Strand Of Oaks :: AB Club, 28 mei 2015

Met HEAL zette Strand Of Oaks vorig jaar de eerste stappen richting een grootser geluid dat onvermijdelijk meer mensen zou aanspreken. Het zou de groepsleden dan ook worst wezen dat ze nog steeds in het kleinste zaaltje van de AB stonden.

Spilfiguur van de band Timothy Showalter – of Tim, zoals hij zichzelf voorstelde – was zichtbaar gelukkig dat hij voor een uitverkochte AB Club mocht spelen: hij verklaarde het publiek meermaals de liefde en benadrukte verschillende keren hoe belangrijk zijn fans voor hem zijn. “You saved me,” liet hij zich ergens in het midden van zijn set ontvallen. Zoveel knuffelgehalte hadden we niet verwacht van iemand die er zo rock ’n roll uitziet: lang haar, woeste baard, T-shirt zonder mouwen dat de tattoos op zijn armen onthulde. Nu ja, echt verbazend was die ambiguïteit nu ook weer niet. Ook op het vorig jaar uitgebrachte HEAL klonk Strand Of Oaks al redelijk warm en mild, terwijl de gitaren bij momenten toch stevig aan het razen sloegen.

En dat was vanavond niet anders. De synthesizers werden thuisgelaten, maar dankzij een veelvoud aan effectpedalen zetten Showalter en de zijnen toch een lekker vol geluid neer dat niet vies was van wat psychedelische sfeerschepping. Bijna elk nummer werd overspoeld door gitaarsolo’s die – behalve tijdens “Goshen ‘97” – niet altijd even Dinosaur Jr-waardig klonken: soms is instrumentaal geneuzel de oplossing als de ideeën op zijn en men gewoon de minuten wil volmaken. Gelukkig is het materiaal van HEAL sterk genoeg om de echte songs te laten triomferen en dat bewees een vurige versie van de titeltrack meteen. Ook “For Me” en het Springsteen-achtige “Shut In” werden iets later met veel enthousiasme uitgerold, waarbij vooral dat laatste nummer een net niet overweldigende finale meekreeg. “Thanks for making me sound loud and awesome,” zei Showalter minzaam tegen zijn bandgenoten, waarna hij al zijn pijlen weer op het publiek richtte en opnieuw een dijk van een gitaarsong ontketende.

In het midden van de avond laste Showalter een rustmoment in, waarbij de andere muzikanten even pauze namen en “Diamond Drill” en “Two Kids” (uit respectievelijk Dark Shores en Leave Ruin) een nieuw jasje meekregen dat Engelstaligen maar wat graag met de term “electrifying” zouden beschrijven. Niet alleen omdat de oorspronkelijk akoestische soberheid van die tracks naar een warm versterkt geluid vertaald werd, maar ook omdat Showalters vertederende “I want to have long days with you/I won’t complain when the crickets get loud” deze keer recht naar het hart ging. Zo bewees hij ook op zijn eentje zijn mannetje te kunnen staan, al ging hij vocaal toch stevig de mist in tijdens de eerste strofe van “Same Emotions”. Gelukkig vielen de andere bandleden weer in, waarna Showalter het rechte pad terugvond. Een zeldzame misser in een voor de rest technisch sterke vertolking, die waarschijnlijk te wijten was aan het feit dat hij zichzelf niet goed kon horen. Maar, zoals hij er ons ook zelf aan herinnerde, rock ’n roll mag niet te perfect zijn: er mogen best wat bloed, zweet en tranen aan te pas komen.

Al is dat misschien een anomalie voor de toegankelijke folkrock van Strand Of Oaks: natuurlijk was het euforische van My Morning Jacket nooit ver weg, en klinken deze jongens bijwijlen als een The War On Drugs dat wél geleerd heeft om lol te trappen, maar woest en rechtdoorzee gitaargeweld lijkt toch niet aan hen besteed. Niet dat dat echt hoeft: zo vormde de klagende psychedelica van “JM” – een zeven minuten lange ode aan de te vroeg overleden Jason Molina van Songs: Ohia – het bescheiden hoogtepunt van HEAL en fungeerde het nummer vanavond als

getormenteerde afsluiter. Showalter mag de volumeknop dan wat opengedraaid hebben, maar uiteindelijk bewees hij toch op zijn best te zijn wanneer hij zijn peperkoeken hart laat spreken.

Toen Strand Of Oaks zich ten slotte, bij wijze van bisnummer, aan een energiek “Alex Chilton” van The Replacements waagde, was dat niet meer dan een leuke bonus. Achter de façade van ruige rock waren het toch vooral de verstilde momenten die het meest konden beklijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =