Marianne Faithfull :: Give My Love To London

Na een carrière van vijftig jaar zou ze meer dan verdiend op haar lauweren kunnen rusten of de ene lucratieve greatest hits-tour na de andere kunnen afwerken zonder nog relevante nieuwe muziek uit te brengen. Lord knows dat haar bekendste ex, ene M.J., er al decennia mee wegkomt. Maar in plaats daarvan levert Marianne Faithfull met Give My Love To London een vitale en doorleefde plaat af.

Toegegeven, Faithfull laat zich daarvoor door veel bijzonder schoon volk bijstaan: onder andere Nick Cave, Steve Earle, Roger Waters, Anna Calvi, Tom McRae en “the wicked mister” Ed Harcourt (aldus Faithfull zelf) leverden de songs; Bad Seed Warren Ellis, Portishead-gitarist Adrian Utley en ook weer Ed Harcourt zijn de muzikale steunpilaren van dienst en achter de knoppen nam Flood plaats.

Met zoveel verschillende songleveranciers hoeft het niet te verwonderen dat Give My Love To London een erg gevarieerde plaat is geworden. Te meer omdat in elke song de signatuur van de songschrijver blijft doorklinken. Zo is “Late Victorian Holocaust” een vintage Nick Cave-ballad (met dank aan Ed Harcourt die op piano een overtuigende Nick Cave-impersonatie neerzet). “Love More Or Less” had dan weer niet misstaan op “Just Like Blood” van Tom McRae. Net zo zeer als “Falling Back” in al zijn theatraliteit een outtake van het debuut van Anna Calvi zou kunnen zijn.

Maar hoe zeer de hand van de schrijvers ook doorklinkt in sommige songs, Faithfull laat op geen enkel moment toe dat ze op haar eigen plaat in de schaduw wordt gesteld. Is het misschien daarom dat Anna Calvi aan “Falling Back” wel backing vocals mocht toevoegen, maar geen gitaar? Dat wordt overgelaten aan Adrian Utley die zich daarbij een vakkundig sessiemuzikant toont, maar geen gensters slaat. Wie die gensters wil zien moet op Youtube de sessie bij Jools Holland opzoeken waar Calvi wel haar gitaar mocht omgorden.

Als Give My Love To London ten allen tijde de plaat van Faithfull blijft dan is dat niet omdat ze de vleugels van haar gastmuzikanten kortwiekt, maar omdat alles wordt opgebouwd rond en afgestemd op haar unieke stemgeluid. Want net zoals de gebreken in haar stem niet worden toegedekt, wordt er ook muzikaal niks gecamoufleerd. Alles klinkt even grofkorrelig als haar stem. Die stem is met de jaren steeds meer gaan kraken — de sigarettenrook die haar op de hoes omhult is daar allicht niet vreemd aan — en haar bereik is er alleen maar minder op geworden.

Maar wat Faithfull mist in bereik compenseert ze ruimschoots met haar présence en overtuigingskracht. In een ronduit verwoestend “Mother Wolf” — het absolute hoogtepunt van de plaat — stijgt haar wanhoop en verontwaardiging langzaam maar zeker naar een kookpunt totdat ze haar tekst niet langer zingt, maar uitspuwt: “You people kill only for pleasure/You have no need and yet/You cannot seem to stop/You murder each other for enjoyment only/And with absurd, abstract excuses/My god, how you dis-GUST ME!”. De bron van haar walging benoemt ze nooit en op die manier geeft ze in haar vaagheid iedereen de vrijheid om die zelf in te vullen. Eenzelfde ambiguïteit duikt ook op in “Falling Back”. Wat aanvankelijk gewoon een persoonlijke song over de liefde en zelfaanvaarding lijkt te zijn, krijgt een veel bredere lading dankzij een regel als “Too many hearts have never seen love’s face”.

Ook als Faithfull in “Sparrows Will Sing” een tekst van Roger Waters anders brengt, slaagt ze erin om de woorden op papier een extra betekenis te geven. In “Sparrows Will Sing” herneemt Waters het beeld dat hij eerder al in “The Thin Ice” uit The Wall gebruikte, dat van een kind dat doorheen het ijs breekt en daarachter de waarheid over het leven ontdekt: “A child breaks the ice and peers into the hidden depths/And tries to decipher the whole of this unholly mess/Well, I have no doubt he’ll figure it out someday”. In handen van Waters zelf zou die tekst belerend en kil zijn overgekomen, maar Faithfull slaagt erin om er moederlijke bezorgdheid in te leggen.

Met Give My Love To London legt Faithfull geen foutloos parcours af. Zo heeft “The Price Of Love” vooral de verdienste omdat het op het juiste moment het tempo van de plaat terug opkrikt en had ze haar gasten hier en daar net iets meer ruimte moeten geven. Maar desondanks bewijst Faithfull dat ze veel meer is dan een sixties has-been.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − drie =