Alsof Secret Chiefs 3 op zich nog niet eclectisch genoeg was, splitste opperhoofd Trey Spruance (Mr. Bungle, heel even in Faith No More, ook vaak aan de zijde van John Zorn te vinden) enkele jaren geleden de band op in een aantal zogenaamde satellietbands die deelaspecten van het moederschip zouden uitdiepen. Daarvan is Ishraqiyun wellicht de band die het dichtst bij de oorspronkelijke klanken van het collectief ligt.
Ishraqiyun is Arabisch en betekent zoveel als “illuministen”, oftewel mensen die een uitzonderlijke spirituele verlichting hebben bereikt. Als spirituele verlichting bestaat in het verkrijgen van een haast onmenselijke technische bagage en muzikale breeddenkendheid, dan is de naam zeker aan de orde: oosterse toonaarden, ritmes die de dominantie van de vierkwartsmaat volledig negeren en occultistische sferen wedijveren hier in een geheel dat naar goede Secret Chiefs-normen volledig oncategoriseerbaar blijft. Of kent u misschien nog veel andere bands die wel eens een Afghaanse traditional (de lekker groovende afsluiter “Saptarshi”) coveren? Of bands die hun plaat noemen naar een theologisch concept waarmee de samenhang binnen de christelijke drie-eenheid wordt geconceptualiseerd?
Perichoresis is de eerste volwaardige plaat van Ishraqiyyun, maar verzamelt voor het grootste deel materiaal dat fans van Secret Chiefs 3 ondertussen goed kennen. Het knallende openingsduo “The 15” en “The 7” vormt zo bijvoorbeeld al jaren een ankerpunt in de setlists van het collectief. Deze eerste studioversies moeten in geen geval onderdoen voor hun live tegenhangers, al speelt de band live al zodanig strak dat het verschil eerder subtiel is. Vooral “The 7” is een vurig festijn dat het beste van de werelden van math rock en Arabische klassieke muziek in zich verenigt.
Al wordt er ook wel wat exclusief materiaal aangereikt op deze plaat, waarbij vooral de zestien minuten aanhoudende geluidstrip van de titeltrack in het oog springt. Zijn de songstructuren in de meeste andere composities van Ishraqiyun nog min of meer ontwarbaar met duidelijk afgemeten afwisselingen tussen bepaalde melodische en ritmische thema’s, dan gaat “Perichoresis” daar tegenin met een ronduit labyrintische structuur, waarin haperende, verschuivende ritmes zich om haast ondefinieerbare klankgehelen (melodieën durven we het nauwelijks noemen) wikkelen.
Harmonisch ademt de titeltrack een sfeer uit die verwant lijkt aan Indonesische gamelanmuziek, het ritmisch getouwtrek van de verschillende muzikanten heeft ook wel wat weg van hoe bijvoorbeeld Meshuggah dat in de metalmuziek doet, en regelmatig knalt de drum plots in opzwepende patronen die naar Afrikaanse percussie neigen, maar de combinatie van dat alles is vooral een volledig eigen beest. Het is een ietwat onverwacht klankterritorium, zelfs voor wie het vleesgeworden eclecticisme van Trey Spruance ondertussen gewend is, maar toont vooral aan dat Secret Chiefs 3, ondanks een ondertussen welbekend basisidioom, daar nog steeds ruim voorbij denkt.
Op die manier biedt Perichoresis een mooi evenwicht tussen oud en nieuw, met zowel materiaal dat al lang zat te wachten op de studiobehandeling, als spul dat de horizonten van zowel deze satellietband als die van het overkoepelende collectief verbreden. Een echt samenhangend geheel is het daardoor misschien nog niet en voor de hand liggend gerief is het allerminst, maar kwalitatief hoogstaand is het zonder meer.
