Adrian Crowley :: 5 februari 2015, AB Club

Adrian Crowley kwam naar de AB Club om er zijn laatste album Some Blue Morning voor te stellen, maar op de setlist stonden meer oudere dan nieuwe nummers. Het publiek liet het alvast niet aan zijn hart komen, de zaal bleef aangenaam gevuld. De mond-tot-mond-reclame begint duidelijk te werken.

Voorprogramma Katie Kim stond aanvankelijk onwennig op het podium. Deze Ierse jongedame zingt mee op Crowleys recentste worp, en reist nu met hem door Europa, samen met hun overvolle koffers aan cd’s en vinylplaten. En dat leidt al eens tot een grappige situatie, zo bleek achteraf. Katie Kim is best een verrassende verschijning: muzikaal zijn haar liedjes meestal sinister en donker, maar haar engelachtige stem is de perfecte tegenhanger daarvoor. En met behulp van haar loop station brengt ze heel wat sfeer in haar set. Publiek opgewarmd, missie volbracht.

Adrian Crowley is een meesterverteller, hij slaagt er gegarandeerd in om de meest bizarre situaties in een grappige tekst te gieten. In het begin kwam hij enigszins onwennig en zenuwachtig over, het gefriemel aan gitaar, effectenpedaal of laptop werkte zelfs op de gemoedstoestand van het publiek. En ook al kwam Crowleys bariton perfect tot zijn recht in “Fortune Teller Song”, dat publiek bleef afwachtend. Nu is de Ierse singer-songwriter niet echt een spring in ‘t veld, maar enige interactie met het publiek is hem niet echt vreemd. Daarom was het merkwaardig dat het optreden nogal traag op gang kwam. Gelukkig warmde hij vlug op, en tijdens het zingen en spelen kroop hij steeds verder weg in zijn performance. Zoals bij “Juliet I’m in Flames”: ‘Carrying dangerous cargo, steer well clear of me, Juliet I’m in Flames” klonk net dreigend genoeg.

Om een optreden niet al te zwaarmoedig te maken vertelt Adrian Crowley al eens een grappige anekdote. Zoals die keer toen hij, gewapend met 2 gitaren en een koffer, in Deventer ongewenst veel aandacht trok, zelfs van de politie. Uit die ervaring kwam “Trouble”. Wie niet lacht bij “The only trouble you get around here, is when wet leafs stick to the railwaytracks'”, komt van een andere planeet. Ook het verhaal van de agressieve ekster geeft “The Magpie” dat extra laagje, wat je op plaat niet terugvindt. En “At the Starlight Hotel” heeft zelfs geen introductie nodig, zo pakkend is die tekst. De loepzuiver gezongen achtergrondkoortjes van Katie Kim, met bijbehorend kippenvel, kregen we er gratis bij.

Het optreden kwam redelijk abrupt tot zijn einde, het had gerust nog wat langer mogen duren. Want eens je in het universum van Adrian Crowley zit, wil je er niet weg. Hij is een meester in het scheppen van grappige, cynische of bevreemdende situaties. “And it will be wild and amazing” zingt hij ergens in “Some Blue Morning”. Dat laatste was het zeker. Hou die concertagenda’s in de gaten, want binnen enkele maanden komt Crowley terug.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + negentien =