Marginal :: The Venom

Een Argentijn, een Portugees en drie Belgen wandelen een repetitiehok binnen. Naast het begin van een flauwe mop is dit gelukkig ook het begin van een gloednieuwe underground metalband. Van dat eerste zijn we niet zeker, maar van die metalband komen de punchlines wel érg hard in het gezicht aan.

Marginal is het geesteskind van de naar België uitgeweken Argentijn Martin Furia (onder andere vaste geluidsman van Flying Horseman en Dans Dans) en de eveneens naar hier verkaste Portugees Rui Da Selva. Beiden spelen samen in de hard-ass rock & rollband Aguardente maar delen ook een grote voorliefde voor extreme metal in al zijn misvormingen. Met een karrevracht aan riffs onder de arm rijpte het plan om een all-school metalband in elkaar te knutselen. Ex-Suhrim-frontman Johan Antonissen werd erbij gehaald, en Marginal was geboren. Na het vervolledigen van de line-up met een drummer een een tweede gitarist werden een resem optredens geboekt, waarna er de studio werd ingedoken om een eerste elpee op te nemen. Tijdspanne waarin dit zich allemaal afspeelde? Een slordig half jaar.

Het moet vooruit gaan bij Marginal, en dat is ook te horen aan The Venom. 13 nummers, afklokken op 20 minuten: er zijn grindcorebands die het rustiger aan doen. Al meteen van bij het eerste nummer “Work Die” gaat het gaspedaal plat: pikzwarte no-nonsenseriffs, strak spartaans drumwerk en nihilistische anarchovocalen zijn het handelsmerk van Marginal, en worden tot in de puntjes verzorgd. De band mixt thrash, crust, grind en vleugjes death tot een solide betonnen geheel, maar slaagt er ook in om genoeg variatie aan de dag te leggen.

Want Marginal speelt het klaar om op recordtijd een volledige metalencylopedie door de hakselaar te jagen. De rechttoe-rechtaanthrash (“Modern Terrorist Hobby Set” , en het ge-wel-dig getitelde “The Bacon Tree”) en vlammende grind (“Freedoom”, “Animal #1”, “Legalized Genocide”) vliegt genadeloos rond de oren. Maar er is ook plaats voor minder beuk-en trekwerk en er komt zelfs af en toe een meer groovy kant van het vijftal bovendrijven in nummers als “6000 Feet Under” (met het heerlijke “Let’s Kill Some Politicians!” als meebrulrefrein) en “Fuck This Shit”. We ontwaren zelfs een klein doommomentje in “March Of The Big Fat Rat”. Maar het is de smerige moordriff in prijsbeest “Morbid Computer” die met de verwelkte bloemen gaat lopen, en bewijst dat Marginal tussen al dat knip-en-plakwerk een eigen smoel heeft geboetseerd.

Ook in de grimmige wereld van de extreme metal is het af en toe eens goed om je helden te eren. Het hart van Marginal loopt over van de liefde voor alles wat hard, zwaar en snel is: het spelplezier spat langs alle kanten van deze LP af. Maar de plaat is meer dan een soort tribute-plaat, en heeft genoeg muzikale branie in zich om op zichzelf te staan. The Venom is een begeesterende dollemansrit, een eresaluut aan de underground-metal, maar ook gewoon een erg aanstekelijke plaat van een band die alles en meer in zich heeft om de Venomous Concept van de lage landen te kunnen worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + vijftien =