Wie de trailer zag van Chopin, Chopin! kon een beetje inschatten dat de makers besloten hadden te gaan voor de ‘rockster klassieke muzikant’ aanpak die in de laatste twee decennia van de vorige eeuw populair was. Ongeveer gelijktijdig waren er indertijd de Oostenrijkse hit Rock Me Amadeus van Falco die in de 12 inch maxi-versie zelfs kwam met een heus parlando, en de overschatte Oscarwinnende film Amadeus van Milos Forman waarin Wolfgang Amadeus Mozart als een verwend kind zich in aristocratische kringen wentelde. Begin de jaren negentiennegentig werd die insteek dan nog eens dunnetjes overgedaan in Immortal Beloved met Gary Oldman als Ludwig Von Beethoven.
Al die werken erkennen op een bepaalde manier dat wat we nu klassieke muziek noemen ook in een mercantiele omgeving gemaakt werd en gespeeld voor een veelal frivool publiek, dat vaak geen kaas gegeten had van enige muzikale kennis, maar dat wil nog niet zeggen dat het dergelijke films vrijstelt van de onhebbelijkheden van de geijkte artistieke biografie. Ze waren immers evengoed meer geïnteresseerd in een opsomming van dramatische biografische feitjes dan in het vinden van een manier om kunst uit het ene medium naar het andere om te zetten (iets waar Agnieszka Hollands nakende film over Franz Kafka bijvoorbeeld wel in slaagt).
Niet zo dus voor Chopin, Chopin! dat zich echt helemaal inschrijft in de traditie en stijl van Amadeus en Frédéric Chopin opvoert als een wat verwaande, grapjes makende en feestende bon vivant die graag vertoeft in vrouwelijk gezelschap en door iedereen blijkbaar “Chopin, Chopin!” wordt nageroepen op straat. Nu is er uiteraard niks mis mee om de componist te tonen als een kind van zijn tijd, en het is bekend dat Chopin een turbulent leven leidde in Parijs tijdens de laatste periode van zijn leven voordat hij aan tuberculose overleed, maar het is echt wel het enige waar de film interesse in heeft. De muziek? Die is naar goede gewoonte bijkomstig en dient als achtergrond en opsmuk bij het verhaaltje. Heel veel push-in shots die het publiek tonen tijdens opulente concerten (en alweer die ergerlijke blauw-grijze tint en die vlakke belichting die recente Europese arthouse-producties maar blijven teisteren), maar enig inzicht in het werk of de creativiteit van Chopin krijgen we echt niet. Blijkbaar is het voldoende een fragmentje te laten horen van een tiental seconden pianospel en dan iemand te laten verklaren hoe geweldig het allemaal was. Stel u immers voor dat we als kijker echt
zouden deelgenoot worden van het oeuvre waarvoor het hoofdpersonage herinnerd wordt en dat ook een waardig onderwerp voor een film is. Dat zou echt wel te veel gevraagd zijn. In plaats daarvan krijgen we symptomatische scènes zoals die waarin de muzikant in montage getoond wordt terwijl hij afwisselend componeert en gefrustreerd is, om vervolgend door een raam een stel blote borsten te zien en plots blijkbaar inspiratie genoeg heeft om vredig muziek te creëren … hoe boeiend om naar te kijken. “Ik leef niet als ik niet kan spelen”, kreunt Chopin op een bepaald moment. Jammer dat daar in de film niet veel van te merken valt.
