Weinig metalbands die de laatste tijd zo’n uiteenlopende reacties uitlokken als Ghost. Van het anonieme Zweedse sextet aangevoerd door de potsierlijke antipaus Papa Emeritus werd je ofwel meteen wildenthousiast of je knapte er meteen op af. We moeten toegeven dat we eerder tot het tweede kamp behoorden, maar met deze derde plaat zou de bekering wel eens definitief ingezet kunnen zijn.
Opmerkelijk. Dat is zowat het enige waar de vele voor- en tegenstanders van Ghost het over eens zijn. De excentrieke présence van de zes Zweden was dan ook niet van de minste. Vijf muzikanten in zwarte pijen (ook wel nameless ghouls genoemd) en een zanger in een latex doodshoofdmasker, gehuld in satanistische bisschopsgewaden: daar valt moeilijk naast te kijken, zelfs in de metalwereld, die nooit vies is geweest van een groteske verkleedpartij meer of minder.
Maar wie über-blasfemische black metal of aardverschroeiende death verwachtte, kwam bedrogen uit. Ghost haalde de muzikale mosterd bij klassieke heavy metal uit de jaren 70 en 80, en focuste zich meer op melodie en songstructuur dan op riffs, groove en energie. En ook hier werden er weer kampen gemaakt. Of je vond de melodieuze retro-aanpak geweldig, of je knapte af op het gebrek aan energie en stoorde je aan de soms platte muzikale ideeën. En hoewel wij de muziek van Ghost eerder schouderophalend over ons heen lieten gaan, was dat duidelijk geen belet voor de band om een immense fanbase op te bouwen, met zelfs grote namen als Phil Anselmo en Dave Grohl als zelfverklaarde über-fans (er gaan zelfs hardnekkige geruchten dat Grohl af en toe zelf de pij van een nameless ghoul aantrekt).
Nu mogen we Phil & Dave toffe peren vinden, met die eerste twee Ghost-platen, geraken we maar niet mee. Onze nieuwsgierigheid werd wél geprikkeld toen we hoorden dat Ghost met de nieuwe plaat Meliora zich op avontuurlijker paden zou begeven, en zijn sonisch universum gevoelig zou uitbreiden. En warempel, het is nog waar ook. De nogal eendimensionale hardrock uit het verleden heeft plaats gemaakt voor scherpe, catchy spacerock met een gebalder geluid, beter uitgewerkte songs en over het algemeen ook beter spelniveau. Vooruitgeschoven single “Circe” komt binnen met een riff die staat als een huis, een knappe melodielijn en een lichtjes geweldig refrein. Met dank aan de zangprestatie van de nieuwe (intussen derde) incarnatie van Papa Emeritus.
Maar daar houdt het niet op. Heel Meliora lang bewijst Ghost dat ze de lat wel degelijk hoger kunnen leggen dan op hun voorbije twee worpen. Zo leunt de epische spacerock van opener “Spirit” qua sound wel heel erg dicht aan bij de metalopera’s van Arjen Lucassen’s Ayreon-project. Dat heeft te maken met de zwierige synths, maar evengoed met het strakke spel en de knappe melodielijnen. Hetzelfde kan gezegd worden van “From The Pinnacle To The Pit”, dat een swingende bas- en gitaarlijn combineert met een paar soberder arrangementen en het intussen onontkoombare koor. Niettemin: dijk van een nummer.
Zo staan er nog een paar knappe momenten op Meliora, zoals de sint-solo in het strak in het pak zittende “Mummy Dust”, of de vette knipoog naar Deep Purple (dat orgel!) in “Majesty”, een van de beste nummers op de plaat. Een paar keer wordt er wat gas teruggenomen, zoals in het iets minder energieke “He Is” en twee instrumentale tussenstukjes (“Spöksonat” & “Devil Church”). Geen onvergetelijke passages, maar sterk genoeg om een waardige stek op de plaat te veroveren.
Maar Ghost houdt de grote kanonnen voor op het eind. “Absolution” gaat met zijn ijzersterk arrangement, geholpen door knap gitaar- en drumwerk (Dave, ben jij dat?), en weergaloos refrein met de ruiker zwarte bloemen voor ‘song van de plaat lopen’. Slotstuk “Deus In Absentia” heeft genoeg anthemische kwaliteiten om zijn plaats als afsluiter van Meliora te rechtvaardigen, maar laat zich vooral opmerken door een werkelijk onaards mooie, huiveringwekkende koorzang die voor een wonderschoon coda van deze plaat zorgt.
We hadden het niet zien aankomen, maar met Meliora heeft Ghost zichzelf op zowat alle vlakken overtroffen. Het spelniveau is hoorbaar gestegen, de songs zijn completer en over het algemeen beter in elkaar gestoken en het geluid is aanzienlijk verrijkt. Kushandjes voor dat laatste trouwens voor producer Klas Åhlund (bekend van death metalbands als Robyn, Ke$ha en Katy Perry) en mixer Andy Wallace (bekend van.. eh.. hoe heet die plaat ook alweer?).
Eindverdict: méér dan uitstekende plaat. We zijn bekeerd, mijneer Beëlzebub. U mag ons komen halen. Liefst na de kantooruren.
