitaar) en Benke Ferraz (gitaar) als een versie van de Australische band die met instrumenten als wapens het Amazonewoud introk en er pas na jaren terug uitkwam. Of Boogarins heel bewust en uitgekiend koos voor Tame Impala’s moderne psychedelica als rode draad, valt wel te betwijfelen. Manual voelt net als As Plantas Que Curam duidelijk aan als een uiting van eigenheid, wars van al te bewuste muzikale invloeden.
Er is wel een sterk element in de muziek van Boogarins dat maakt dat de band heel zuiders overkomt, en dat is lang niet alleen de taal. Toegegeven, dat Braziliaans-Portugees taaltje helpt de zaak daarin vooruit, maar er is meer aan de hand. “Mario De Andrade/Selvagem”, bijvoorbeeld, klinkt zelfs zonder moeiteloos gedragen, bijna luie stem van Almeida als een bewogen autorit over de zonovergoten boulevards van een willekeurige zuiderse grootstad. En soms (“Benzin”) lijkt het alsof er in de stiltes tussen de twangy riffs en fuzzy reverb golven in de branding weerklinken. Dromen mag.
Of wacht: wat zei die albumtitel nu ook weer, “gratis gids voor de oplossing van dromen”? Die oplossing zal dan wel in de chemische betekenis zitten. Gelukkig weet Boogarins die chemie goed te doseren, en is er nooit té zacht en nooit té wild mee. Dat resulteert in nu eens heerlijk kronkelende muzak (instrumental “San Lorenzo”), dan weer wiegende uitbundigheid (“Sei La”). Nergens doet Manual echt raar in zijn psychedelica, zodat iedereen wel z’n dromen erin kan oplossen. Die universele vatbaarheid zorgt er voor dat Boogarins een blijver mag zijn.
Brazilië is wat in de geopolitiek een groeiland heet, en Boogarins is daar een gedroomd muzikaal uithangbord voor. De band heeft geen moment het label “wereldmuziek” of welk label dan ook opgeplakt gewild, en is op die manier een vleesgeworden drang naar vooruitgang en verandering. De tijd is rijp, klinkt het bij Almeida en Ferraz, en met Manual bevestigt Boogarins die belofte alvast: Brazilië heeft een psych-rock scene die kan concurreren op wereldniveau.
