Courtney Barnett :: The Double EP: The Sea of Split Peas

Er komt nog eens eentje piepen van Down Under. Met een gezonde scheut rommelrock en zo laconiek mogelijk gedebiteerde teksten beschrijft Courtney Barnett de overalledaagse dingen die ze rond zich ziet gebeuren.

De songs op The Double EP: The Sea of Split Peas hebben al een hele weg afgelegd voor ze uiteindelijk in Europa terechtkwamen. The Double EP verzamelt werk dat de Australische de voorbije jaren bij elkaar schreef en dat in de tussentijd al een thuis vond op twee – u raadt het nooit – ep’s, die in 2012 en 2013 verschenen. The Double EP is ondertussen ook alweer een tijdje uit in de rest van de wereld, maar wordt nu pas op Europa losgelaten. Het songmateriaal is dus niet bepaald nieuw. In de tussentijd is ook haar echte debuutplaat al opgenomen, en die zou ergens eind dit jaar, begin volgend jaar moeten uitkomen. In de tussentijd gaat het Courtney Barnett wel voor de wind: ze heeft ondertussen twee bescheiden indiehits op haar naam staan (“Avant Gardener” en “History Eraser”), heeft daarbij zowat de hele wereld gezien (ook Coachella, Primavera en Glastonbury stonden op het lijstje), met in haar kielzog een spoor van positieve recensies en een exponentieel stijgend aantal fans, waaronder Billy Bragg, achterlatend. Bovendien houdt ze intussen een eigen label (Milk! Records) draaiende en tussendoor beleeft ze ook nog eens gewoon haar 26e levensjaar.

Met pseudofilosofisch geneuzel hoeft u bij Barnett overigens niet aan komen draven. Haar liedjes gaan in de eerste plaats over huis-tuin-en-keukenproblemen die ons allemaal overkomen, zoals allergische reacties of masturberen om de slaap te kunnen vatten. Barnett zou zelfs een interessant liedje over een potplant kunnen schrijven, en vaak valt er daarbij ook heel wat af te lachen. Is het bijvoorbeeld mogelijk niet te grijnzen bij een song als “Lance Jr” (“I masturbated to the songs you wrote/ resuscitated all of my hopes (…) doesn’t mean I like you man/ it just helps me get to sleep/ and it’s cheaper than Temazepam.”)? Muzikaal vindt de zangeres met haar gruizig hortende gitaarklanken nu niet meteen het warme water uit, maar ze slaagt er wel in dat niet bijster originele geluid naar haar hand te zetten. Daarbij bewijst ze dat Australië anno 2014 meer te bieden heeft dan de psychedelische walmen die de laatste jaren uit het land opstegen, en dat er ook aan de andere kant van de evenaar naar lo-fi uit de jaren 90 wordt geluisterd. Ook haar aparte droge stemgeluid helpt de zangeres zich boven de grijze massa te verheffen.

De eerste helft van The Double EP (met de nummers van de meest recente ep) is duidelijk de betere. Een heerlijk schots en scheve piano mag de plaat in “Out of the Woodwork” op gang trekken, waarna Barnett een eerste keer haar typerende kurkdroge dictie bovenhaalt. In “History Eraser” roept de zangeres met behulp van een voortdenderende gitaar de sfeer van een hip en rijkelijk met alcohol overgoten kunstfeestje op (“We drifted to a party – cool/ the people went to arty school/ they made their paints by mixing acid wash and lemonade.”), waarna er in de taxi terug naar huis al eens een liedje van the Triffids gezongen mag worden. Single “Avant Gardener” blijft het hoogtepunt van de plaat: zo droog worden songs tegenwoordig nog maar zelden gemaakt, en het moet van “Here” van Pavement geleden zijn dat wij nog zo goed gelachen hebben met een nummer. In “Avant Gardener” vertelt Barnett laconiek over een allergische reactie bij het wieden van de tuin, en verhaalt ze ondertussen over Het Leven Zoals Het Is: Nergens. Staccato debiteert ze heerlijke zinsneden als “It’s a Monday/ it’s so mundane/ what exciting things will happen today/ the yard is full of hard rubbish it’s a mess/ I guess the neighbours must think we run a meth lab”.

In het oudere werk, te vinden op kant twee, laat Barnett daarentegen hier en daar wel wat steken vallen en durft ze al eens te lang doordrammen op een sowieso al niet heel interessante riff (“Are You Looking After Yourself” of “Canned Tomatoes”). In “Porcelain” werkt het trucje dan weer wel en slaagt de zangeres erin de luisteraar te laten meedrijven op een golvende gitaar, en ook haar stem komt mooi naar voren.

Courney Barnett heeft over het algemeen dus een mooie bundel songs op tafel liggen, waarmee ze bewijst dat ongecompliceerdheid en eerlijkheid geen synoniemen voor saaiheid zijn. Nog enkele maanden en dan kan eindelijk ook die eerste echte plaat omarmd worden, maar tot dan zullen we het hiermee moeten doen. Benieuwd hoeveel nagels wij tegen Kerstmis nog overhouden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + dertien =