Aan een liveshow van The Blind Shake zal je ongetwijfeld een stijve nek – en hoogstwaarschijnlijk een paar blauwe plekken – overhouden, maar beginnen we dankzij Breakfast Of Failures ook headbangende moshpits in huis?
Niet elk nummer doet de aarde beven, maar over het algemeen bulkt Breakfast Of Failures zo hard van testosteronpunk dat gladde veertienjarigen na een avondje luisteren zullen opstaan met stoppels. Na een korte verwarring en daarop volgende trots tijdens het tandenpoetsen voor de spiegel, keert de onwetende puber terug naar een moment van verwarring: wat opzoekwerk toont immers aan dat zijn nieuwe idolen geen jonge rockers zijn, maar kalende – of op zijn minst grijzende – mannen.
Met een enthousiasme dat doet denken aan prille punkers smijten deze gasten zich zo hard dat je zou verwachten dat ze op deze leeftijd geen stem meer zouden hebben. Niets is minder waar. Breakfast Of Failures is luider en lawaaieriger dan alle vijf albums die The Blind Shake tot nu toe heeft uitgebracht. De klank is ruiziger en de bassen dieper, maar blijft qua strakheid dicht aanleunen bij de progressieve postpunk van Shellac, die hen ongetwijfeld heeft geïnspireerd. De schreeuwerige riffs en snelle bassen worden verder bijgestaan door knarsende gitaaraccentjes die wel van James Chance & The Contortions of Lounge Lizards afkomstig lijken.
“Old Lake” en “Parachute” scheuren de plaat open met snelheid en distortion, vooraleer we in de stonergroove van “Dots In The Fog” terechtkomen: misschien wel een van de simpelste nummers van heel de plaat, maar diepe complexiteit of snelheid zijn dan ook niet nodig om je volledig weg te blazen. Een andere hoogvlieger is “Pollen”: dankzij de heerlijke effecten lijkt het of er talloze gitaren rond je zwermen voor je weer in een harde punksong terechtkomt. Schreeuw mee tot je weer wordt onderbroken door een vlaagje noisey solowerk en herhaal dit een paar keer tot je merkt dat er nauwelijks twee minuten voorbij zijn. Meer tijd heeft echte punk niet nodig.
Breakfast Of Failures is geen gezellige ochtendplaat, zo is onderhand wel duidelijk. Integendeel moet hij zo luid worden beluisterd dat je je kan voorstellen dat de groep voor je op een groezelig podium staat, dat de bassen moeten worden gevoeld;gitaren moeten je uit evenwicht kunnen brengen vooraleer de harde drums je weer houvast geven.
The Blind Shake maakt geen muziek voor de massa, maar de paar gelukkige luisteraars – een aantal dat volgens LastFM onder de 2000 ligt – zullen willens nillens meedoen aan de modetrends van 2015.Baarden zijn weer helemaal hip.
