Karen O :: Crush Songs

Schoenmaker, blijf bij je leest. Crush Songs, het debuut van Yeah Yeah Yeahs-zangeres Karen O, is alles wat we er niet van verwacht hadden. Anders dan haar (voormalige?) band – permitteert ze zich een soloprojectje? Zijn Yeah Yeah Yeahs te grave gedragen? Zou ze het zelf beter weten dan wij? – die beredeneerd het New York van het nieuwe millennium uitdroeg, is Crush Songs gammel en brak. Het is een ultrapersoonlijke beschouwing van een troebele periode waarin O op haar 27ste wel geilde maar niet verliefd werd, wel verlangde maar niet vond, wel joeg maar niet ving.

Crush Songs is letterlijk een verzameling slaapkameropnames, want de songs zijn met apparatuur die met haken en ogen aaneenhing, opgenomen. Maar ook figuurlijk, want elk nummer verhaalt over een andere zoektocht waarin wel seks maar geen orgasme zat.

Het album doet alles samen 25 minuten over 14 nummers: dat is goed geteld krap anderhalve minuut per nummer. Het zijn niet meer dan aanzetjes tot wat ooit songs hadden kunnen worden, haastig bijeen gepriegeld tussen vuile onderbroeken en restjes lauw bier van de avond ervoor, abrupt afgebroken omdat de bijslaap-voor-één-nacht woelig leek te ontwaken en je bepaalde intimiteiten nu ook weer niet noodzakelijk hoeft te delen met de man die je twaalf uur eerder nog niet had ontmoet.

De nummers op Crush Songs zijn vooral ook eerlijke beschouwingen, en ze zijn – niet onbelangrijk – op hun minst genietbaar, op hun best goudeerlijk brekend. “’Day Go By”’ is zo’n toppertje, “’Native Korean Rock”’ een ander. Mocht O ooit overwegen de nummers voldragen op te nemen, zit er een meesterwerk in. Een miskleun kan ook, maar dat zien we dan wel weer.

Ook de hele vormgeving en alles ernaast is minimalistisch speels ontworpen: op de hoes zegt een beeld voor één keer bijna evenveel als een schrift vol woorden, zelf neergepend, in een nooit verhullend handschrift. Het rijm is voor de hand liggend, de haken slordig, crushen en niet vinden hoe lief te hebben, kribbelen en niet weten hoe bij te schaven. Kort na Crush Songs bracht U2 Songs of Innocence uit. Zouden de Ieren nog weten hoe je een puur nummer maakt, in al zijn onschuld?

Vijfentwintig minuten onhandig friemelen en toch presteren: het is voorbij voor je er erg in hebt – de analogie met de thematiek hoeven we ongetwijfeld niet luidop te maken. O is ondertussen drie jaar gehuwd, een eeuwigheid in het wereldje. We gunnen elke artiest van harte zielenrust en de kunst van het zen zijn, maar als een etterende identiteitscrisis vaker albums als Crush Songs met zich mee brengt, dan kijken we graag even de andere kant uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =