Iron Reagan :: The Tyranny Of Will

Een bekende Engelse uitdrukking luidt: “If it walks like a duck, and quacks like a duck, then it probably is a duck”. In de wereld van de crossover thrash wordt dat zoiets als: “If it looks like Municipal Waste, and sounds like Municipal Waste, it probably is Municipal Waste. Or Iron Reagan”.

De vergelijking tussen Municipal Waste en Iron Reagan komt niet bepaald uit de lucht vallen. Beide bands delen namelijk een halve line-up. Zanger Tony Foresta en bassist Phil ‘LandPhil’ Hall (bij Municipal Waste op bas, hier met twee extra snaren) zijn vaste waarden in de thrashmetal-scene van de Amerikaanse oostkust, met Municipal Waste als populairste exploot. Vaste ingrediënten zijn retestrakke riffs, ziedend drumwerk en een meer dan gezonde dosis bloed, zombies en tongue-in-cheek. Zijn Municipal Waste en Iron Reagan dan doodgewoon kopieën van zichzelf?

Neen, dat zou beide bands onrecht aandoen. Terwijl Municipal Waste de vlag van lichtende voorbeelden als Nuclear Assault en GWAR hooghoudt, haalt Iron Reagan zijn inspiratie eerder uit hardcore zoals Cro-Mags, Bad Brains en Void het twintig jaar geleden serveerden: loeihard en ziedend van woede. Ook laat Iron Reagan een donkerdere, meer pissed off kant van Foresta en co zien, en verlegt het zwaartepunt van geblokte metal naar iets lenigere hardcore, met kortere, meer puntige nummers met evenveel aandacht voor snelheid, riffwerk als groove.

Vierentwintig nummers, allen nauwelijks de grens van de twee minuten overschrijdend: dat krijg je op je bord bij The Tyranny Of Will. Deze thrashcore-blitzkrieg schiet uit de startblokken met het titelnummer, dat meteen als een baseballbat in je gezicht wordt gemept. De rauwere, meer agressieve toon valt meteen op, maar er is ook heel wat vertrouwd geluid te horen. De opgefokte drums, het solowerk, de ophitsende spreekkoren: allemaal ademt het een heerlijk herkenbare thrash-wasem uit. De heren spelen het spelletje dan ook uitstekend. Zo is er de beestige riff op het einde van “I Won’t Go”, de moordgroove van “Close To Toast” en de ziedende intro van “The Living Skull”, gelardeerd met niets ontziende splinterbommen zoals “Bored To Death”, “Patriotic Shock”, “Glocking Out” en “Your Kid’s An Asshole”, die even kort als furieus zijn. Verder zijn “Nameless” (wat een riff!), “Rat Shit” (die versnelling!) en “Class Holes” (die versnelling!!) regelrechte allesvernietigers die van The Tyranny Of Will een beest van een plaat maken. Ook de vooruitgeschoven single “Eyeball Gore” is een schot in de roos (check ook eens de videoclip, maar misschien niet tijdens of net na een warme maaltijd).

Een beest, dat wel, maar net zoals bij wel meer platen die een overdaad aan korte, hevige nummers bevatten, is het net die overdaad die de achillespees van The Tyranny Of Will is. Want bij zo’n overdaad aan materiaal is zeker niet elke riff even briljant, gaat er al eens een refrein de mist in en durft het tempo nogal eens voorspelbaar te worden. De wat eendimensionale beuker “Four More Years” is nu ook niet meteen de beste keuze als sluitstuk van de plaat. Desalniettemin geeft The Tyranny Of Will een uitstekend half uurtje voldoening voor zowel feestbeesten als woedende punkers. Of om de intro van “The Living Skull” te citeren: “What happened? Who made you mad, man? / Nobody made me mad, I was just having a good time”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =