Of Monsters And Men :: Beneath The Skin

IJslanders die een prominente plek opeisen in de alternatieve muziek; ze zijn nog steeds op een hand te tellen. Nu Of Monsters And Men met Beneath The Skin bewijst meer dan een eendagsvlieg te zijn, heeft het feeërieke eiland alvast een stevige act in de rangen. Trok debuutplaat My Head Is An Animal onmiskenbaar de kaart van jeugdige indiepop met een lichte hoek af, dan valt de nadruk op album nummer twee eerder op grootste arrangementen gemaakt voor eindeloze zomerse dagen.

Spreken van een complete ommekeer gaat wat ver, maar zelfs ongetrainde oren horen moeiteloos dat de band koos voor een geluid dat consequent grootschaliger en meeslepender klinkt dan de makkelijk verteerbare popsnoepjes die je enkele jaren geleden op je bord kreeg. Of Monsters And Men kiest duidelijk voor muzikale evolutie –een gegeven dat je enkel kan bewonderen-, maar tegelijkertijd verliezen de rakkers uit Reykjavík grote delen van het speelse karakter dat hen net zo aantrekkelijk maakte. Op Beneath The Skin is er maar zelden plaats voor kalverachtig gedartel; poëtische teksten waarin het soms zoeken is naar een duidelijk refrein nemen de plek in van heerlijk meezingbare nummers en het aanstekelijke enthousiasme dat altijd zo nadrukkelijk aanwezig was, wordt vanaf het openingsnummer getransformeerd in een volwassen begeestering die net iets te aux serieux wordt genomen.

Beneath The Skin is een puike plaat, laat dat alvast duidelijk zijn; maar om het geheel ten volle te kunnen appreciëren, moet je als luisteraar bereid zijn je te laten meeslepen door nevelige muzikale sprookjes zoals “Organs” en “Black Water”, nummers waarin Nanna Bryndís Hilmarsdottír en Ragnar Þórhallsson strofe na strofe een perfect evenwicht vinden tussen het majestueuze gevoel van de IJslandse natuur en het intimistische karakter van een verhalentraditie die in Europa geen gelijke kent. Of het nu gaat om het beperkte samenspel tussen piano en cello, of de volledige harmonische samensmelting van zowat elk instrument dat de groep rijk is, het resultaat is nooit minder dan betoverend.
“Crystals”, een van de singles die Europa warm moest maken voor de komst van het album, wordt gedragen door verslavende drumsalvo’s, verrijkt met de eerder atypische lichtheid van een glockenspiel; op die manier lukt het de eilandbewoners om bepaalde alledaagse elementen uit een makkelijk herkenbaar popgamma te verbinden aan eigenaardigheden die je wel vaker vindt bij bands die grote delen van hun inspiratie putten uit folktradities. Op de koop toe worden diepzinnige regels à la ‘Falling fast to the ground/I know I’ll wither/So peel away the bark/Cause nothing grows when it’s dark’ afgewisseld met nietszeggende oohs en aahs. Of Monsters And Men probeert zo het geheel toegankelijk te houden, iets waar de groep gezien de zwaarte van het album als geheel niet volledig in slaagt.

Het grootste pijnpunt van Beneath The Skin is het eenvoudige feit dat individuele pareltjes opgeslokt worden door het gewicht van de plaat. Een aantal nummers waarbij je met gesloten ogen haast de wind door je haren kan voelen is een ding, maar een volledig album waar je enkel van kan genieten door elf keer het uiterste van je aandachtsboog te vragen, gaat net wat te ver. Het gevolg? Minimalistische juweeltjes of zorgvuldig opgebouwde harmonieën aan het einde van het album worden zo onverantwoord laat ontdekt, en dat terwijl het begin van de plaat na een aantal luisterbeurten al snel soezerig aanvoelt. Geen onverdeeld succes; wel een degelijke plaat die je keer op keer weer even in de ban houdt.

Of Monsters And Men concerteert op 15/11 in Vorst Nationaal. Er zijn nog tickets beschikbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × drie =