De alziende driehoek van Sacred Bones Records siert alweer een albumhoes van groepsleden van The Men, al spelen ze deze keer onder de naam Dream Police. Heilige botten of niet: deze plaat vraagt om enkele punten van kritiek.
Van noiserock tot kampvuurfolk, Mark Perro en Nick Chiericozzi gaan met The Men elke stijl aan. De groep uit Brooklyn heeft sinds zijn debuut in 2009 nog zes andere albums uitgebracht en twee split cassettes. Dankzij het meer toegankelijke Open Your Heart uit 2012 kregen ze er steeds meer fans bij, die tot dan toe afgeschrikt waren door de sterk aanwezige invloeden van noiserock. Vorig jaar bracht de groep zelfs een volledig noiseloze folk noirplaat uit, Campfire Songs. Toch zijn er nog ideeën die Perro en Chiericozzi niet kwijt konden in The Men. Daarom stichtten ze na een lange jamsessie hun zijproject met een naam die allerlei variaties op eighties powerpop doet verwachten: Dream Police. De jaren ’80 lijken in Hypnotized inderdaad niet veraf door de alomtegenwoordige drumcomputer, maar toch zouden we Perro en Chiericozzi niet snel vergelijken met Cheap Trick.
“Hypnotized” is titeltrack, opener, hitsingle en meteen ook een van de beste nummers van het album. Hoewel we niet luisteren naar een bombastische thuismatch van Moon Duo, kind aan huis bij Sacred Bones, horen we wel een vergelijkbaar spel met simpele riffs van fuzzy gitaren, synth en drumcomputer. Ook opvolger “My Mama’s Dead” voert een soortgelijke groove op. Het album lijkt af te stevenen op een geheel van psychedelische krautrock voortgestuwd door een onvermoeibare Roland TR-707, een legendarische drumcomputer uit 1984. Dream Police roept deze beats echter snel een halt toe en vervolgt met trage folkblues in “Iris”. Naast afsluiter “Sandy” is dit het enige nummer zonder drum: een afwezigheid die op deze posities binnen het album meer dan welkom is.
Er zijn nog enkele andere nummers die uit de patrouilleboot vallen, maar nooit zo opvallend. We worden telkens weer teruggevoerd naar de jaren ’80 en wel het sterkste door de arrangementen in “Pouring Rain”: een scherpe drumcomputer, veel chorus en synthesizers die lijden aan een licht stroomtekort . Cheap Trick blijft echter nog ver weg. Het zijn eerder invloeden van The Cure en enkele referenties aan DEVO en The Fall die overeind blijven op Hypnotized.
Het enige nummer dat geen eightiespropaganda blijkt is “John”. Voor de gelegenheid gebruikt Dream Police dan ook eens geen TR-707, maar een echt drumstel. De tot hiertoe constant aanwezige synths verdwijnen meer naar de achtergrond en een Jon Spenceriaanse bluesriff draagt het nummer tot voorbij de vier minuten. Voor dit nummer is dat — net zoals voor de andere door jams geïnspireerde tweenoters — net iets te lang. Hier faalt Dream Police waar Jon Spencer zo sterk was: het inperken van jams die een eeuwigheid zouden kunnen duren tot een korte maar sterke mokerslag van bluespower. Die kracht vinden we niet terug in “John”.
Eclectische albums zijn niet noodzakelijk problematisch, maar de overschotjes van The Men worden op Hypnotized niet enkel ongeordend gebundeld, ze blijven ook onafgewerkt. Abrupte eindes en willekeurige songstructuren trekken hier en daar meer de aandacht dan de sfeervolle nostalgie die aan de kern van dit album ligt.
Al bij al is Hypnotized genietbaar en kan de plaat voor The Men-fans naast folkalbum Campfire Songs een leuke toevoeging zijn aan een collectie albums gemaakt door Perro en Chiericozzi. Als de mannen aan deze hoge snelheid blijven schrijven, zal die collectie immers snel enkele zolderkamers in beslag nemen.
