LES NUITS 15: Aurora :: 15 mei 2015, Botanique

Op het ontdekkingsfestijn dat Eurosonic is, stak de Noorse Aurora er dit jaar met kop en schouders bovenuit. Amper 18, en met de looks van een frêle poppetje met stripfiguurtjeshaar, maar ook gezegend met een klok van een stem, pakte ze moeiteloos een van de grotere zalen in. Op Les Nuits speelt ze niet als hoofdact, maar het mag niet verbazen dat ze ook hier toch weer als winnaar van de avond naar huis gaat.

Zij en haar band staan er immers vanaf de eerste seconde, terwijl ze in het halfduister met de nodige zin voor drama “I feel the light for the very first time” zingt: hoe schattig ze er ook uitziet, we zouden niet in haar hoofd durven kijken — zie ook het huiveringwekkend mooie, akoestische “Murder Song”, waarin het pistool tegen haar slaap maar al te realistisch lijkt. Aurora is er dan ook het meisje niet naar om zich in te houden op het podium; met grote ogen en de gebaren van een lichtjes verwarde doventolk zet ze haar nummers kracht bij. Als een soort quirky achternichtje van Lykke Li en Florence vertelt ze zo verhalen van doodslag, verdrinking en allerhande varianten op weglopen en verdwijnen.

De nogal onflatteuze creaties waarin ze dat doet, worden naar verluidt door haar zus gefabriceerd. Het is nog niet helemaal duidelijk of die haar jongere zusje de duvel wil aandoen met de meest onmogelijke gewaden, maar het publiek is hoorbaar tevreden wanneer ze zich alvast van één moeilijke laag ontdoet. “Yes, I am a girl”, is het charmante antwoord op het gejoel. En wat voor één: met het trio dat volgt, haalt Aurora al haar paradepaardjes van stal. Het langzaam openbloeiende refrein van “Runaway”, dat uitmondt in een grootse finale, de tintelende elektronica van “Under Stars” — live zó veel sterker dan de iets te clean geproducete singleversie — en het drama met een gothic tintje van “Running With The Wolves”: allemaal razend knappe songs waarvan je haast niet kan geloven dat ze uit de pen van zo’n jong meisje komen.

Het lijdt geen twijfel dat Aurora gegroeid is — al blijven haar ongemakkelijke handgebaartjes nog steeds opduiken in elk nummer — maar af en toe lijken de stappen die ze sinds begin dit jaar gezet heeft nogal de verkeerde richting uit te gaan. Neem “Warrior”, dat ze voor de tweede keer live speelt: er wordt een doosje bombast open getrokken, en moest iemand ons wijsmaken dat dit de Noorse inzending voor Eurosong 2015 is, we zouden het maar al te graag geloven. Ook “Little Boy In The Grass” mikt iets te gretig op grootste-gemene-delerradio — het helpt ook niet dat haar stem plots herinneringen aan The Cranberries oproept — en dan is er nog dat voorlopig titelloze nummer waar dat gothicsausje van daarnet alle nuance verzuipt.

Na alle op tafel gesmeten gevoelens rondt Aurora alsnog af met een nieuw nummer dat geschreven lijkt te zijn als toekomstige zomerhit: meer uptempo, met een vrolijk refrein, over de liefde, wat haar zelfs aanzet tot een aandoenlijk huppeldansje over het podium. Het is dus enigszins bang afwachten wat haar album zal brengen: zal Aurora sterk genoeg in haar schoenen staan om haar bevreemdende eigenheid te bewaren, of is ze nu al in de greep van een major label dat haar niet al te subtiel het slechte pad opstuurt? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − 9 =