LES NUITS 15: Twerps + Jessica93 :: 13 mei 2015, Botanique

Dat Les Nuits Botanique een bont allegaartje aan genres en artiesten presenteert, zou geen nieuws meer mogen zijn. Af en toe worden er ook binnen één zaal op zijn zachtst gezegd bijzondere combinaties gemaakt, zo ook vanavond in een goedgevulde Rotonde.

Om te beginnen is er immers het lievig rammelende Australische Twerps, dat met “Back To You” een bescheiden radiohitje te pakken heeft — nà acht uur ‘s avonds, althans, en waarschijnlijk niet op Q Music. Het goedgeluimde popnummertje van de drie heren en een dame zorgde bij ons al na één keer voor instant verliefdheid, en Range Anxiety, het bijbehorende album, blijkt eveneens te grossieren in sympathieke nineties indie.

Teleurstelling van de avond: geen “Back To You” op de setlist, en ook niet de vrolijkheid van “Stranger”, helaas. Gelukkig is daar wel het sterk aan Pavement schatplichtige “I Don’t Mind” in het begin van de set; een tijdssprong in klank én beeld — de witte, vormeloze jeans van frontman Martin Frawley zagen we waarschijnlijk de laatste keer in Seinfeld. “Simple Feelings” is in al zijn eenvoud — die titel was een weggever — nog zo’n toppertje, al was het maar voor het hemels rinkelende gitaarspel van Julia MacFarlane, die in het dreinerige “Adrenaline” ook voor net-wel-net-niet-valse zang mag zorgen.

Voor elk “Simple Feelings” is er echter ook een “Raft”, waarin de band maar wat lijkt aan te modderen, de binnensmondse zang van Frawley helemaal verloren gaat in het geluid van gitaar en drums, en het slakkentempo begint tegen te steken. Op zulke momenten valt er niet naast te luisteren dat het Twerps nog vaak aan sterke songs ontbreekt. Daar kunnen zelfs de charmantste gitaarriedels niet tegen op, en hoewel onze crush op deze band nog lang niet over is, mogen ze daar gerust dus nog wat meer werk van maken. En breng volgende keer de hitjes toch maar mee, jongens, dat is beter voor iedereen.

Waarna de lichten uitgaan, en alle liflafjes de zaal worden uitgeblazen onder het motto “Fuck A Place To Bury Strangers”. Waar die groep vier man nodig heeft, kan Geoffroy Laporte het onder het op een slechte Tinderdate lijkende pseudoniem Jessica93 wel op zijn eentje. Met niet meer dan afwisselend gitaar of bas, een set pedalen, een loopstation en de drumcomputer die The Cure voor Pornography gebruikte uit de kringloopwinkel meegegrist, creëert deze Fransman een eenmansgeluidsmuur waar het met ontzag tegenaan staren is. Zonder veel omhaal — laat staan bindteksten — beukt zijn machine door.

Het is een rauw, visceraal geluid dat weinig tegenspraak duldt. Wie niet overtuigt wordt, druipt af, en je ziet de zaal dan lichtjes leegdruppelen. Overblijvers laten zich echter met graagte hypnotiseren door de olifantenparade die het voorlaatste nummer is (sorry, aan titels ontleden was echt geen beginnen aan). Jessica93 staat straks op Dour, en mocht u toevallig zin hebben in een portie soloshoegaze, dan hebben we bij deze een tip voor u.

Twerps en Jessica93; het is een she said/he said-duo dat een sterk koppel nodig heeft om te overleven. Maar hé, zo zijn uw recensenten immer — vraag maar aan (mvm) en (pn). Les Nuits weet de meest uiteenlopende smaken te verzoenen, zo is maar weer eens bewezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 2 =