Geen popgroep waar talent en bedeesdheid zo een vreemd huwelijk vormen als bij The xx. Jamie Smith, producer en brein van het trio, is zonder twijfel nog het meest gesloten van de drie. Vooraleer hij met zijn kompanen de studio induikt voor een derde plaat, wilde hij zich toch even laten horen, in de vorm van een prachtige soloplaat.
“Het is niet zozeer verlegenheid, maar eerder interesse in anderen”, zo verklaarde Jamie’s manager Caius Pawson die schuchterheid onlangs nog. Daar valt zeker wat voor te zeggen. Net zoals Jamie zich tijdens optredens van The xx veilig achter zijn apparatuur wegstopt achteraan het podium, houdt hij zich ook tijdens interviews graag observerend op de achtergrond. Het woord laat hij liever aan zijn twee boezemvrienden Romy en Oliver Sim, waar hij mee opgroeide en waarmee hij als The xx een van de vreemdste succesverhalen in de recente popgeschiedenis schrijft. Romy en Oliver Sim zijn te horen op drie nummers van In Colour. “Loud Places”, dat al enkele weken meedraait op de radio, is er een van. “I go to loud places to search for someone to be quiet with, who will take me home”, zingt Romy, en omschrijft zo misschien nog het best de teneur van dit album.
In Colour is, net als Jamie zelf, geen plaat die meteen alle aandacht opeist. In tegenstelling tot die van andere producers als Kanye West of Pharrell Williams, is deze soloplaat geen rondje spierballen rollen. Jamie werkte in het verleden al met Alicia Keys, Drake en Rihanna, en had dus makkelijk een waslijst aan beroemdheden kunnen rekruteren. Maar daar gaat het hem niet om. Naast Romy en Oliver Sim zijn de enige gasten de rappers Young Thug en Popcaan, die Jamie samenbrengt op de Carribische dancehallpop van “I Know There’s Gonna Be Good Times”. Dit is een atypisch Jamie xx-nummer, waarop de Brit laat horen dat geen enkel genre hem te min of te moeilijk is.
De Britse ravescene, en het gemis van zichzelf te kunnen verliezen in een dansende menigte, ligt aan de basis van dit album. Het succes van The xx, dat gepaard ging met veel toeren, rukte Jamie als tiener weg van de Londonse clubs als Plastic People, waar Four Tet en Caribou week na week instonden voor boeiende DJ-sets. Jamie keerde terug naar de oorsprong van die raves, en putte inspiratie uit het dancegeluid van begin de jaren negentig. Documentaires, waaruit hij vanaf opener “Gosh” gretig flarden plukt en rondstrooit, hielpen hem hierbij. Met restanten grime, garage, rave en jungle trok hij In Colour op .
De syntharpeggio aan het begin van “Stranger In A Room” leent zich bijvoorbeeld perfect tot een beukende trancetrack. Maar Jamie verstaat de kracht van het doseren en van de onthouding als geen ander. Hij houdt het nummer beatloos, en imponeert met een in melancholie gedrenkte gitaar en de stem van Oliver Sim. Muzikaal vertoont In Colour zeker en vast raakvlakken met The xx, al klinkt het geheel toch een pak kleurrijker. Jamie ontpopt zich als keizer van de goede smaak: ongehoord hoe hij de steeldrums van “Obvs” tegelijk euforisch en melancholisch laat klinken.
Met dit puike album zal de aandacht voor deze introverte virtuoos er niet op verminderen. Jamie xx zal nog meer dan vroeger doodgeknuffeld worden als chouchou van de elektronische scène. Net als zijn oude schoolvriend Burial. Dat is trouwens de enige die Jamie kan bijbenen als het gaat om het volleerd versmelten van weemoed en extase.
